บทที่ 142: ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย

ร้านพัฒนาสัตว์อสูรแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก แถมบรรยากาศก็เงียบเหงา ภายในร้านมีแค่ชายคนหนึ่งในเสื้อยืดสีดำกำลังนั่งบนเก้าอี้เตี้ย เล่นไพ่กับหนูโพรงทรายอยู่สองตัว

"คู่สอง!"

ทันทีที่เฉียวซางเดินเข้ามาในร้าน ก็เห็นชายคนนั้นกำลังโยนไพ่อย่างตื่นเต้น

"จี๊ด จี๊ด"

หนึ่งในหนูโพรงทรายที่ทำหน้าตาเหมือนไม่แยแส โยนไพ่สี่ใบในมือลงบนพื้นทันที เห็นเป็นไพ่ตัวอักษรสี่ตัวที่เรียงกันอย่างงดงาม

“จี๊ด”

ชายคนนั้นชะงักไปทันที

"เอ่อ... มีใครอยู่ไหมคะ?" เฉียวซางมองไปด้านในร้าน หวังว่าจะมีคนอื่นออกมาช่วยตอบคำถาม

"มีสิ มี!" ชายคนนั้นรีบวางไพ่แล้วเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

โชคดีจริงๆที่ลูกค้าโผล่มาในจังหวะนี้พอดี แบบนี้เขาก็อ้างเลิกเล่นไพ่ไปได้อย่างแนบเนียน

ชายคนนั้นอารมณ์ดีจนเผลอยิ้มกว้าง "คุณต้องการพัฒนาสัตว์อสูร ใช้บริการฝากเลี้ยง หรืออยากให้สัตว์อสูรเรียนรู้ทักษะอะไรเป็นพิเศษเหรอครับ?"

เฉียวซางนิ่งไปครู่หนึ่ง ร้านนี้บริการครบวงจรขนาดนี้เลยเหรอ?

การพัฒนาเพิ่มความแข็ง การฝากเลี้ยง และการฝึกทักษะของสัตว์อสูรถือว่าเป็นงานใหญ่ทั้งนั้น ปกติไม่ค่อยมีร้านที่ทำครบทุกอย่างในที่เดียวแบบนี้

เธอเริ่มเปลี่ยนมุมมองต่อร้านนี้ แม้ว่าจะเล็ก แต่ดูครบครันจริง ๆ

ตอนนั้นเอง ชายคนนั้นเหลือบไปเห็นหยาเป่าที่อยู่ข้างๆ แล้วดวงตาก็เป็นประกาย ไม่ใช่เพราะเขาจำได้ว่าหยาเป่าเป็นรูปแบบวิวัฒนาการใหม่ของสุนัขเขี้ยวเพลิงที่กำลังเป็นข่าว แต่เพราะรูปลักษณ์ภายนอกของหยาเป่านั้นดูโดดเด่นและสง่างามมาก

สุนัขเพลิงเร้นลับแบบนี้ แค่ดูก็รู้ว่ามีราคาแพง

ลูกค้าคงจะรวยน่าดู...

เมื่อคิดได้แบบนั้น ชายคนนั้นก็ยิ่งกระตือรือร้น "ที่นี่เรามีผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาสัตว์อสูร สำหรับการฝากเลี้ยงก็มีทั้งรายเดือน รายไตรมาส และรายปี ส่วนเรื่องทักษะ..."

เขาชี้ไปที่หนูโพรงทรายสองตัวที่ยังถือไพ่อยู่แล้วพูดต่อ "ดูพวกมันสิครับ เพิ่งมาอยู่ได้แค่สัปดาห์เดียวก็เรียนรู้การเล่นไพ่และทอยลูกเต๋าแล้ว!"

"อยากให้สัตว์อสูรของคุณเรียนรู้บอร์ดเกมอะไร ไม่ว่าจะเป็น 'หมาป่าพันธุ์ฆาตกร' 'สามก๊กฆาตกรรม' หรือ 'เกมสคริปต์ฆาตกรรม' เราก็สามารถฝึกให้ได้หมด!"

เฉียวซาง: "…"

ที่แท้ "ทักษะ" ที่เขาหมายถึงคือพวกนี้น่ะเหรอ...

"ฉันอยากให้พวกคุณทำเม็ดพลังงานตามสูตรนี้ในปริมาณหนึ่งเดือนค่ะ" เฉียวซางหยิบเอกสารที่มีรายละเอียดของสูตรออกมา

ชายคนนั้นยิ้มรับเอกสารมาอย่างกระตือรือร้น แต่พอเหลือบมองดูสองสามบรรทัด ใบหน้าก็เกือบจะเสียอาการ

โอ้โห... น้ำค้างบริสุทธ์, ผลหมื่นเปลว, คริสตัลคะนองไฟ, ผงไออุ่น...

แค่กวาดตาดูคร่าวๆก็เห็นว่าล้วนเป็นวัตถุดิบหายากทั้งนั้น

ลูกค้าคนนี้รวยจริง!

งานนี้ถ้าคุยสำเร็จ คงต้องหาผู้เชี่ยวชาญด้านการทำเม็ดพลังงานขั้นสูงมาช่วยสักหน่อยแล้ว

"ไม่ทราบว่าคุณจะให้ทางเราจัดหาวัตถุดิบด้วยไหมครับ?" ชายคนนั้นถามด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น

"ถ้าให้คุณจัดหาให้ คิดราคาเท่าไหร่คะ?" เฉียวซางถาม

ที่เธอเลือกมาที่นี่แทนที่จะไปซื้อวัตถุดิบเอง ก็เพราะต้องการประหยัดเวลา แม้ว่าราคาจะสูงกว่าซื้อเอง แต่เงินมันสำคัญไหม?

ไม่เลย!

ตอนนี้เธอมีทรัพย์สินตั้ง 5 ล้านแล้ว!

"ประมาณ 200,000 ครับ สำหรับปริมาณเม็ดพลังงานสองชนิดต่อเดือน” ชายคนนั้นประเมิน

เฉียวซางชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มคำนวณในใจ

200,000...

ปีหนึ่งก็ต้องใช้ถึง 2.4 ล้าน แบบนี้ซื้อสุนัขเขี้ยวเพลิงได้ตั้ง 24 ตัวเลยนะ…

เวรเอ๊ย!

ร้านนี้มันโกงกันชัดๆ!

"ขอตัวก่อนนะคะ" เฉียวซางดึงเอกสารสองแผ่นจากมือชายคนนั้นกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วหมุนตัวจะเดินออกจากร้านทันที

"เดี๋ยวก่อนสิครับ!" ชายคนนั้นรีบขวางหน้าเธอไว้ "ราคานี้เราคุยกันได้ อย่าเพิ่งรีบไป!"

เขายอมรับว่าตั้งราคาสูงไปนิด แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้นเอง ราคาการทำเม็ดพลังงานมันไม่มีมาตรฐานแน่นอนในตลาดสักหน่อย พอได้ยินราคาปุ๊บแล้วหันหลังเดินหนีทันทีแบบนี้มีที่ไหน? ปกติต้องต่อรองกันก่อนสิ!

เมื่อโชคดีมีลูกค้าเข้ามาแบบนี้ จะปล่อยไปง่ายๆได้ไง

เฉียวซางหยุดเท้าแล้วหันมาตอบสั้น ๆ ว่า "5 หมื่นคะ"

"เชิญกลับไปได้เลยครับ" คราวนี้เป็นชายคนนั้นที่หมุนตัวเดินหนีบ้าง

เฉียวซาง: "…"

ไปก็ไป!

10 นาทีต่อมา เฉียวซางกลับมาที่ร้านนี้อีกครั้ง...

เพราะเธอเพิ่งโทรหาท่านรองหลิวเหยาเพื่อยืนยันว่ารวมค่าวัตถุดิบกับค่าทำ ราคาประมาณ 2 แสน ถือได้ว่าเป็นราคาปกติจริงๆ

ไม่แปลกใจเลยที่คนชอบพูดกันว่า "เลี้ยงสัตว์อสูรนั้นง่าย แต่การพัฒนาสัตว์อสูรยาก" เธอเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

หลังจากพูดคุยกันอย่าง "เป็นมิตร" นานเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดราคาที่ตกลงกันคือ 1.8 แสนต่อเดือน

เงื่อนไขคือจ่ายล่วงหน้า 2 หมื่นเป็นเงินมัดจำ แล้วจ่ายที่เหลือเมื่อได้รับเม็ดพลังงานในแต่ละเดือน

.....

เฉียวซางกลับมาบ้านด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

เธอเคยคิดว่าเงิน 5 ล้านที่มีจะพอให้เธอใช้จ่ายแบบสบายๆไปอีกนาน แต่ตอนนี้แค่ค่าทำเม็ดพลังงานสำหรับปีเดียวก็กินไปเกือบครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินทั้งหมดแล้ว

ยังไม่รวมค่าวัตถุดิบที่ผีล่าสมบัติต้องการเพื่อวิวัฒนาการเป็นผีแหวนอาคม และผลึกอาถรรพ์ที่ต้องใช้ตอนวิวัฒนาการอีกด้วย เงินทั้งหมดนี้อาจหมดเกลี้ยงในเร็วๆนี้แน่

นี่ขนาดแค่ค่าใช้จ่ายของสัตว์อสูรระดับกลางตัวหนึ่ง กับระดับเริ่มต้นอีกตัว ถ้าระดับสูงกว่านี้จะทำยังไงกันเนี่ย?

เฉียวซางนั่งลงบนโซฟา หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแผนการพัฒนาของผีล่าสมบัติแล้วเริ่มค้นหาวัสดุสำหรับปลุกทักษะเพลิงต้องสาป

วัสดุที่ต้องการไม่ได้เยอะมาก แค่ 10 อย่าง เท่านั้น

พอค้นเจอรายการ เธอก็โล่งใจ วัสดุส่วนใหญ่ไม่ได้แพงอย่างที่คิด...

เธอสั่งซื้อ 8 อย่างผ่านออนไลน์ ใช้เงินไปเพียง 32,000 เหรียญพันธมิตร

แต่สำหรับ รากหญ้า 100 ปี และ ผลเพลิงลี้ลับ เธอยังตัดสินใจไม่ได้

สองสิ่งนี้เป็นของแพงอย่างมาก ชิ้นหนึ่งราคา 6 หมื่น อีกชิ้น 8 หมื่น และของปลอมในตลาดออนไลน์ก็มีเยอะแยะเต็มไปหมด

การซื้อมาวัสดุแพงแบบนี้ไม่เหมือนซื้อเสื้อผ้า ที่เห็นปุ๊บก็รู้ว่าดีหรือไม่ดี ถ้าซื้อถูกก็โชคดี แต่ถ้าซื้อผิดต้องมาวุ่นวายต่อสู้กับคนขายเพื่อขอคืนเงิน มันยุ่งยากเกินไป

วิธีที่ปลอดภัยคือซื้อมาแล้วนำไปตรวจสอบในศูนย์ประเมินวัสดุ หรือไม่ก็ไปหาซื้อจากร้านค้าที่มีชื่อเสียงโดยตรง

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจว่าจะหาเวลาว่างไปซื้อสองสิ่งนี้จากร้านค้าโดยตรง

ระหว่างที่เธอยังไถมือถือดูอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงดังตูมตามมาจากสวนหลังบ้าน

"เกิดอะไรขึ้น?" เฉียวซางสะดุ้งเงยหน้าถามด้วยความตกใจ

"ซุน!"

"ซุน ซุน!"

ผีล่าสมบัติได้ยินเสียงเธอถาม ก็ลอยมาอย่างกระตือรือร้น จากนั้นก็อ้าปากเลียนแบบท่าพ่นไฟของหยาเป่า

ต่อมามันก็ลอยไปอีกมุมหนึ่งของลาน ก่อนจะล้มลงบนพื้นทำท่าเหมือนพรายน้ำครามที่หมดสติครั้งก่อนดวงตาหลับปุ๋ยไปอย่างแนบเนียน

เฉียวซาง: "…!"

เธอเพิ่งนึกได้ว่าเธอลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย!

เมื่อเช้า เธอหลอกหยาเป่าว่าให้รีบไปโรงเรียนเพื่อไม่ให้มันไปหาเรื่องทะเลาะกับพรายน้ำคราม แต่พอกลับมาเธอกลับหมกมุ่นอยู่กับการค้นหาวัสดุในอินเทอร์เน็ตจนลืมสนิทเรื่องหยาเป่าไปเลย

ตอนนี้อย่าบอกนะว่ามันสองตัวกำลังต่อสู้กันอยู่?!

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียง โครม! ดังสนั่นมาจากสวนหลังบ้านอีกครั้ง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเสียงนี้คือเสียงการต่อสู้อย่างแน่นอน…

เฉียวซางลุกพรวดขึ้นมาในทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะรีบวิ่งไปยังลานบ้านด้วยความรวดเร็ว

ตอนนี้เธอได้แต่หวังว่า พรายน้ำครามจะยังแอบซ่อนตัวอยู่ในน้ำเหมือนตอนที่หยาเป่าปล่อยเพลิงปะทุเมื่อวาน

“ซุน~”

ผีล่าสมบัติทำหน้าตื่นเต้นราวกับกำลังดูละครมันลอยตามเธอมาเพื่อรับชมสถานการณ์วุ่นวาย

เมื่อเฉียวซางมาถึงลานบ้าน และเห็นภาพตรงหน้า เธอถึงกับหน้ามืดครึ้มไปชั่วขณะ

ตรงนั้นหยาเป่ากำลังเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทีภูมิใจสุดขีด ในขณะที่พรายน้ำครามซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นอนสลบเหมือดอยู่กับพื้นไปแล้ว...