บทที่ 21: ปะการังแปดหนวด

“ฮึ่ม ฉันจะลงป้ายนี้ ไม่มีเวลามาต่อล้อต่อเถียงกับเธอแล้ว” ชายหน้าเหลี่ยมพูดขณะหันหลังเตรียมจะลงจากรถ ตรงทางใกล้ประตูนั่นเองมีชายหนุ่มถือถุงพลาสติกยืนขวางอยู่

ชายหน้าเหลี่ยมผลักชายหนุ่มออกไปแล้วรีบเดินไปที่ประตูทางออก

เฉียวซางสังเกตเห็นชัดเจนว่านอกจากมือที่ใช้ผลักชายหนุ่มออกแล้ว ไม่ได้มีส่วนไหนของร่างกายของพวกเขาสัมผัสโดนกันเลย ทว่ากลับมีเสียงก๊อบแก๊บดังออกมาจากถุงพลาสติก

“สุนัขเขี้ยวเพลิงใช้เพลิงปะทุลงบนเอวของเจ้าหมอนั่น” เฉียวซางสั่งอย่างมั่นใจ

สุนัขเขี้ยวเพลิงอยู่ในสภาวะพร้อมสู้อยู่แล้ว

มันรำคาญมนุษย์คนนี้มาพักหนึ่งแล้ว ถ้าผู้ฝึกของมันไม่รั้งมันไว้ ป่านนี้มันคงวางมวยไปเรียบร้อย

เมื่อได้รับคำสั่งแล้ว มันก็รวบรวมพลังงานทั้งหมดภายในร่างและยิงเปลวเพลิงออกไปอย่างเต็มกำลัง

เพลิงปะทุโดยปกติจะมีขนาดแค่เพียงกำปั้นของทารก แต่ตอนนี้ขนาดมันเทียบเท่ากำปั้นของผู้ใหญ่

เสียงกรีดร้องแหลมดังก้องไปทั่วรถประจำทาง

ผู้โดยสารต่างตระหนกตกใจ คนที่ก้าวขึ้นรถต่างถอยเท้าและกลับไปยืนรอตรงป้ายโดยไม่รีรอ

“คนขับปิดประตู!” เฉียวซางตะโกนใส่คนขับ

คนขับยังคงนิ่งค้างสายตาเหลือบมองสถานการณ์บนกระจกมองหลัง

จู่ๆ ไฮดรา(1) สีขาวยาว 2 เมตรและมีหนวดแปดหนวดก็ปรากฏตัวขึ้นภายในรถประจำทาง เมื่อมันโผล่ออกมา หนวดของมันต่างย้วยไหลลงไปกับแรงโน้มถ่วง

“คนขับปิดประตู!” เฉียวซางตะโกนเตือนอีกครั้งเมื่อเห็นคนขับยังคงนิ่งอยู่

"ลืมไปเลย!" คนขับรีบตั้งสติและกดปุ่มปิดประตูด้วยความเร่งรีบ

เมื่อประตูปิดลง เฉียวซางมุ่งความสนใจไปที่สิ่งมีชีวิตตรงหน้าเธอ

เจ้านี่คือตัวอะไร?

แม้เธอจะเริ่มอัดความรู้มากมายไว้ในหัวของเธอเมื่อเร็ว ๆ นี้ แต่เฉียวซางก็ยังไม่เคยผ่านตากับเจ้าสิ่งมีชีวิตชนิดนี้มาก่อน

เมื่อหันไปหานักเรียนหญิงที่อยู่ข้างๆ เธอ เฉียวซางก็ถามว่า "เจ้านี่คืออะไร"

"นั่นมันเป็นโทรศัพท์ของฉัน!"

เฉียวซาง: "..."

"นั่นของฉัน!"

“ผลทรายของฉัน!”

“สร้อยคอที่ฉันซื้อให้แฟน!”

"แผ่นเสริมส้นรองเท้าของฉัน!!!"

ผู้โดยสารแต่ละคนเริ่มระบุสิ่งของของตัวเองอย่างตื่นเต้น

การแสดงออกของชายหน้าเหลี่ยมมืดลง เมื่อเห็นของที่ขโมยตกลงมา

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ปะการังแปดหนวดของเขาได้รับบาดเจ็บ เขาไม่สามารถลงจากรถประจำทางได้ทันเวลาและตอนนี้ประตูถูกปิดลงแล้ว และของที่ถูกขโมยทั้งหมดก็ทะลักออกมา

ทั้งหมดเป็นความผิดของยัยเด็กนั่น!

ชายหน้าเหลี่ยมจ้องมองเด็กสาวที่มีสุนัขเขี้ยวเพลิงอย่างอาฆาตแค้น

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าหมาตัวนั้นและยัยเด็กผู้หญิงคนนี้ ครั้งนี้เขาคงไม่โดนจับได้?

ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว ผู้โดยสารทุกคนต่างจับจ้องมาที่เขา หากเขาพยายามหลบหนีเขาจะต้องทำลายรถประจำทางทิ้งเพื่อสร้างทางออกซึ่งจะทำให้คนบนรถได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอน

เขารู้ถึงความแตกต่างระหว่างข้อหาลักทรัพย์และทำร้ายร่างกายเป็นอย่างดี อย่างแรกอาจถูกปรับและจำคุกหนึ่งหรือสองเดือนแค่นั้น ในขณะที่อย่างหลังอาจนำไปสู่โทษจำคุกหลายปีหรือหลายสิบปี

สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คือนั่งเงียบๆ และรอให้ตำรวจจับ

เมื่อเห็นท่าทางของชายหน้าเหลี่ยมเริ่มบูดบึ้ง เฉียวซางก็เลิกสนใจสิ่งมีชีวิตนั่นอีกต่อไปและออกคำสั่ง

“ทุกคน จับเขาไว้ อย่าปล่อยให้เขาหนีไปได้!” เธอเดินเข้าไปใกล้พร้อมเหวี่ยงหมัดใส่เขา

ชายหน้าเหลี่ยมคนนั้นถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ และนั่นส่งผลให้คนอื่นๆ คิดว่าเขาพยายามจะหนี จึงรุมสกรัมและตรึงเขาไว้กับพื้น

มีคนตะโกนว่า "นี่แกยังหน้าด้านจะหนีอีกเหรอ!"

ฝูงชนที่โกรธแค้นเดือดขึ้นแล้ว ถูกเปิดโปงขนาดนี้แล้วยังกล้าจะหนีอีกเหรอ?

ทันใดนั้น หมัดและเท้าก็ต่างถูกยกพานมาถวายเขาอย่างต่อเนื่อง

“ฉันยังไม่ทันจะได้ทำอะไรเลย!” ชายหน้าเหลี่ยมตะโกนด้วยความโกรธ

แต่ไม่มีใครฟังเขา ในไม่ช้าเสียงของเขาก็ถูกกลบด้วยเสียงเหวี่ยงหมัดและฝ่าเท้า

เฉียวซางเตะไปทั้งหมดสิบแปดครั้งก่อนที่เธอจะเหนื่อยและกลับไปนั่ง

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ ในที่สุดฮันกังมุงก็เริ่มสลายตัว

ชายคนนอนแนบพื้นเหมือนหมูที่ถูกเชือด ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว รอยเล็บกรีดกรายไปทั่วลำตัว

ตอนนี้ใบหน้าเหลี่ยมของเขาพองขึ้นเหมือนซาลาเปาจนคนแทบจำไม่ได้

สุนัขเขี้ยวเพลิงปลีกตัวออกมาจากฝูงชน กระพริบตาที่กลมโตมาทางเฉียวซาง

หนึ่งคน หนึ่งสัตว์อสูรสบตากันอย่างรู้เท่าทันและยิ้ม

ไม่นานนักสายตรวจที่มีคนโทรแจ้งก็มาถึง

เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสามคนที่มาถึงจำชายคนนั้นไม่ได้ในทันทีเนื่องจากใบหน้าที่บวมช้ำ แต่โชคดีที่เขายังคงสวมตราฝึกอสูรของเขาเอาไว้อยู่

ตำรวจสแกนตราเพื่อยืนยันตัวตนของชายคนนั้น

“ใครเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นการโจรกรรม” เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งถาม

“เธอคนนี้ค่ะ!” นักเรียนหญิงจับมือเฉียวซางยกขึ้นตอบ

ผู้โดยสารโดยรอบพยักหน้าเห็นด้วย

เจ้าหน้าที่เข้าไปหาเฉียวซางและพูดเบาๆ ว่า "เราอยากให้เธอมาที่สถานีเพื่อลงบันทึกประจำวัน"

เฉียวซางลังเล “แม่ฉันกำลังรอกินข้าวเย็นอยู่ที่บ้าน”

เจ้าหน้าตำรวจที่ยิ้ม “ใช้เวลาไม่นาน สิ่งที่เธอทำเป็นความดี ลองโทรไปอธิบายดีๆ คุณแม่เราต้องเข้าใจแน่ๆ”

เฉียวซางส่ายหัวและปฏิเสธ "ทุกคนที่อยู่บนรถประจำทางสามารถเป็นพยานให้ได้ คุณตำรวจสอบถามพวกเขาแทนได้ไหม? ฉันต้องรีบกลับบ้านจริงๆ"

เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวอีกครั้งว่า "ชายคนนี้คือเฉินเจียนหุ่ยเป็นอาชญกรที่ทำความผิดมาหลายคดี ทางเรามีรางวัลนำจับถึง 50,000 เหรียญ ในเมื่อเธอเป็นคนจับเขาได้ เธอก็ควรจะได้รับรางวัล"

เฉียวซางผงะไป มีเงินรางวัลด้วยเหรอ?

เธอกระแอบและตอบทันทีว่า “ดิฉันยินดีค่ะเพราะมันคือหน้าที่ของพลเมืองดีอย่างดิฉัน ว่าแต่เราจะไปกันเมื่อไหร่คะ?”

เจ้าหน้าที่ตำรวจ: "..."

ขณะที่เฉียวซางกำลังจะขึ้นรถตำรวจ นักเรียนหญิงก็คว้าแขนของเธอไว้ “ฉันไป๋อวิ๋นเหมียว ฉันขอเพิ่มเธอเป็นเพื่อนได้ไหม?”

“แน่นอน” เฉียวซางยิ้มและหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อเพิ่มเพื่อน

กว่าเฉียวซางจะกลับถึงบ้านก็เป็นเวลา 20.48 น. แล้ว

โชคดีที่เธอได้โทรบอกแม่ตั้งแต่ที่สถานีตำรวจแล้ว พอกลับถึงบ้านเลยได้รับการต้อนรับแบบอบอุ่น

“ลูกกลับบ้านดึกคงจะเหนื่อยแย่ รีบมากินข้าวเร็ว แม่เพิ่งอุ่นข้าวไว้”

เฉียวซางกำลังหิวโหยพอดี เนื้อแกะเสียบไม้ทั้งห้าที่เธอกินไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนนั้นไม่เพียงพอ เธอนั่งลงที่โต๊ะและเริ่มกินข้าวอย่างหิวโหย

“สุนัขเขี้ยวเพลิงคงจะหิวเหมือนกันสินะ นี่ฉันทำอาหารเย็นที่มีคุณค่าทางโภชนาการเป็นพิเศษให้กับแก”

แม่ของเธอนำอาหารเพิ่มพลังที่เตรียมไว้เป็นพิเศษมาให้สุนัขเขี้ยวเพลิงด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

จู่ๆเฉียวซางก็รู้สึกอาหารในปากเธอไร้รสชาติ เธอจ้องมองเจ้าลูกหมาด้วยความกังวล

สุนัขเขี้ยวเพลิงแม้แต่จะสังเกตเห็นการจ้องมองของเธอ มันเห่าเมื่อได้กินอาหารเพิ่มพลังก่อนจะซุกหน้้าลงชามข้าวและกระดิกหางอย่างเป็นสุข

เฉียวซางถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่สิ่งที่เธอกลัวที่สุดไม่เกิดขึ้น...

หลังจากที่เธอกินเสร็จ เธอสังเกตเห็นว่าสุนัขเขี้ยวเพลิงกินเสร็จแล้วและกำลังนั่งกระดิกหางเพื่อรอเธอ

เฉียวซางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ความอยากอาหารของ สุนัขเขี้ยวเพลิงของเธอมันเยอะกว่าปกติรึเปล่านะ?

เธอไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้นานมากนัก เธอกอดสุนัขเขี้ยวเพลิงแล้วไปที่ห้องของเธอ เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มค้นหาสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่ไม่รู้จักที่เจอบนรถประจำทาง

เนื่องจากเธอไม่รู้ชื่อของมัน เธอจึงต้องค้นหาจากรูปลักษณ์ของมัน

[มีใครรู้บ้างคะว่าสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่ตัวสีขาว มีหนวดแปดหนวด และสามารถล่องหนได้คือสัตว์ชนิดไหน?]

มีสิ่งมีชีวิตที่เหนือธรรมชาติหลายล้านตัวในโลก และพวกมันหลายตัวมีลักษณะคล้ายคลึงกัน

เฉียวซางใช้เวลามากกว่าสิบนาทีในการกรองผลลัพธ์ก่อนที่จะเจอคำตอบในที่สุด

[ปะการังแปดหนวด]

.....

(1) ไฮดรา เป็นสัตว์น้ำชนิดหนึ่งสืบพันธุ์ด้วยการแตกหน่อ