บทที่ 124: โรงเรียนอยู่ไหน?

หยดปลายลิ้นมีร่างกายขนาดใหญ่ และตอนนี้ยังลอยอยู่กลางอากาศด้วยสองเท้าที่ไม่แตะพื้น ทำให้มันไม่สามารถเคลื่อนที่ไปทางอื่นได้นอกจากลงสู่พื้นโดยตรง หากการโจมตีเร็วพอมันก็เหมือนเป็นเป้านิ่งเคลื่อนที่ช้าเลยทีเดียว

น่าเสียดายที่ระยะห่างระหว่างมันกับหยาเป่าทำให้การโจมตีด้วยความเร็วสูงในระดับนั้นยังเป็นไปไม่ได้

เฉียวซางวิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้า และคิดจะเอ่ยปากสั่งการ

แต่ทันทีที่เธอคิดจบ หยาเป่ากลับดูเหมือนจะรับรู้ความคิดของเธอ ริมฝีปากมันอ้ากว้างก่อนจะปล่อยเพลิงปะทุขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลพุ่งไปยังตำแหน่งที่เธอวางแผนไว้ในใจ

หยดปลายลิ้นร่วงลงสู่พื้นในจังหวะเดียวกับที่ฝ่าเท้าที่บาดเจ็บสัมผัสกับพื้นซึ่งยังมีเศษไฟลุกไหม้และร้อนระอุ มันกัดฟันอดทนไม่ส่งเสียงร้องออกมา

แต่ในวินาทีถัดมา เปลวไฟที่อัดแน่นด้วยพลังมหาศาลก็พุ่งเข้าหามันอย่างรวดเร็ว

“เชอ!!!”

นี่แหละคือข้อได้เปรียบของการโจมตีก่อน หากโจมตีได้ถูกจุดก็สามารถควบคุมจังหวะการต่อสู้ได้ทั้งหมด

ผู้ชมต่างพากันอ้าปากค้าง

“ทำไมรู้สึกเหมือนเฉียวซางได้เปรียบเลย…” หวังจี้หางอุทานออกมา

เขาเป็นคนสุดท้ายในกลุ่มการต่อสู้เดี่ยว

“นายไม่ได้คิดไปเองหรอก” หลู่เหลียงเย่พยักหน้าอย่างจริงจัง

ตอนนี้เขาไม่คิดเปรียบเทียบตัวเองกับเฉียวซางอีกแล้ว หากอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเขาเล็กน้อย เขาอาจจะยังมีอาการไม่ยอมรับ แต่เมื่ออีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่ามากจนบดขยี้ทุกด้านแบบนี้ สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแค่มองด้วยความชื่นชมและอิจฉา

“เลียด้วยลิ้น” ฉินเหวินเอ่ยเสียงเรียบ

เลียด้วยลิ้น?

เฉียวซางสับสนไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงผีล่าสมบัติตัวน้อย เธอจำได้ว่าผีล่าสมบัติก็มีทักษะนี้ ใช้ลิ้นเลียเพื่อสร้างโอกาสให้คู่ต่อสู้เป็นอัมพาต

แต่ทักษะนี้ต้องเข้าใกล้ตัวเป้าหมายถึงจะใช้ได้

โดยปกติสัตว์อสูรประเภทน้ำจะเหมาะกับการโจมตีระยะไกลมากกว่า ยิ่งในพื้นที่บนบกความคล่องตัวของมันก็ลดลงมากเมื่อเทียบกับในน้ำ

หรือว่าหยดปลายลิ้นจะมีท่าไม้ตายที่สามารถใช้โจมตีในระยะประชิดได้อย่างคาดไม่ถึง?

“หยาเป่า” เฉียวซางเรียกชื่อของมันเบาๆ

“ย่าห์!” หยาเป่าส่งเสียงตอบรับ สายตาของมันเปลี่ยนเป็นคมกริบและระมัดระวัง

หยดปลายลิ้นยืนอยู่กับที่ก่อนจะยื่นลิ้นยาวของมันออกมา… แล้วเลียไปที่บาดแผลบนร่างตัวเอง…

เฉียวซาง: “……”

หยาเป่า: “……”

ถ้าไม่โจมตีตอนนี้จะรออะไรอีก!

ในขณะที่เฉียวซางคิดเช่นนั้น ร่างของหยาเป่าเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าออกมา การเคลื่อนไหวของหยดปลายลิ้นหยุดค้างทันทีเหมือนถูกสะกด

ฉินเหวินยืนตะลึง “นี่มันพลังจิต? ทำไมถึงเป็นพลังจิตได้ล่ะ?! นี่มันสัตว์อสูรประเภทไฟไม่ใช่เหรอ?!”

เฉียวซางคิดเร็วขึ้นกว่าเดิม ด้วยความสามารถของหยดปลายลิ้น มันคงจะหลุดจากการควบคุมได้ในไม่ช้า และพลังจิตของหยาเป่าก็ยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะสร้างความเสียหายร้ายแรงได้ เธอต้องใช้ช่วงเวลานี้โจมตีเพื่อสร้างความเสียหายให้มากที่สุด

“ฝนดาวตก!”

หยาเป่าเงยศีรษะขึ้น พลังงานเริ่มก่อตัวในร่างของมัน

แต่ในขณะเดียวกัน แสงสีฟ้าบนร่างของมันก็จางหายไป หยดปลายลิ้นกลับมาเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง

เฉียวซางนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่เหมือนที่คิดเอาไว้เลย

เธอวางแผนเอาไว้ว่า เมื่อควบคุมหยดปลายลิ้นได้แล้ว ค่อยใช้ฝนดาวตกโจมตีลงมา แบบนี้มันจะไม่มีทางหลบหนีได้แน่นอน

เพราะด้วยพลังงานของหยาเป่าในตอนนี้ มันยังไม่สามารถใช้ฝนดาวตกครอบคลุมพื้นที่ทั้งสนามได้ หากไม่มีการควบคุมหยดปลายลิ้นก็น่าจะสามารถหลบได้

แต่ตอนนี้พลังจิตกลับถูกยกเลิกไปแล้ว...

หรือว่า หยาเป่าไม่สามารถใช้ทักษะสองอย่างพร้อมกันได้? ไม่น่าใช่สิ เพราะตอนที่ใช้เขี้ยวเพลิง หยาเป่าก็สามารถพุ่งเข้าชนพร้อมกันได้

หรือมันเกี่ยวกับความแตกต่างของประเภททักษะ? หรือเป็นสิ่งที่ต้องฝึกฝนเพิ่มเติมถึงจะทำได้?

ในขณะที่เฉียวซางกำลังคิดอยู่ ฉินเหวินกลับรู้สึกใจเต้นแรงและรีบยุติการต่อสู้ทันที

“พอแล้ว! การต่อสู้สิ้นสุดลงแค่นี้!”

เมื่อครู่ ถ้าเธอไม่ได้ฟังผิด เฉียวซางพูดถึงฝนดาวตกใช่ไหม? มันคือฝนดาวตกที่เธอคิดอยู่จริงๆ ใช่หรือเปล่า?!

ฉินเหวินพยายามสงบสติอารมณ์ แม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นเพียงการทดสอบ แต่ไม่ว่าฝนดาวตกที่ว่านั้นจะเป็นจริงหรือไม่ ก็ถือว่าเกินพอแล้ว...

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยาเป่าก็ชะงักเล็กน้อย ลูกบอลพลังงานที่ยังไม่สมบูรณ์ค่อยๆสลายหายไป

“ย่าห์?”

ไม่สู้ต่อแล้วเหรอ?

“เฉียวซาง เธอทำได้ดีมาก แต่เรายังมีการฝึกอื่นๆอยู่อีก อย่าเสียพลังงานของสัตว์อสูรไปมากกว่านี้เลย” ฉินเหวินปาดเหงื่อพลางเดินเข้ามาพูด

ผู้ชมที่ยังคงตกตะลึงกับความสามารถของสุนัขเขี้ยวเพลิงที่วิวัฒนาการมาและสามารถใช้ทักษะของประเภทพลังจิตได้ กลับได้สติเมื่อได้ยินคำพูดของฉินเหวิน

อย่าเสียพลังงานของสัตว์อสูรเลย?

งั้นคนที่เมื่อวานซ้อมจนพลังของสัตว์อสูรทุกตัวหมดเกลี้ยงมันคือใครกัน?

....

เวลา 18:00 น.

เฉียวซางกลับมาที่หอพักและอาบน้ำจนสดชื่น

เธอนอนลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อหาซื้อเชือกเส้นหนึ่งที่เหมาะกับร่างของหยาเป่าในตอนนี้ เพื่อใช้ร้อยลูกแก้วรวมพลังไฟหลังจากนั้น เธอก็ดูบ้านเช่าใกล้โรงเรียนเซินซุ่ยไปด้วย

เงื่อนไขในการเลือกบ้านก็ไม่ได้มากมายแค่ต้องอยู่ใกล้โรงเรียน มีเฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าครบ มีสระน้ำเล็กๆ ไม่มีเพื่อนบ้านใกล้ๆ

เพราะไม่อย่างนั้น เสียงจากการฝึกทักษะทุกวันคงทำให้ถูกเพื่อนบ้านบ่นแน่ ๆ

แต่จากเงื่อนไขทั้งสี่นี้ เธอกลับเจอเพียงแค่สองที่ที่เปิดให้เช่า

หลังจากนัดดูบ้านกับทั้งสองเจ้าเรียบร้อย เฉียวซางก็ปิดโทรศัพท์ลง

เธอเงยหน้าขึ้นมองหยาเป่ากับผีล่าสมบัติที่กำลังเล่นกันบนเพดานห้อง

การฝึกทั้งวันดูเหมือนจะยังไม่ถึงขีดจำกัดของหยาเป่าเลย มันวิ่งครบสิบรอบ ขณะที่สัตว์อสูรตัวอื่นเพิ่งจะวิ่งจบสองรอบ และห้องแรงโน้มถ่วงที่ตั้งค่าไว้ที่ 10 กิโลกรัมเพื่อความยุติธรรม ก็เป็นน้ำหนักที่หยาเป่าเคยเล่นจนเบื่อไปตั้งแต่เมื่อแปดร้อยปีก่อนแล้ว

เฉียวซางถอนหายใจเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าการฝึกวันนี้ไม่ค่อยคืบหน้าเท่าไหร่เมื่อเทียบกับตอนอยู่บ้าน

เธอจ้องมองสัตว์อสูรทั้งสองตัวอยู่สักพัก ก่อนที่ดวงตาจะสว่างวาบขึ้น

....

เวลา 18:56 น.

ที่สนามฝึกซ้อม

เงาร่างที่เปล่งแสงสีฟ้าวิ่งวนรอบสนามซ้อม หากสังเกตดีๆจะเห็นว่าร่างนั้นลอยสูงจากพื้นประมาณ 5 เซนติเมตร

“หยาเป่า อย่าเร็วเกินไปรักษาสมดุลให้ดี เราไม่ได้ต้องการแค่ความเร็วแต่ต้องการความมั่นคง ยิ่งวิ่งได้นานเท่าไหร่ก็ยิ่งมีผลมากขึ้นเท่านั้น” เฉียวซางพูดขณะนอนเอนหลังบนตัวหยาเป่า มือทั้งสองข้างประสานรองศีรษะ มองท้องฟ้าด้วยความสบายใจ

“ย่าห์!” หยาเป่าส่งเสียงตอบรับอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะลดความเร็วลง

เฉียวซางพิงขนนุ่มสบาย พลางปล่อยให้สายลมเย็นพัดผ่าน รู้สึกชื่นชมความชาญฉลาดของตัวเอง

ทักษะประเภทไฟฝึกในโรงเรียนไม่ได้ งั้นก็เริ่มจากทักษะฝึกพลังจิตก่อนก็แล้วกัน!

ใช้พลังจิตบวกกับการแบกเธอวิ่งรอบสนาม นอกจากจะช่วยฝึกการควบคุมพลังจิต ยังช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งทางร่างกาย และเธอก็ได้ชมวิวท้องฟ้ายามค่ำคืนไปพร้อมกัน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!

“ซุน~”

ผีล่าสมบัติตัวน้อยนอนอยู่บนหน้าท้องของเฉียวซางในท่าเดียวกัน มันมองขึ้นไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงตาจับจ้องไปที่ดวงดาวที่กำลังระยิบระยับจนเหมือนตกอยู่ในภวังค์

ผ่านไปสักพัก ผีล่าสมบัติก็ยื่นกรงเล็บเล็กๆออกมาเขี่ยหน้าท้องของเฉียวซางเบา ๆ

“ซุน~”

“ซุน ซุน~”

“เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ แต่เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอก” เฉียวซางหัวเราะเบา ๆ

อยากได้ดาวสักดวงงั้นเหรอ น่ารักจริงๆ…

“ซุน~”

ผีล่าสมบัติหดกรงเล็บกลับแล้วส่งเสียงอย่างเศร้าสร้อย

หยาเป่าได้ยินการสนทนาก็เงยหน้ามองท้องฟ้า ตอนนี้มันบินได้แล้ว การจะเอาดาวดวงหนึ่งให้เจ้าน้องน้อยของมันแค่นี้…

ง่ายจะตาย!

เฉียวซางทอดสายตามองท้องฟ้าด้วยความรู้สึกสงบและมีความสุข

นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านอย่างนุ่มนวล... เอ๊ะ หรืออาจจะไม่นุ่มนวลเท่าไหร่...

เฉียวซางกอดผีล่าสมบัติตัวน้อยแน่น ก่อนจะหันไปมองรอบๆแล้วถึงกับชะงัก

โรงเรียนอยู่ไหน?! สนามฝึกหายไปไหน?!

แล้วพื้นดินล่ะ!!!