บทที่ 100: เริ่มผลัดที่สอง

เฉียวซางจอดจักรยานไว้ข้างทาง ถ่ายรูปจำตำแหน่ง แล้วกระโดดขึ้นหลังเจ้านกยักษ์และเริ่มออกเดินทาง

เจ้านกกระจอกปีกยักษ์เป็นอสูรที่วิวัฒนาการมาจากนกกระจอกปากดำ ขนาดตัวมันใหญ่ประมาณ 2.5 เมตร

การที่ผู้ฝึกสัตว์อสูรจะขี่หลังของสัตว์อสูรประเภทบินของตัวเองนั้นสามารถทำได้โดยไม่มีปัญหาอะไร แต่หากต้องการจะรับส่งผู้โดยสาร พวกผู้ฝึกสัตว์อสูรเหล่านั้นจำเป็นต้องได้รับใบอนุญาต

กฎของสำนักงานจัดการทางอากาศระบุไว้ชัดเจนสำหรับกรณีการบรรทุกผู้โดยสารว่า

สัตว์อสูรที่บินได้ซึ่งมีขนาดระหว่าง 1.5–2 เมตร สามารถรับน้ำหนักได้ 2 คน

สัตว์อสูรที่บินได้ซึ่งมีขนาดระหว่าง 2–2.5 เมตร สามารถรับน้ำหนักได้ 3 คน

สัตว์อสูรที่บินได้ซึ่งมีขนาดระหว่าง 2.5–3 เมตร สามารถรับน้ำหนักได้ 4 คน

แต่เจ้านกกระจอกปีกยักษ์ที่่เธอขี่อยู่มันอยู่ระหว่างเกณฑ์ 3 คนกับ 4 คนเป๊ะ

สำหรับสัตว์อสูรที่ขนาดคาบเส้นกับเกณฑ์การแบ่งอย่างพอดิบพอดี ต้องพาไปตรวจที่สำนักงานจัดการทางอากาศทุกปีเพื่อเช็กค่ามาตรฐาน

อย่างไรก็ตาม มันก็มีพวกหัวหมอที่มักจะชอบรับผู้โดยสารเกินกว่าที่กฏหมายได้ให้อนุญาตเอาไว้

ถึงเฉียวซางจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำของพวกหัวหมอ แต่เธออยู่ในสถานการณ์เร่งด่วน จะให้เธอมาถามว่าเจ้านกนี่รับน้ำหนักเกินรึเปล่าก็ไม่ใช่เรื่อง เธอเชื่อว่าคำตอบอาจจะเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยินก็เป็นได้....

ตลอดทาง ลุงผู้ให้บริการก็บ่นอะไรไม่รู้ยาวไม่หยุด

ตอนแรกหนุ่มสาวสองคนที่นั่งมาด้วยทำหน้าไม่ค่อยอยากคุยเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็สู้ฝีปากคารมณ์ลุงไม่ได้ และตอบกลับบ้างเป็นบางครั้งตามมารยาท

ระหว่างที่คุยกัน เฉียวซางก็รู้ว่าทั้งสองคนนี้ก็กำลังจะไปเตรียมตัวเพื่อเป็นผลัดที่สองที่หมู่บ้านจินซ่งที่เดียวกันกับเธอ

“พูดก็พูดนะ รางวัลที่หนึ่งสำหรับประเภทส่วนบุคคลดูดีกว่ารางวัลแบบทีมตั้งเยอะ นี่ถ้าไม่มีภาระและหน้าที่ต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัว ฉันเองก็คงลงแข่งด้วยเหมือนกัน” ลุงผู้ให้บริการพูด

เฉียวซางที่ฟังพวกเขาคุยกันอยู่ก็อดถามไม่ได้ว่า "รางวัลที่หนึ่งของประเภทส่วนบุคคลคืออะไรเหรอคะ?"

ลุงสามของเธอก็ลงแข่งวิ่งมาราธอนครั้งนี้ก็เพื่อไอ้รางวัลนี้แหละ แถมยังทีมแตกสะแหรกขาดเพราะดันอยากได้รางวัลเดียวกันอีก

ลุงสามเป็นแหล่งรายได้เพียงอย่างเดียวของครอบครัว

เขาต้องเลี้ยงสัตว์อสูรสองตัว ลูกชายคนโตก็กำลังเรียนมหาวิทยาลัยฝึกอสูร ค่าใช้จ่ายโหดมาก ส่วน เย่จิ้งเหวินที่อยากสอบเป็นนักปลูกพืชวิญญาณ ก็ต้องใช้เงินเยอะไม่แพ้กัน ดูได้จากสวนพืชวิญญาณที่บ้าน ช่วงนี้ค่าใช้จ่ายพุ่งพรวดแน่ๆ

เฉียวซางเลยเผลอจินตนาการถึงรางวัลไปไกล คงจะเป็นพวกเงินสด ต้นไม้วิญญาณ หรืออาหารพลังงานสำหรับสัตว์อสูรเป็นลังๆ ของพวกที่สามารถใช้งานและจุนเจือครอบครัวได้

"ก็รูปถ่ายใหม่ล่าสุดของเทพหยากับสัตว์อสูรของเขาไง ถ่ายตอนแข่งศึกชิงถ้วยอวกาศรอบนี้ด้วยนะ แถมยังเป็นเวอร์ชันพิเศษเปิดตัวครั้งแรกอีก ไม่รู้ว่าเมืองเล็กๆแบบนี้เอามาได้ไง" ชายหนุ่มคนหนึ่งตอบ

เฉียวซาง: "..."

อยากกลับบ้านจังเลย...

.....

พอมาถึงจุดเปลี่ยนผลัดสำหรับไม้ที่สองที่จินซ่ง ที่นี่ก็เริ่มมีคนมารออยู่หนาแน่นแล้ว

หลังจากลงทะเบียนที่จุดตรวจใหม่เสร็จ เฉียวซางก็พาสุนัขเขี้ยวเพลิงไปยังด้านหน้าหมู่บ้าน

“แกแค่วิ่งตามพวกกลุ่มหลักไปเรื่อยๆก็พอ แกจำเจ้าจระเข้บึงคำรามได้ใช่ไหม? ตัวที่แกเจอเมื่อเช้าน่ะ ที่มีหนังหนาๆตัวเหลืองๆปากใหญ่ๆ ที่มันเข้ามาทักทายแกเมื่อเช้าน่ะ” เฉียวซางถามย้ำ

“ย่าห์”

สุนัขเขี้ยวเพลิงใช้อุ้งเท้าตบหน้าอกตัวเอง เป็นสัญญาณบอกว่าไม่มีปัญหา

"ถ้าหมดแรงแล้ว ข้างทางเขามีโต๊ะวางน้ำไว้ แกก็ไปหยิบมาดื่มนะ" เฉียวซางสั่งอีกครั้ง

"ย่าห์!"

สุนัขเขี้ยวเพลิงพยักหน้า จริงๆแล้วมันชอบดื่มนมมากกว่า แต่เจ้านายมันไม่ได้บอกว่ามีแสดงว่าคงมีแค่น้ำนั่นแหละ

หลังจากกำชับเสร็จ เฉียวซางก็เดินออกมานอกสนาม

เพราะครั้งนี้เป็นการแข่งขันของสัตว์อสูร ผู้ทำสัญญาอย่างพวกเธอทำได้แค่รออยู่ข้างสนามเท่านั้น

การแข่งขันมาราธอนวิ่งผลัดครั้งนี้มีทีมเข้าร่วมทั้งหมด 233 ทีม รวมแล้วมีผู้ฝึกสัตว์อสูรทั้งสิ้น 699 คน สัตว์เลี้ยง 1,398 ตัว

ที่หน้าหมู่บ้านมีสัตว์อสูรมารวมตัวกันสองร้อยกว่าตัว มีกระทั่งสัตว์อสูรระดับสูง

แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยสายพันธุ์ซึ่งมีขนสีแดงเพลิงเป็นเอกลักษณ์และแว่นกัดแดดสีแดงอันโดดเด่น หยาเป่าก็กลายเป็นจุดสนใจสำหรับใครหลายๆคน

"นี่มันสุนัขเขี้ยวเพลิงของบ้านไหนเนี่ย?"

"โห เจ้าตัวนี้เท่ห์สุดๆไปเลย!"

"ดูสีขนกับลักษณะแล้วน่าจะเป็นสัตว์อสูรประเภทไฟใช่ไหมเนี่ย?"

"เอ๊ะ! เจ้าตัวนี้ทำไมมันดูเหมือนตัวที่ชนะในการแข่งขันหน้าใหม่นับร้อยในเมืองฮันกังเมื่อไม่นานมานี้เลย!"

เฉียวซางหันไปมอง เห็นผู้พูดเป็นเด็กอายุราวๆสิบขวบ คาดว่าน่าจะเคยดูการแข่งขันที่เธอเข้าร่วม

เจ้าหนูนี่สายตาไม่เลวเลย! เฉียวซางแอบชมในใจ

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ

ประมาณ 13 นาทีต่อมา เสียงดัง โครมคราม ดังมาจากที่ไกลๆ

"ซุน!"

เจ้าสมบัติน้อยชี้ไปทางต้นเสียงแล้วร้องออกมาอย่างตื่นเต้น

เฉียวซางมองตามไปแล้วตกใจจนถูตาตัวเองสองที เกือบคิดว่าตาฝาด

สัตว์อสูรสีน้ำตาลมีกระดองหนาตัวหนึ่ง...กำลังกลิ้งมาทางนี้

ใช่ กลิ้ง!

เจ้าสัตว์อสูรตัวนั้นกลิ้งมาตลอดทาง จนเฉียวซางคิดว่ามันน่าจะเป็นสัตว์อสูรที่หลงมาซะอีก แต่จู่ๆผู้ชายข้างๆเธอก็ตะโกนเสียงดังออกมาว่า "ถึงแล้วๆ หยุดได้!"

ตอนนั้นเอง เจ้าสัตว์อสูรตัวนั้นถึงได้หยุดกลิ้ง มันค่อยๆโผล่หัวกับขาออกมา

ที่เท้าหน้าขวาของมันมีหมายเลข A112 ผูกไว้ที่ขา และที่คอมันก็มีสายคาดสีเหลืองคาดเอาไว้อยู่

เฉียวซางถึงกับตาค้าง เจ้านี่มันเต่าสองหาง...

แบบนี้ก็ได้เหรอ

มาราธอนไม่ใช่แข่งวิ่งเหรอ?!

แต่นี่มันเล่นกลิ้งมาแทน!

เต่าสองหางตัวนี้ดูเหมือนจะผ่านการฝึกมาเป็นพิเศษ กลิ้งมาไกลขนาดนี้แต่มันกลับไม่เวียนหัวเลยสักนิด แถมยังส่งสายคาดสีเหลืองให้หอยทากหกหนวดด้วยความราบรื่น

และสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ก็ทำให้เฉียวซางเปลี่ยนความคิดเรื่องมาราธอนวิ่งผลัดไปโดยสิ้นเชิง

เพราะเจ้าหอยทากหกหนวดที่รับสายคาดไป ใช้หนวดเนื้อสามเส้นพ่นของเหลวเหนียวๆลงบนพื้น

จากนั้นมันก็ไถลตัวไปบนของเหลวนั้น

พื้นลื่นๆทำให้มันลื่นไถลไปข้างหน้าหลายเมตร ก่อนจะพ่นไปไถลไปเรื่อยๆจนหายลับไปในพริบตา

เฉียวซางยืนค้างอยู่กับที่ ตกตะลึงกับทุกสิ่งที่ได้เห็น นี่มันไม่เหมือนมาราธอนที่เธอรู้จักเลยสักนิด

เออแหละ...ก็นี่มันมาราธอนของสัตว์อสูร...

จะต่างจากมาราธอนของคนปกติก็ไม่แปลก

เพราะเธอไม่ได้จริงจังกับการแข่งครั้งนี้มากเลยไม่ได้หาข้อมูลและคิดว่ามันน่าจะเป็นการวิ่งแบบตรงไปตรงมา

ไม่ได้คาดคิดเลยว่ามันจะ...สร้างสรรค์ขนาดนี้

เฉียวซางหันไปมองสุนัขเขี้ยวเพลิงที่ใส่แว่นกันแดดอย่างมั่นใจ สีหน้าพร้อมลุยเต็มที่ แล้วเริ่มเสียใจนิดหน่อยที่ตัวเองไม่ยอมศึกษากฏมาให้ดี

ถ้าสัตว์ตัวอื่นใช้ท่าประหลาดๆแบบนี้กันหมด เจ้าสุนัขเขี้ยวเพลิงของเธอที่วิ่งด้วยเท้าเปล่าๆแบบใสซื่อ คงโดนทิ้งบ๊วยแน่ๆ...

พอทีมแรกส่งต่อสายคาดกันเสร็จ ทีมที่สองก็ตามมาอย่างติดๆ

คราวนี้เป็นจิ้งจอกหางทะเลทราย เจ้าสัตว์อสูรตัวนี้หอบแฮ่กๆวิ่งมาแบบธรรมดา ไม่ได้ใช้ทักษะหรือความสามารถพิเศษใดๆ

แต่พอเห็นจุดเปลี่ยนผลัด

อยู่ดีๆหางสองเมตรของมันก็เปล่งแสงสีทรายออกมา จากนั้นบนพื้นใต้เท้าก็มีทรายลอยขึ้นมาเป็นกอง

ทรายพวกนั้นทำหน้าที่ช่วยแบกจิ้งจอกหางทะเลทรายให้ลอยจนมาถึงจุดเปลี่ยนผลัด

จากนั้นมันก็ถอดสายคาดสีเหลืองจากคอออกและส่งต่อให้สุนัขเขี้ยวเพลิงที่ใส่แว่นกันแดด

เฉียวซางทำสีหน้าหนักอึ้ง

บ้าเอ้ย! ทีมที่มาถึงเป็นทีมที่สองคือทีมจิ้งจอกหางทะเลทรายของเย่หลานหลานเหรอเนี่ย!