บทที่ 52: การแต่งหน้านี้ไม่สูญเปล่า

“ครั้งเดียว! แค่โจมตีเพียงครั้งเดียว! คุณคิดยังไงกับการแข่งขันนี้บ้างช่าตั๋ว?” ผู้บรรยายวัยกลางคนกล่าว

การชนะในกระบวนท่าเดียวในการแข่งขันระดับนี้ไม่ได้โดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ

ด้วยเวลาการแข่งขันอันแสนสั้นและยากจะเข้าใจ นี่ทำให้บทบาทของผู้บรรยายที่สามารถบอกเล่ารายละเอียดได้เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง

“ความเร็วและพลังของการโจมตีของสุนัขเขี้ยวเพลิงเหนือกว่างูโซ่แดง โดยเฉพาะความเร็วในการใช้ทักษะนั่น มันใช้ทักษะทันทีหลังการแข่งขันเริ่มในขณะที่ผู้เข้าแข่งขันเซี่ยเจี้ยนหยินพึ่งจะได้ออกคำสั่ง” ช่าตั๋ววิเคราะห์

ผู้บรรยายวัยกลางคนที่กำลังฟังอยู่ข้างๆคิดต่างออกไป แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าความเร็วในการออกทักษะมีความสำคัญอย่างไม่ต้องสงสัย แต่กุญแจของชัยชนะในครั้งนี้คือทักษะเพลิงปะทุนั่นต่างหาก

นั่นคือเพลิงปะทุที่ีมีความชำนาญขั้นสูง หากเพลิงปะทุนั่นอยู่เพียงขั้นต้นหรือขั้นกลาง แรงระเบิดคงไม่รุนแรงพอจะจัดการงูโซ่แดงในพริบตาแบบนี้

และถ้าจำไม่ผิดเหมือนเฉียวซางคนนี้จะพึ่งจบมัธยมต้นมาไม่ถึงเดือน...

พิธีกรดำเนินรายการต่อโดยเริ่มแนะนำชื่อผู้เข้าแข่งขันในศึกนัดที่ 4 ขณะที่ผู้ชมยังคงพูดคุยถึงการแข่งขันในนัดที่แล้ว

“เซี่ยเจี้ยนหยินคิดอะไรอยู่? ทำไมเขาถึงใช้งูโซ่แดงทั้งๆที่มีงูหางยาวอยู่?”

“บางทีเขาอาจจะคิดว่าใช้แค่งูโซ่แดงก็คงเอาชนะได้ไม่ยากมั้ง?”

“ทำไมฉันได้กลิ่นล้มมวยแปลกๆ?”

“สุนัขเขี้ยวเพลิงเองก็ไม่ได้อ่อน แถมถ้าล้มมวยจริงพวกเขาคงสู้กันสักยกสองยกก่อนค่อยยอมแพ้คงไม่รีบให้จบภายในยกเดียวแบบนี้หรอก ที่สำคัญที่สุดจะล้มมวยกันในการแข่งขันเล็กๆแบบนี้เพื่อ?”

ปัจจุบันมีสนามประลองและการแข่งขันกระจายอยู่ทั่วทุกที่ ยิ่งเป็นเวทีแข่งขันระดับใหญ่พวกสื่อและแพล็ตฟอร์มออนไลน์ต่างพากันลุมตอมไม่ต่างจากแมลงวัน

หากเป็นงานใหญ่ที่มีผู้ผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับ A เข้าร่วมคงมีผู้ชมไม่ต่ำกว่าร้อยล้านคน

ผู้ฝึกสัตว์อสูรที่ปรากฎในงานแข่งแบบที่ว่านั่นจะได้รับชื่อเสียงและผู้ติดตามเป็นจำนวนมาก

และหากได้รับอันดับสูงๆด้วยแล้วล่ะก็ยิ่งโด่งดังเป็นพลุแตก

ในการแข่งระดับนั้นเป็นธรรมดาที่จะมีเรื่องของการโกงเข้ามาเกี่ยวข้อง ทั้งจากตัวผู้ฝึกสัตว์อสูรเองและจากกลุ่มนายทุน

อย่างไร้ก็ตามกับการแข่งขันครั้งนี้ที่มีเพียงแค่ญาติๆของผู้เข้าแข่งเข้าชม จะเสียเงินเพื่อจ้างล้มมวยไปเพื่ออะไร

ในขณะเดียวกันนั้นเฉียวซางและสุนัขเขี้ยวเพลิงพึ่งกลับมาถึงที่นั่ง

“อัจฉริยะเฉียว เจ๋งมาก! ฉันตาค้างไปเลยละตอนที่เธอชนะ” ไป๋อวิ๋นเหมียวหัวเราะ

“ฉันเองก็ค้างไปพักนึงเลยเหมือนกัน” เฉียวซางตอบกลับ

“ย่าห์ ย่าห์!” สุนัขเขี้ยวเพลิงพยักหน้าเห็นด้วย

“ฮ่าฮ่า สีหน้าสับสนของสุนัขเขี้ยวเพลิงตอนชนะนี่โบ๊ะบ๊ะสุดๆ เสียดายที่ไม่ได้บันทึกเอาไว้ แต่เดี๋ยวลองดูย้อนหลังเอา ไม่แน่ว่ามันอาจจะกลายเป็นมีมดังไปเลยก็ได้” ไป๋อวิ๋นเหมียวยังคงหัวเราะคิกคักออกมา

“ย่าห์!”

สุนัขเขี้ยวเพลิงเริ่มร้องอย่างกระสับกระส่าย

ไม่ใช่ควรจะบันทึกเฉพาะด้านเท่ห์ๆของมันรึไง? ไหงจู่ๆจะมีภาพตลกๆของมันได้?

เฉียวซางเองก็อยากเห็นเช่นกัน เพราะบนสนามสุนัขเขี้ยวเพลิงหันหลังให้เธอ ทำให้เธอไม่ได้สังเกตุเห็น

เนื่องจากมันเป็นการถ่ายทอดสด ต้องรอถึงตอนเช้าของวันพรุ่งนี้ถึงจะดูย้อนหลังได้

การแข่งขันยังดำเนินต่อไปได้โดยไม่มีอะไรติดขัด

เมื่อถึงการแข่งขันนัดที่ 20 ไป๋อวิ๋นเหมียวก็หยิบกระจกออกมาส่องหน้าตาพร้อมเพิ่มเครื่องสำอางลงบนใบหน้า

จากนั้นก็เอาหวีออกมาและเริ่มจัดทรงผม

เฉียวซางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”

ไป๋อวิ๋นเหมียวตอบอย่างจริงจังว่า “ฟังนะ ในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูรแสนงดงาม ฉันต้องรักษาภาพลักษณ์ของฉันต่อหน้ากล้องไว้ตลอดเวลา”

เฉียวซาง: …

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นคนใช้คำว่า งดงาม ในการอธิบายฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง; ดูแล้วเธอเหมาะจะไปเป็นผู้ประสานงานเสียมากกว่า

เพราะในอาชีพด้านนั้น พวกเขาต้องดูแลทั้งรูปลักษณ์ของตัวเองและสัตว์อสูรไปพร้อมๆกัน

เธอคิดว่าไป๋อวิ๋นเหมียวมีศักยภาพที่จะเป็นผู้ประสานงาน...

การแข่งขันของไป๋อวิ๋นเหมียวเริ่มต้นขึ้นในนัดที่ 25 คู่แข่งของเธอไม่ใช่หนึ่งในรายชื่อเฝ้าระวังของเฉียวซาง

“สุนัขเขี้ยวเพลิง แกคิดว่าใครจะชนะ?” เฉียวซางเหมือนดั่งเคย

“ย่าห์”

สุนัขเขี้ยวเพลิงชี้ไปที่เจ้าพิราบอวบที่ลอยอยู่กลางอากาศ

เพราะไป๋อวิ๋นเหมียวไม่ได้ชมเจ้าหมานี่ ดังนั้นมันเลยเลือกคนชนะอย่างเป็นธรรม

สัตว์อสูรของไป๋อวิ๋นเหมียวคือเถาทองคำ

มันมีส่วนสูงประมาณ 90 เซนติเมตร มีลำตัวกลมเล็กสีเขียวอมฟ้า ดวงตาสีทองที่แทบมองไม่เห็นรูม่านตา และมีเถาวัลย์ยาวห้าเซนติเมตรบนหัว ทำให้มันดูน่ารักและบริสุทธิ์

ในสนามทั้งสองสู้กันนานกว่าสองนาทีจนทั้งคู่เริ่มหมดแรง

พิราบอวบเผลอลดระดับความสูงในการบินลงจากเดิมเล็กน้อย

เปิดโอกาสให้เถาทองคำเหวี่ยงเถาวัลย์บนหัวมันและปล่อยใบมีดใบไม้จำนวนหนึ่งตรงไปที่ร่างของพิราบอวบที่อยู่กลางอากาศ

พิราบอวบกระพือปีกอย่างแรงด้วยความตื่นตระหนกและพยายามจะหลบหนี แต่ทันทีที่มันคิดว่าหนีพ้นแล้ว เถาวัลย์สองอันก็ปรากฎขึ้นบนนิ้วของเถาทองคำและมัดตัวมันไว้แน่น

วินาทีต่อมา มุมมองของพิราบอวบก็พลิกกลับ 180 องศา

“คู!!”

ภายใต้การควบคุมจากเถาวัลย์ พิราบอวบก็ตกกระแทกพื้นในที่สุด

“ไป๋อวิ๋นเหมียวชนะ” จากนั้นกรรมการก็ประกาศผล

สุนัขเขี้ยวเพลิงปิดตาทนมองดูไม่ได้

เฉียวซางเหลือบตามองดูสุนัขเขี้ยวเพลิงที่ปิดตาตัวเองเอาไว้

บางทีเจ้านี่อาจจะแค่โชคร้ายเฉยๆมั้ง?

“ทรงผมฉันตอนอยู่บนสนามเป็นไงบ้าง? มันดูเกะกะไหม?” ไป๋อวิ๋นเหมียวถามอย่างกระตือรือร้นขณะที่เธอกลับมายังที่นั่ง

“ไม่นิ ก็สวยดี” เฉียวซางตอบ

ทรงผมของไป๋อวิ๋นเหมียวถูกมัดเป็นมวยอย่างพิถีพิถัน มันไม่มีทางดูระเกะระกะตราบใดที่ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรรุนแรง

ไป๋อวิ๋นเหมียวพอใจกับคำตอบมาก จากนั้นก็หยิบกระจกออกมาจัดหน้าม้าอีกรอบ

เมื่อการแข่งขันช่วงเช้าสิ้นสุดลง ผู้เข้าแข่งขันและผู้ชมก็ทยอยออกจากสนาม

ที่ทางเข้าสนามประลอง ไป๋อวิ๋นเหมียวชี้อย่างประหม่าไปที่นักข่าวที่ถือไมโครโฟนซึ่งอยู่ไม่ไกล

“ฉันควรทำยังไงดี? แอบกังวลหน่อยๆแหะ ถ้าพวกเขาจ่อไมค์เข้ามาฉันจะพูดว่าอะไรดี?”

เฉียวซางตอบ “ก็ตอบไปตามคำถามนั่นแหละ ส่วนมากก็คงถามว่าการแข่งเป็นไงบ้าง? ทำไมถึงมาแข่งไรเงี้ย”

ไป๋อวิ๋นเหมียวพยักหน้าเชิงเข้าใจและถามย้ำอีกเป็นครั้งที่ร้อยของวันว่า “ตอนนี้ฉันดูเป็นยังไงบ้าง”

"สวย" เฉียวซางยังคงยืนยันคำตอบเดิม

“แล้วฉัน… อ๊ะ! พวกเขากำลังมองมาทางนี้! ว๊ายย! พวกเขาเดินมาทางนี้จริงๆด้วย!” ไป๋อวิ๋นเหมียวอุทานอย่างตื่นเต้น

“ใจเย็นๆรักษาภาพลักษณ์ตัวเองไว้” เฉียวซางแนะนำ

“ใช่เธอพูดถูก… ดูเหมือนพวกเขากำลังเล็งมาที่เราจริงๆ!” ไป๋อวิ๋นเหมียวกระซิบอย่างตื่นเต้น

เฉียวซางเหลือบมองและยืนยันว่านักข่าวที่ถือไมโครโฟนกำลังเดินเข้ามาหาพวกเธอจริงๆ

เหมือนว่าการมองการณ์ไกลของไป๋อวิ๋นเหมียวจะถูก

การแต่งหน้ามาครั้งนี้ไม่สูญเปล่าแล้ว

ไม่นาน นักข่าวและทีมงานของพวกเขาก็เดินมาถึงพวกเธอ

“ผู้เข้าแข่งขันเฉียวซางผมเป็นนักข่าวจากแพล็ตฟอร์มฮันกังรวมใจ ผมอยากจะสัมภาษณ์คุณเกี่ยวกับการแข่งขันและสุนัขเขี้ยวเพลิง คุณพอจะมีเวลาสักสองสามนาทีไหมครับ?”

เฉียวซางนิ่งไปพร้อมจ้องมองไปที่ไมโครโฟนตรงหน้าเธอ

ไป๋อวิ๋นเหมียว: “…..!”