บทที่ 136: สัตว์อสูรประเภทน้ำ

พอคิดตามเส้นทางนี้ไปเรื่อยๆเฉียวซางยิ่งรู้สึกว่ามีโอกาสสูงมากที่จะเจอสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติในบ้านตัวเอง ตอนเล่นอินเทอร์เน็ต เธอก็เห็นโพสต์ของชาวเน็ตเกี่ยวกับเรื่องแปลกๆในบ้านแทบทุกวัน

มีคนเล่าว่าโทรศัพท์ในบ้านดังขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ พอรับสายก็ไม่มีใครพูดอะไร จนในที่สุดคนๆ นั้นก็ถอดสายโทรศัพท์ออก แต่โทรศัพท์ยังคงดังเป็นบางครั้ง

จนกระทั่งมีเจ้าหน้าที่จากแผนกตรวจสอบเข้ามาตรวจดู ก็ถึงได้รู้ว่ามีผีระฆังซ่อนตัวอยู่ในโทรศัพท์

บางคนก็บอกว่า เวลามองกระจกกลับไม่เห็นเงาสะท้อนของตัวเอง หรือไม่ก็ตื่นขึ้นมาพบว่าผมของตัวเองหายเกลี้ยงหมดหัว เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นฝีมือของสัตว์อสูรเหมือนกันทั้งสิ้น

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉียวซางก็พาหยาเป่าเดินไปที่สระน้ำในสวน น้ำเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงกับสัตว์อสูรประเภทน้ำได้ง่ายมาก เธอเลยนึกถึงจุดที่มีน้ำในบ้านเป็นอันดับแรก และสระน้ำในสวนก็เป็นแหล่งที่มีน้ำมากที่สุดในบ้าน

ทันทีที่เห็นสระน้ำ เฉียวซางก็แทบจะมั่นใจว่าตัวเองเดาถูกแล้ว เมื่อวานหยาเป่าปล่อยเพลิงปะทุใส่สระน้ำแทบจะทั้งวัน

น้ำในสระระเหยไปจนเกือบหมด เธอยังไม่ได้เติมน้ำกลับเข้าไปเลย

แต่ตอนนี้น้ำในสระกลับเต็มจนล้นออกมาโดยไม่มีร่องรอยว่าเคยลดลงเลยสักนิด

หลังจากจ้องสระน้ำอยู่พักหนึ่ง เธอก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอน

"ย่าห์?"

หยาเป่าที่เดินตามเข้ามาทำหน้าสงสัย มันไม่เข้าใจว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเองเดินไปเดินมาทำอะไร แม้ว่าหยาเป่าจะพัฒนาขึ้นมาเป็นสุนัขเพลิงเร้นลับ ทำให้ความเข้าใจและรับรู้ระหว่างมันกับเฉียวซางดีขึ้นมาก

แต่ถ้าความคิดไม่ได้แสดงออกมาหรือไม่ได้พูดชัดๆก็ใช่ว่ามันจะเข้าใจได้เสมอไป

"ถ้าฉันเดาไม่ผิด ในบ้านเราน่าจะมีสัตว์อสูรประเภทน้ำอยู่ และน้ำที่เปียกตัวแกน่าจะเป็นฝีมือมัน"

เฉียวซางพูดขณะนั่งลงบนเตียง

หยาเป่าอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของมันจะลุกวาบไปด้วยเปลวไฟ ส่วนผีล่าสมบัติที่อยู่ข้างๆมองไปรอบๆด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหมือนจะพยายามหาว่าสัตว์อสูรประเภทน้ำนั้นอยู่ที่ไหน

"แต่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันโทรหาคนของหน่วยลาดตระเวนให้มาจัดการเอง" เฉียวซางพูดพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา

แน่นอนอยู่แล้ว ในเมืองแบบนี้ถ้าเจอสัตว์อสูรป่า สิ่งแรกที่ต้องทำก็คือโทรแจ้งหน่วยลาดตระเวน เธอไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์อสูรมืออาชีพ ใครมันจะบ้าดีเดือดไปจัดการเอง

และเธอก็ไม่เคยคิดจะเก็บสัตว์อสูรป่าตัวนี้ไว้เป็นของตัวเอง บางคนที่ไม่มีเงินซื้อสัตว์อสูรอาจจะคิดหาวิธีเก็บมันไว้ทำพันธะสัญญา แต่เธอ กำลังจะเป็นเศรษฐี 5 ล้าน! แถมสัตว์อสูรตัวแรกอย่างสุนัขเขี้ยวเพลิงก็มีพรสวรรค์สูงล้ำ ตัวที่สองอย่างผีล่าสมบัติก็มีความสามารถไม่ธรรมดา

ตัวที่สามย่อมจะต้องเลือกสรรให้ดีที่สุด จะไปมั่วเอาอะไรมาทำสัญญาได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังไม่มีหน้าที่สามในตำราอสูรเลยด้วยซ้ำ

สัตว์อสูรตัวนี้เป็นอะไรเธอก็ยังไม่รู้ อันตรายหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ วิธีที่ดีที่สุดก็คือปล่อยให้หน่วยลาดตระเวนมาจัดการ

แต่พอเธอกดตัวเลขของหน่วยลาดตระเวนไปได้แค่สองตัวเท่านั้น อุ้งเท้าที่มีขนสีแดงก็กดลงบนมือเธอ

"ย่าห์!"

เฉียวซางเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหยาเป่าทำหน้าฮึดฮัด ก่อนจะส่ายหัวใส่เธอ

"ย่าห์!"

"ย่าห์ ย่าห์!"

เฉียวซางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า

"แกหมายถึง แกอยากหาเจ้าอสูรประเภทน้ำนั่นแล้วซัดมันเองงั้นเหรอ?"

"ย่าห์!"

หยาเป่าจ้องมองด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ ความอัปยศอดสูครั้งนี้ มันจะต้องลากตัวการออกมาประลองให้ได้อย่างน้อยสามร้อยยก!

"ซุน ซุน!"

ผีล่าสมบัติชูขวดนมขึ้นสูง แสดงการสนับสนุนเต็มที่ ไม่เคยคิดช่วยสงบสถานการณ์เลยแม้แต่สักครั้ง

เฉียวซางเงียบไปสองวินาที ก่อนพึมพำกับตัวเอง "เอาจริงๆวิธีนี้ก็ไม่ได้แย่มั้งนะ"

ดูเหมือนว่าสัตว์อสูรปริศนาตัวนี้นอกจากทำให้หยาเป่าเปียกโชก ก็ไม่ได้ก่อความเสียหายอะไรเพิ่มเติม อาจจะไม่ใช่สัตว์อสูรที่นิสัยดุร้าย

อีกอย่าง สัตว์อสูรระดับสูงโดยทั่วไปมักจะมีขนาดตัวใหญ่ แต่ตัวนี้กลับไม่มีแม้แต่เงา แสดงว่าขนาดไม่ใหญ่มาก และระดับก็คงไม่สูงเท่าไหร่

คิดได้ดังนี้ เฉียวซางก็ลุกพรวดขึ้น

"ได้ งั้นเราจัดการเอง!"

"ย่าห์!"

"ซุน!"

ทั้งคนทั้งสัตว์อสูรสองตัวมุ่งหน้าสู่สวนอย่างมุ่งมั่น

.....

ริมสระน้ำ

"น่าจะเป็นตรงนี้แหละ" เฉียวซางพยักหน้าให้หยาเป่า

"ย่าห์!"

หยาเป่าจัดการเรียกร่างเงาออกมาล้อมรอบสระน้ำทันที จากนั้นปล่อยเพลิงปะทุระดมโจมตีใส่สระน้ำ

ด้วยการเสริมพลังจากร่างหลัก คราวนี้พลังของเพลิงปะทุรุนแรงกว่าที่ปล่อยเมื่อวานมาก

ไม่นานนัก น้ำในสระก็ลดลงไปกว่าครึ่ง

แต่ทว่าก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีสัตว์อสูรประเภทน้ำโผล่ออกมาเหมือนในจินตนาการของเฉียวซาง

หรือว่าเธอเดาผิด? แต่ไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนะ…

หยาเป่าไม่สงสัยเลยว่าสัตว์อสูรตัวการต้องอยู่ในสระน้ำ เพราะถ้าผู้ฝึกสัตว์อสูรของมันบอกว่ามี มันก็เชื่อว่าอยู่แน่

"ย่าห์!"

เมื่อเห็นว่าเพลิงปะทุไม่มีผล หยาเป่าก็หรี่ตามองอย่างเฉียบคม ก่อนที่ร่างเงาทั้งหมดจะหายไปในทันที

วินาทีถัดมา ลูกพลังงานขนาดใหญ่ที่อัดแน่นด้วยพลังอันมหาศาลก็ก่อตัวขึ้นตรงหน้ามัน

เฉียวซางเห็นดังนั้นก็รีบอุ้มผีล่าสมบัติถอยไปหลบใต้ชายคา เธอไม่ได้เอ่ยปากห้าม แค่พูดเตือนด้วยความกังวลว่า

"อย่าลืมควบคุมตำแหน่งของฝนดาวตกด้วยนะ"

บ้านหลังนี้เธอชอบมากเพราะสวนกว้างขวาง ไม่มีต้นไม้ดอกไม้ให้ต้องห่วงเรื่องความเสียหาย เหมาะกับการใช้ฝึกทักษะโจมตีในวงกว้างอย่างฝนดาวตก

ตอนย้ายออกก็แค่จ้างผู้ฝึกสัตว์อสูรประเภทดินมาช่วยปรับปรุงพื้นที่ใหม่ก็พอ

แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่หยาเป่าใช้ฝนดาวตกหลังจากวิวัฒนาการ เธอไม่มั่นใจว่าลูกพลังงานจะพุ่งไปโดนจุดที่ไม่สมควรโดนรึเปล่า...

ถ้าพลาดไปโดนตัวบ้านเข้า มีหวังเธอได้ร้องไห้เป็นสายเลืือดแน่

หยาเป่ากระพริบตาปริบๆเหมือนบอกว่าเข้าใจแล้ว แต่ตอนนี้มันพูดไม่ได้เพราะกำลังจดจ่อกับการก่อร่างลูกบอลพลังงาน

ในขณะเดียวกัน บริเวณน้ำขังเล็ก ๆ ห่างจากสระน้ำไม่กี่เมตร เกิดระลอกคลื่นเล็กน้อย ภายในนั้นมีดวงตาข้างหนึ่งค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ…

ดวงตาปริศนานั้นมองไปยังลูกพลังงานที่กำลังลอยขึ้นฟ้าด้วยความหนักใจ

มันรู้สึกถึงความไม่สบายใจอย่างรุนแรง

ในขณะที่กำลังคิดว่าจะย้ายไปซ่อนที่อื่นดีไหม ฝนดาวตก ก็ระเบิดออกกลางอากาศเสียก่อน กลุ่มไฟขนาดใหญ่หลายสิบลูกที่มีหางเปลวเพลิงสีแดงพุ่งลงมาจากท้องฟ้า

หนึ่งในนั้นตกลงมาข้างหน้ามันพอดี

เฉียวซางเงยหน้ามองฝนเพลิงที่ครอบคลุมพื้นที่เกือบทั้งสวน ไม่ว่าจะเป็นจำนวนหรือขนาดของเปลวเพลิง ก็แตกต่างจากที่เคยเห็นอย่างชัดเจน

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่น พื้นดินแตกระเบิด เศษดินและก้อนหินพุ่งกระจายออกไปเหมือนลูกศร เปลวไฟอันร้อนแรงลุกลามเลื้อยไปตามพื้นดิน

แม้ว่าเฉียวซางจะยืนอยู่ไกลออกมา แต่เธอก็ยังรู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่ซัดมาปะทะเข้าที่ใบหน้า

เฉียวซางมองพื้นดินที่แตกร้าวและเสียหายไปกว่าครึ่งด้วยความตกตะลึง เธอกล้าพูดเลยว่าถ้าตอนนี้ให้เธอไปแข่งกับนักเรียนโรงเรียนผู้ฝึกสัตว์อสูรหลี่ตัน ลำพังแค่ฝนดาวตกนี้ก็เพียงพอให้เธอไร้พ่าย

นักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนผู้ฝึกสัตว์อสูร ส่วนใหญ่ก็มีแต่สัตว์อสูรขั้นกลาง แต่จะมีสักกี่ตัวที่สามารถเรียนรู้ ทักษะขั้นสูง แบบนี้ได้?

"หย๊า..."

แม้แต่หยาเป่าก็ยังตกใจในพลังของตัวเอง

มันนี่เก่งขนาดนี้เลยเหรอ…

เมื่อฝนดาวตกสิ้นสุดลง เฉียวซางและหยาเป่ายังคงอึ้งอยู่กับพลังทำลายล้างอันน่าทึ่ง

"ซุน!"

"ซุน ซุน!"

ผีล่าสมบัติส่งเสียงตื่นเต้นพร้อมชี้ไปยังจุดหนึ่ง

เฉียวซางดึงตัวเองกลับมาจากความตกตะลึงและมองตามทิศทางที่มันชี้ไป

ตรงนั้นเอง… มีสัตว์อสูรขนาดเล็กตัวสีฟ้าอ่อน สูงประมาณ 30 เซนติเมตร นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น!