บทที่ 36 บัตรประจำตัว

บทที่ 36 บัตรประจำตัว

การเปิดฉากอย่างกะทันหันของเหตุการณ์ทำให้ที่เหลืออีก 4 คนสับสนและตกใจช่วงเวลาที่เขาตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นพวกเขาหยิบอาวุธของตัวเองขึ้นมาและพยายามที่จะล้อม หลิวกำ  ซึ่ง หลิวกำ ตอบสนองในการยกร่างของชายเสื้อเหลืองที่หนักประมาณ 80 กิโลกรัมอยู่เหนือศีรษะเขาและโยนไปยังชาย 2 คนหลังจากนั้นเขาก็วิ่งตรงไปข้างหน้าของ 2 คนที่เหลือ

หนึ่งในสองคนที่ หลิวกำ วิ่งไปยกอาวุธขึ้นและข่มขู่  หลิวกำ ทันทีที่ไปถึงเขาขยับตัวได้ความว่องไวและพลิกตัวอ่อนอย่างสวยงามด้วยมือข้างหนึ่งรั้งกำปั้น หลิวกำ แทงมือไปที่หน้าอกของอันธพาลและเจาะรูบนหน้าอกของเขาได้อย่างง่ายดาย ร่างของอันธพาลค่อยๆร่วงลงจากพื้นและไม่ขยับอีกเลย

พวกที่เหลือหวาดกลัวทำให้น้ำสีเหลืองไหลออกมาจากเป้ากางเกงเมื่อมองไปที่อดีตเพื่อนร่วมทีม ที่นอนอยู่บนพื้นไร้การเคลื่อนไหว “เชี่ย! มันเป็นมนุษย์หรือป่าว เพียงแค่ชกครั้งเดียวก็ทำให้เกิดหลุมบนหน้าอกของเพื่อนของฉัน”

หลิวกำ เอา โลหะออกมาจากมือของคนตายแล้วฟาดไปยังคอของคนที่ยังตกใจอยู่ อันธพาลถูกฆ่าในทันที

ขณะที่อีก 2 คนล้มลงหลังจากโดนทุ่มศพของชายเสื้อเหลืองมากำลังลุกขึ้นมึนงงเมื่อพวกเขาเห็นเหตุการณ์พวกเขาก็รู้ว่าไม่สามารถต้านทาน หลิวกำ ได้ พอเพียงไม่นาน หลิวกำ รีบวิ่งไปหาพวกเขาและสังหารโดยทันที

พังฮั่วที่กำลังติดตามเบื้องหลังเห็นเหตุการณ์ตกใจและหยุดเคลื่อนไหวหลังจากนั้นรีบวิ่งไปหาลูลู่และตัดเชือกที่ผูกไว้หลวมหลวมที่ข้อมือและขาไว้หลังจากนั้นก็แสดงออกถึงความอับอายก่อนจะพูด 2- 3 คำกับเธอ

ลูลู่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นและจ้องมองไปที่ หลิวกำ อย่างเหม่อลอยการฆ่าคนนั้นเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อให้ลูลู่ ฉันยอมรับความจริง

“หัวหน้าผมผิดไปแล้ว ผมไม่ควรสงสัยคุณ ผมเกือบจะทําให้เรื่องแย่ลง ผมรู้แล้วว่าคุณเป็นคนดีแล้วคุณคงไม่ทำอันตรายกับลูลู่” พังฮั่วเดินเข้าหา หลิวกำ นะขอโทษด้วยความจริงใจ

หลิวกำ มองไปที่พังฮั่ว มองไปที่แล้วเขาหันไปหยิบกระเป๋าเป้และเดินไปข้างหน้าเพื่อค้นศพของคนที่ตาย

ทั้งพังฮั่วแลอ่อนแอเกินไปโดยเฉพาะลูลู่ เธอเลินเล่อมากในระหว่างที่เธอทำหน้าที่ยามเธอไม่สามารถแม้จะแจ้งให้ หลิวกำ รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในเวลานั้น ความโง่เขาแบบนี้ไม่สามารถทนได้หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเช้านี้จึงตัดสินใจว่าจะแยกทางกับพวกเขา

เพื่อมีชีวิตรอดอยู่ในโลกใบนี้สมาชิกคนมีความเข้มแข็งและเอาใจใส่ต่อการอยู่รอดโดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องผจญกับวันคืนที่ยาวนานและยากลำบากถ้าไม่มีเพื่อนร่วมทีมที่น่าเชื่อถือได้การนอนหลับก็ถือว่าเป็นอันตรายมากไม่ว่าจะเป็นซอมบี้ ผู้เล่นคนอื่น หรือชนพื้นเมืองของ The Trembling Worldก็มีอันตรายแฝงอยู่มากมายซึ่งทำให้คนเฝ้าต้องคอยระวัง

แม้ว่าไม่มีสมาชิกทีมที่เหมาะสม  หลิวกำ ก็ไม่สามารถรับคนมั่วซั่วเลือกเข้าทีมกับเขาได้เพราะมันจะนำความตายมาสู่เขาเร็วขึ้น

ลูลู่ฟื้นคืนสติและเดินไปหาผู้หญิงที่เปลือยกายที่กำลังสั่นอยู่หลังจากที่ปล่อยเธอด้วยเชือกก็พาหญิงสาวคนนั้นเข้าไปในร้านของชำ ลูลู่เดินเข้าไปในร้านมินิมาร์ทขณะที่เธอกำลังนึกถึงเสื้อผ้าของผู้หญิงคนนั้น

พังฮั่วจ้องมองไปที่ หลิวกำ ที่กำลังค้นศพอยู่สักครู่ก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปทางลูลู่พี่กำลังเข้าไปในมินิมาร์ท

ของที่ได้จากอันธพาลทั้ง 5 คนเป็นของที่ดีทีเดียวนอกเหนือจากระเบิดมือ 2 อันแล้ว หลิวกำ ยังสามารถเจอขนมปังและเครื่องดื่มไม่กี่ชุดและกระทำยาฆ่าเชื้อและพลาสเตอร์ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปปล้นร้านขายยามา

หลิวกำ ยังสามารถเจอบัตรสามใบในเสื้อสีเหลืองมันเป็นการ์ดที่ดูเหมือนบัตรประจำตัวประชาชนและมีโลโก้ของบริษัทซานซิง หลิวกำ ขมวดคิ้วเขาพยายามคิดถึงเหตุผลว่าทำไมคนโง่พวกนี้ถึงมีบัตรประจำตัวประชาชนภาพบนบัตรประจำตัวประชาชนไม่ตรงกับผู้ชายคนใดในที่นี้ หลิวกำ จึงเดินไปในร้านของชำและเปรียบเทียบภาพถ่ายกับสุภาพสตรีที่เปลือยเปล่าเห็นได้ชัดว่าหนึ่งในภาพถ่ายเป็นของหญิงสาวที่เปลือยกาย

หลิวกำ เดินไปที่ซากศพและหยิบเสื้อขึ้นชิ้นหนึ่งจากในนั้นและเขาก็เดินไปที่ผู้หญิงเปลือยกายและคุมร่างให้กับเธอ

“คุณเป็นหนึ่งในคนงานของบริษัทซานซิง ใช่ไหม?”  หลิวกำ ถามผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงไม่ได้ตอบ หลิวกำ มองเห็นความกลัวของเธอและร่างกายของเธอสั่นสะท้าน

“คุณชื่อ...ซางยู?”(TL:ไม่จริงใช่ไหมเพิ่งออกมา...มาไวเครมไวมาก)หลิวกำ ใช้บัตรประจำตัวเพื่อเปรียบเทียบและถามผู้หญิงคนนั้นเธอยังเงียบไม่แม้กระทั่งพยักหน้าหรือสั่นศรีษะ

“อะไรคือเหตุผลที่โลกเป็นแบบนี้คุณกำลังทดลองเรื่องซอมบี้กันอยู่ใช่ไหม” หลิวกำ ถาม ซางยูส่ายหัวยังสามารถมองเห็นความกลัวบนใบหน้าเธอได้อย่างชัดเจน

“คุณรู้เรื่องเกี่ยวกับเกม [The Trembling World]ไหม?” หลิวกำ ถามซางยูอีกครั้ง

เมื่อซางยู ได้ยินคำว่า[The Trembling World] ดวงตาของเธอเหม่อลอยและดูเหมือนมันจะถึงขีดจำกัดของเธอแล้ว เธอบอบช้ำเป็นอย่างมาก

“ผมไม่ได้ที่จะทำอันตรายกับคุณใดๆผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณจากกลุ่มอันธพาลผมต้องการถามว่าคุณรู้จักเกมนี้ไหม? ทำไมเราถึงติดอยู่ในเกม?” หลิวกำ ถามซางยูด้วยความอ่อนโยนและอบอุ่น

ซางยูส่ายหัวและแสดงออกว่าเธอกำลังสับสนราวกับว่าเธอไม่เข้าใจในสิ่งที่ หลิวกำ กำลังพูดถึง

เมื่อมองไปที่เธอ หลิวกำ นึกถึงช่วงที่เขาถูกขังอยู่บนป้ายโฆษณาซึ่งพบกับลูกเรือหญิงจากเฮลิคอปเตอร์ เมื่อถึงเวลานั้นเขาถามคำถามมากมายที่เขาอยากถามแต่อย่างไรก็ตามการสนทนาของเขาไม่ได้ตอบคำถามที่เขาอยากรู้ได้เลย

เมื่อตอนนี้เค้าเจอกับคนงานของบริษัทซานซิงคนอื่น แต่ก็ไม่สอบถามอะไรเพิ่มเติมจากเธอได้

“บัตรประจำตัวเรามีไว้ทำอะไรบ้าง?”  หลิวกำ วางบัตร 3 ใบด้านหน้าของซางยู ก่อนหน้านี้เมื่อเขากำลังเล่นเกมจะมีเหตุการณ์เกี่ยวกับการสนทนาในภารกิจลับบางอย่างเขาหวังว่าถ้าเขาทำเช่นนี้เขาจะสามารถหาข้อเท็จจริงบางอย่างกับเธอได้

ซางยู ไม่ขยับศีรษะในเวลานี้เธอยังคงปิดปากแล้วไม่ยอมพูดเธอมองไปที่ หลิวกำ อย่างหวาดกลัวแล้วเริ่มสั่นอีกครั้ง

หลิวกำ ปิดตาลงเขาคิดว่าสุภาพสตรีคนนี้ได้รับความบอบช้ำเกินกว่าที่เธอจะตอบได้ว่าเขาถามอะไรไม่ว่าเขาจะถามอะไรต่อไปเธอก็ยิ่งกลัวมากกว่าเดิมและจะทําให้เรื่องเลวร้ายขึ้น

พังฮั่วและลูลู่ เดินเข้าไปในร้านของชำ ลูลู่ หาเสื้อผ้าของซางยู ที่อยู่ใกล้ทางเข้าของมินิมาร์ทเธอนั่งอยู่ข้างๆซางยูและพยายามช่วยสวมเสื้อผ้าให้เธอ

หลิวกำ ลุกขึ้นยืนและเดินออกไปนอกร้านของชำสังเกตสภาพแวดล้อมของภูเขา

“หัวหน้า! ผมเจอขวดแปลกๆตรงนอกมินิมาร์ท มีโลโก้ของบริษัทซานชิง อยู่ด้วย” พังฮั่ว เดินมาหา หลิวกำ และยื่นมันให้กับเขา