บทที่ 112: ค่าพลังงานสูงสุด

"พวกนายมองฉันทำไม?"

ทุกคนในที่นี้ต่างก็มีคำตอบในใจเป็นของตัวเอง แต่เนื่องจากเพิ่งเจอกันวันแรกและยังไม่คุ้นเคยกันดีนัก บางคำพูดจึงไม่เหมาะที่จะพูดออกมาตรงๆเลยไม่มีใครตอบคำถามนี้

ยกเว้นเพื่อนร่วมห้องของเขาอย่างเจียงไน่ที่ตอบไปแบบไม่จริงใจว่า "ก็นายหน้าตาดีน่ะสิ"

"ฮึ!" หวังจี้หางหน้าแดงเบาๆพร้อมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แสดงว่าเขาก็พอจะยอมรับคำพูดนี้อยู่บ้าง

สายตาของเขาหันไปมองผีล่าสมบัติที่ลอยกลับไปเกาะเหนือหัวของเฉียวซางอย่างไม่รู้ตัว ใจเขาเต็มไปด้วยความอิจฉาที่ล้นทะลัก

นี่มันผีล่าสมบัตินะ!

เป็นสัตว์อสูรประเภทผีที่ดูแลยากยิ่งกว่าบับเบิ้ลเบลล์ของเขาซะอีก! นี่เธอทำให้มันเชื่องขนาดนี้ได้ยังไงกัน?!

"ถึงคิวของสุนัขเขี้ยวเพลิงแล้ว" ฉินเหวินที่ได้สติกลับมายิ้มพลางพูด

เธอสอนนักเรียนมาหลายรุ่นก็เจอเด็กมีพรสวรรค์มาหลายคน

แต่ทั้งในแง่ของศักยภาพสมอง ความสามารถในการเลี้ยงสัตว์อสูร รวมถึงการตัดสินใจในระหว่างการต่อสู้นั้น เฉียวซางคนนี้คือหนึ่งในคนที่ครบเครื่องที่สุด

ถ้าให้เวลาอีกไม่นาน เธอเชื่อว่าเด็กคนนี้สามารถก้าวเข้าสู่มาตรฐานของทีมโรงเรียนมัธยมปลายปีสองได้อย่างง่ายดาย

นี่มันพรสวรรค์ของผู้ฝึกสัตว์อสูรมืออาชีพชัดๆ!

สุนัขเขี้ยวเพลิงก้าวขึ้นมาข้างหน้าและสวมหมวกทดสอบ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่มันอีกครั้ง

สุนัขเขี้ยวเพลิงยืดอก ยกหัวขึ้นตั้งตรง ท่าทางนิ่งเฉยเหมือนกำลังแสร้งทำตัวเป็นตัวเอกในงาน

"เจ๊ใหญ่เฉียว สุนัขเขี้ยวเพลิงของเจ๊ดูเท่กว่าเมื่อครั้งก่อนอีกนะ" เจิ้งอี้หนิงอดไม่ได้ที่จะชม

"มันโตขึ้นแล้ว" เฉียวซางยิ้มตอบ

เมื่อครั้งแรกที่เธอเห็นหยาเป่า มันดูเหมือนลูกหมาที่น่าสงสาร ตัวเล็กกว่าสุนัขเขี้ยวเพลิงตัวอื่นจนเธอเผลอคิดไปเองว่ามันคงเคยโดนรังแก

ใครจะคิดว่าในเวลาเพียงสองเดือนมันจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้จนแทบไม่เหลือเค้าของลูกหมาน้อยตัวนั้นเลย

ไฟสีเขียวบนหมวกทดสอบกระพริบสองครั้งก่อนจะหยุดนิ่ง

"1..."

ฉินเหวินมองตัวเลขบนหน้าจอทดสอบอย่างอึ้งงัน เธอถึงกับพูดอะไรไม่ออก

หลักหน่วย สิบ ร้อย พัน...

"เวรเอ๊ย! ทำไมมันมีตัวเลขต่อท้ายอีก!"

เธอจ้องตัวเลขบนหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อ และเริ่มนับซ้ำไปซ้ำมาราวกับอยากยืนยัน

หลักหน่วย สิบ ร้อย พัน...หมื่น!

"หมื่น?!"

นี่มันทะลุหมื่นไปแล้ว?!

ต้องเข้าใจก่อนว่า ค่าพลังงานของสัตว์อสูรระดับเริ่มต้นควรอยู่ระหว่าง 1–10,000 นี่คือข้อมูลพื้นฐานที่อยู่ในตำราเรียน

แต่ตอนนี้ตัวเลขที่ปรากฏขึ้นนั้นลบล้างความเชื่อเดิมของเธอจนหมดสิ้น

สัตว์อสูรระดับต้นที่ค่าพลังงานทะลุ 8,000 ถือว่าใกล้พร้อมที่จะวิวัฒนาการ และหากถึง 10,000 ก็คือขีดสุดของมันแล้ว

ผู้ฝึกสัตว์อสูรที่มีทรัพยากรมักรอจนถึงค่าพลังงาน 10,000 ก่อนจะให้สัตว์อสูรวิวัฒนาการ เพราะการวิวัฒนาการในจุดนี้จะช่วยให้ขีดจำกัดการเติบโตในอนาคตสูงกว่าสัตว์อสูรในระดับเดียวกัน

ในเมื่อสุนัขเขี้ยวเพลิงตัวนี้ถึงขีดสุด 10,000 แล้ว ทำไมค่าพลังงานมันถึงได้เป็น 13,966?!

และยิ่งไปกว่านั้น มันยังไม่มีสัญญาณการวิวัฒนาการเลยแม้แต่น้อย...

"นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย..."

"อาจารย์ฉิน?" อาจารย์หลัวเฉียนที่ยืนข้างๆเห็นอาจารย์ฉินเหวินเงียบไปนานจึงเอ่ยเตือน

อาจารย์ฉินเหวินได้สติกลับมา สูดหายใจลึกก่อนจะพูดว่า "เฉียวซาง สุนัขเขี้ยวเพลิง ค่าพลังงาน 13,966"

นี่คือยุคที่คนแข็งแกร่งยิ่งแข็งแกร่งขึ้นและคนอ่อนแอยิ่งอ่อนแอลง

โลกนี้ช่างกว้างใหญ่เกินกว่าจะใช้สามัญสำนึกมาอธิบายทุกอย่างได้ ทุกวันอาจเกิดเรื่องที่คาดไม่ถึง และทุกปีจะมีอัจฉริยะที่ล้ำกว่าความเข้าใจของคนทั่วไปปรากฏตัว

แต่ถ้าความสามารถเหล่านี้ไม่ได้รับการมองเห็นและการสนับสนุนที่เหมาะสมก็อาจหลุดหายไปท่ามกลางผู้คนธรรมดา

เมืองฮันกังเป็นเพียงเมืองระดับกลาง พรสวรรค์ของเฉียวซางและสุนัขเขี้ยวเพลิงสมควรจะได้ไปยังโลกที่กว้างกว่านี้

"อะไรนะ?" หลัวเฉียนอึ้งไปคิดว่าตัวเองฟังผิด

เขาหันไปดูหน้าจอทดสอบแล้วถึงกับตะลึงงัน

"คนต่อไป" ฉินเหวินพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้สงบ

เด็กที่เข้าร่วมการฝึกอบรมในที่นี้ล้วนเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรมือใหม่ พวกเขายังไม่ได้เรียนรู้ช่วงค่าพลังงานในแต่ละระดับดีนัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่ตกใจ

"เวรเอ๊ย! เต่ามอสของฉันยังไม่ถึงเสี้ยวของมันเลย!"

"ค้างคาวไฟฟ้าของฉันก็เหมือนกัน..."

"นอกจากลู่เหยา เราทุกคนก็ไม่มีใครถึงเสี้ยวเลยมั้ง"

"สุนัขเขี้ยวเพลิงตัวนี้แข็งแกร่งกว่ามังกรน้อยหรือเปล่าเนี่ย?"

"ลู่เหยา นายว่าไง?"

ลู่เหยาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "อย่าเพิ่งมาพูดกับฉัน"

"ย่าห์!"

สุนัขเขี้ยวเพลิงกระโดดเข้าไปหาเฉียวซาง และหาที่นั่งสบายๆบนอ้อมแขนของเธอ มันยังคงแสดงสีหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง

แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงจ้องมองมัน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการเพลิดเพลินไปกับสายตาที่จับจ้องมาทางมัน

สุนัขเขี้ยวเพลิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

ต่อให้ไม่ต้องใส่แว่นกันแดดมันก็หล่ออยู่ดี

เฉียวซางเองก็ไม่รู้เกี่ยวกับขอบเขตค่าพลังงานของสัตว์อสูรระดับเริ่มต้น แต่เมื่อเทียบกับตัวอื่นๆ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าสุนัขเขี้ยวเพลิงของเธอนั้นเหนือชั้นกว่ามาก

ไม่เสียแรงที่ใช้เวลาช่วงปิดเทอมทั้งเดือนเพื่อฝึกมัน

"จินเฟยฟาน 1,955" ฉินเหวินประกาศค่าพลังงานก่อนจะหันไปบอกหลัวเฉียนที่ยังคงอึ้งอยู่ว่า "ต่อไปฝากนายด้วย ฉันขอออกไปโทรศัพท์ก่อน"

เธอหันกลับไปมองเฉียวซางลึกๆครั้งหนึ่งก่อนจะก้าวออกจากสนามฝึกไปอย่างรวดเร็ว

หลัวเฉียนได้สติหลังผ่านไปสิบวินาที เขามองไปรอบๆด้วยความสงสัยและถามว่า "อาจารย์ฉินไปไหน?"

เฉียวซาง "..."

"อาจารย์ฉินออกไปโทรศัพท์ครับ" มีคนตอบ

หลัวเฉียนพยักหน้า ก่อนจะก้มมองข้อมูลในมือแล้วถามว่า "เมื่อกี้จินเฟยฟานค่าพลังงานเท่าไหร่?"

เฉียวซาง "..."

"1,955 ค่ะ" จินเฟยฟานตอบเสียงเบา

หลัวเฉียนจดบันทึก ก่อนจะเงยหน้ามองกลุ่มนักเรียนที่ยังดูมีชีวิตชีวาตรงหน้า แล้วพูดว่า "ในเมื่ออาจารย์ฉินไม่อยู่ เรามาลองทดสอบความสามารถด้านการประสานงานกันก่อน"

"พวกเธอน่าจะรู้ว่าการแข่งขันประสานงานนั้นเน้นเรื่องความสวยงาม สัตว์อสูรต้องดูดี ทักษะของสัตว์อสูรก็ต้องเข้ากัน และคนก็ควรดูดีด้วย"

"โดยรวมแล้วคือการกระตุ้นประสาทสัมผัสของผู้ชม ให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจ เป็นความงดงาม ไม่ใช่ความน่าเกรงขาม"

"ฉันเชื่อว่าทุกคนน่าจะเคยดูการแข่งขันประสานงานในทีวีมาแล้ว ฉันจะไม่พูดอะไรมากกว่านี้ ใครที่เป็นนักเรียนพิเศษด้านการประสานงาน ก้าวออกมาข้างหน้า"

รวมถึงจินเฟยฟาน มีนักเรียนสามคนที่ก้าวออกมา

"พวกเธอเคยสอบมามีประสบการณ์กันบ้างแล้ว และเคยฝึกการประสานทักษะมาก่อน งั้นมาสาธิตให้คนอื่นดูหน่อย" หลัวเฉียนพูด

ทั้งสามคนมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนนักเรียนหญิงผมยาวสีดำที่มีหน้าตาสวยหวานพูดขึ้นว่า "งั้นฉันเริ่มก่อนละกัน"

ทุกคนถอยหลังไปอย่างรู้หน้าที่เพื่อเว้นที่ว่างให้

"เมย์เมย์ โชว์ความตื่นตาให้พวกเขาเห็นหน่อย" เด็กสาวพูดกับเป็ดแรงกล้าที่อยู่ข้าง ๆ

เฉียวซางยืนมองด้วยความคาดหวัง

การแข่งขันประสานงานนั้นมีการแสดงเป็นหลัก แม้แต่ในรอบสุดท้ายที่เป็นการต่อสู้ก็ยังเน้นความงดงามในการตอบโต้ทักษะของคู่ต่อสู้

ผู้ประสานงานอาจด้อยกว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรมืออาชีพในแง่การต่อสู้ แต่ในด้านการควบคุมพลังงานกลับเหนือชั้นกว่ามาก

ผู้ฝึกสัตว์อสูรมืออาชีพเน้นพลังทำลายล้าง ยิ่งรุนแรงยิ่งดี

แต่ผู้ประสานงานจะเน้นความงดงามในการปะทะ ทำให้การควบคุมพลังงานต้องแม่นยำ พอดี ไม่มากหรือน้อยเกินไป

สายหนึ่งเน้นการปล่อย สายหนึ่งเน้นการควบคุม