บทที่ 25 โหดเหี้ยม

บทที่ 25 โหดเหี้ยม

ร่างของผู้เล่นผมสีแดงค่อยๆล้มลงตามแรงเฉื่อยจากการวิ่งของเขาขวดน้ำ 2 ใบที่อยู่ในมือของเขากลิ้งออกไปขวานที่โดนศีรษะของเขาทำให้เขาเสียชีวิตในทันที

ขวานที่ถูกกว้างโดย หลิวกำ  นับตั้งแต่ที่เขาฆ่าซอมบี้ขนาดมหึมาทำให้ระดับเข้าถึงระดับ 4 การได้ยินและการมองเห็นและค่าสถิติอื่นทั้งหมดของเขาได้รับการยกระดับขึ้นเป็นอย่างมาก  ตอนนี้แม้ว่าเขากำลังสนใจอยู่กับนาฬิกาของหวังชางเซินแต่หลิวกำก็ยังสามารถรับรู้ เหตุการณ์รอบรอบหรือสัญญาณอันตรายต่างๆเมื่อผู้เล่นผมแดงหยิบกระเป๋าเป้สะพายหลังนั้นเริ่มออกวิ่งเหตุการณ์ดังกล่าวไม่สามารถหลบหนีความรู้สึกของ หลิวกำ ได้

พังฮั่วและลูลู่เพิ่งหยุดอาเจียนหลังจากได้เห็นการเสียชีวิตของหวังชางเซินแต่เมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นขวานที่จามบนหัวของผู้เล่นผมสีแดงเป็นอีกครั้งที่พวกเขาตะลึงและเริ่มอาเจียนอีกครั้ง

ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาเล่นความรู้ของพังฮัวและลูลู่  ที่เกี่ยวข้องกับซอมบี้นั้นมีอยู่จำกัดเพียงแต่การรู้ถึงตัวซอมบี้จับจอภาพเท่านั้นก่อนหน้านี้เมื่อ หลิวกำ อธิบายฉากที่เขาเห็นในลานพลาซ่า ลูลู่ ไม่สามารถเข้าใจได้หลังจากที่ได้เห็นทุกอย่างอย่างใกล้ชิดแล้วความสมจริงมากกว่าการดูผ่านจอภาพทำให้พวกเขารู้ว่าสิ่งที่ หลิวกำ พูดนั้นเป็นอย่างไร

“พวกคุณยังอาเจียนกันอีกหรอถ้ายังไม่หยุดฉันจะปล่อยให้พวกคุณอยู่ที่นี่” หลิวกำ เดินไปที่ผู้เล่นผมสีแดงเพื่อดึงขวานออกจากศีรษะ จากนั้นเขาก็อธิบายกับเจ้าอ้วนพังฮั่วและลูลู่ว่าในโลกใบนี้อาหารจะหายากยิ่งขึ้นถ้าพวกเขาอาเจียนทุกครั้งที่กินอาหารเข้าไปจะกลายเป็นไร้ประโยชน์

เห็นได้ชัดว่าพังฮั่วและลูลู่ ยังไม่ฟื้นตัวดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งฉากที่ผู้เล่นผมสีแดงโดนขวานจามหัวพวกเขาสั่นด้วยความกลัวพวกเขารู้สึกว่าถ้า หลิวกำ สามารถฆ่าหนุ่มผมแดงได้อย่างง่ายดายถ้าวันนึงเขารู้สึกหงุดหงิดเขาอาจจะฆ่าพวกเขาโดยไม่ลังเลเช่นเดียวกับที่เขาฆ่าชายหนุ่มคนนี้

ใช่หนุ่มผมแดงคนนี้เป็นผู้เล่นคนแรกที่ หลิวกำ ฆ่าแต่หลิวกำไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายกับการฆ่าคนบางทีอาจเป็นเพราะเขาฆ่าซอมบี้จำนวนมากที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์การที่ได้ฆ่าคนจึงมีความรู้สึกที่ไม่แตกต่างกันนักแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกดีใจอะไรกับการฆ่ามนุษย์

ในตอนแรกชายหนุ่มผมแดงคนนี้นำซอมบี้มาอย่างมากมายเมื่อหลิวกำช่วยชีวิตเขาแต่ชายหนุ่มคนนั้นยังมอง หลิวกำ ด้วยท่าทางเต็มไปด้วยความเกลียดชังเขาพยายามที่จะขโมยอาหารของ หลิวกำ ถ้าใช้หนุ่มคนนี้ประสบความสำเร็จ หลิวกำ จะอดตายในคืนนี้หรือพรุ่งนี้เช้า

โดยอย่างยิ่งในโลกของTrembling World นี้การขโมยอาหารของคนอื่นเท่ากับเป็นการฆ่าพวกเขาเด็กหนุ่มผมแดงรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่และแน่นอน หลิวกำ จะไม่ปล่อยเขาไปดังนั้นเขาจึงฆ่าชายหนุ่มด้วยขวานของเขาเพื่อป้องกันความขัดแย้งในอนาคตกับคนอื่น

ถ้า หลิวกำ ไม่ได้ฆ่าชายหนุ่มผมแดงและเอากระเป๋าเป้คืนมาและยังอนุญาตให้เขาอยู่ในกลุ่มต่อไปถ้าเป็นอย่างนั้นโดยนิสัยของผู้เล่นผมแดงเขาจะเกียจหลิวกำมากขึ้นแล้วมีเจตนาให้เกิดอันตรายต่อหลิวกำมากขึ้นมีเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ถ้า หลิวกำ จะยอมให้เกิดอันตรายต่อเขา

“เราเป็นทีมและผู้เล่นผมแดงก็มีการกระทำที่ขัดต่อทีมอย่างต่อเนื่อง  ฉันจึงต้องฆ่าเขา ตราบใดที่คุณไม่ทำอะไรผิดปกติฉันก็จะไม่ทำอะไรแบบนี้กับคุณ  ถ้าคุณคิดว่าฉันโหดร้ายและไม่อยากอยู่กับฉัน  เราจะแบ่งน้ำและอาหารอย่างเท่าเทียมเพื่อให้คุณได้ไปยังที่ที่คุณต้องการ”  หลิวกำ เห็นความกลัวของพวกเขาดังนั้นเขาจึงเต็มใจที่จะแยกทางถ้าหากพวกเขาต้องการ

“หัวหน้าฉันเห็นด้วยกับสิ่งที่คุณทำเพราะมันเป็นประโยชน์ของพวกเราเอง ลูลู่และฉันจะไม่เดินตามรอยของพวกเขาโปรดอย่าทิ้งพวกเราเลย”หลังจากที่เจ้าอ้วนพังฮั่ว รู้ว่าหลิวกำ ต้องการแยกกับพวกเขาทำให้เขาตื่นจากอาการมึนงงและให้สัญญากับหลิวกำทันที

แม้ว่าเขาจะให้อาหารพังฮั่วและลูลู่ แต่สภาพแวดล้อมที่อยู่ตอนนี้มืดมิดเขาไม่รู้สึกถึงความปลอดภัยเลยแม้แต่การดำรงอยู่ของสถานที่ที่ปลอดภัยในโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้นี้ก็ยังไม่รู้ว่ามีไหม  ด้วยความอ่อนแอและทรัพยากรที่มีอยู่จำกัดเขาจึงมั่นใจได้ว่าเขาไม่สามารถปกป้องตัวเองหรือลูลู่ได้ คนที่จะสามารถปกป้องพวกเขาได้มีแต่ หลิวกำ เท่านั้น

“ดีมาก! ตั้งแต่ที่พวกคุณทั้งสองคนพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างฉันฉันจะปฏิบัติกับคุณในฐานะเพื่อนและพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อปกป้องคุณ”หลิวกำตอบและต่อมาเขาก็เดินไปหยิบกระเป๋าเป้สะพายหลังและกล่องน้ำแร่จากพื้นและเริ่มเดินต่อไป

พังฮั่วและลูลู่ หันมามองหน้าและพยักหน้าให้แก่กัน พังฮั่ว หยิบขวดน้ำที่เหลือครึ่งหนึ่งให้กับลูลู่หลังจากนั้นเขาก็หยิบกล่องน้ำแร่ที่เหลือแล้วเดินตาม หลิวกำ ไป

ถึงแม้ว่า หลิวกำ จะดูรุนแรงมากแต่เจ้าอ้วนพังฮั่วก็ยังมองว่า หลิวกำ เป็นคนที่มีศิลธรรมและหลักการในความจำเป็นในการอยู่รอดตราบใดที่พวกเขาไม่ทำลายกฎใดๆหรือกบฏต่อ หลิวกำ เขาจะไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์

เนื่องจากพวกเขาได้รับการช่วยเหลือจาก หลิวกำ แล้วเขาจึงรู้สึกปลอดภัยเกี่ยวกับสถานการณ์ของหวังชางเซิน พังฮั่วรู้ดีว่าถ้า หลิวกำ ไม่ได้ช่วยเขาก่อนหน้านี้ที่จะเข้ามินิมาร์ทหวังชางเซินนั้นจะต้องได้ตายไปนานแล้ว

[TL: จำได้ไหมก่อนเข้ามินิมาทมีซอมบี้อยู่หลัง หวังชางเซิน]

นอกจากนี้ หลิวกำ มีเหตุผลที่ต้องตัดแขนของหวังชางเซิน เพื่อช่วยเหลือเขายังไรก็ตามหวังชางเซินปฏิเสธที่จะให้เขาทำอย่างนั้น

เกี่ยวกับผู้เล่นผมสีแดงการกระทำของเค้าไม่ดีนักและเค้าเห็นแก่ตัวมากอย่างไรก็ตาม หลิวกำ ถ้าเขาหลังจากที่เขาขโมยของในทางตรงกันข้ามถ้า หลิวกำ ไม่ฆ่าเขาพูดเล่นผมสีแดงอาจหาโอกาสเพื่อแก้แค้น หลิวกำ ในตอนกลางคืนเขาอาจจะโดนซุ่มโจมตี ขณะที่พวกเขากำลังพักผ่อน

หลังจากที่ครุ่นคิดเกี่ยวกับสถานการณ์พังฮั่วก็รู้สึกดีขึ้น

พวกเขารู้สึกถึงแรงกรรโชกของลมหนาวในเมฆมีเมฆสีดำที่เป็นลางไม่ดีกำลังบดบังดวงจันทร์ ดวงจันทร์หายไปอย่างรวดเร็วหลังจากทิ้งเมฆก่อตัวทำให้ถนนเข้าสู่ความมืด

เมื่อมองไปที่ท้องฟ้า หลิวกำ สงสัย ทำไมอากาศใน Trembling Worldถึงแปลกมากในช่วงบ่ายอากาศแจ่มใสและมีแดดหลังจากเกิดพายุอย่างไรก็ตามตอนนี้มันกลับมืดและได้ยินเสียงฟ้าร้องอย่างเห็นได้ชัดลมหนาวพัดแหลมขึ้น

เราควรหาที่พักก่อนและซ่อนถ้าไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจจะโดนสายฝนแล้วมีโอกาสโดนฟ้าผ่าจากประสบการณ์บนป้ายโฆษณา หลิวกำ แน่นอนว่าไม่ต้องการประสบเหตุการณ์นั้นอีก

เมื่อ หลิวกำ เงยหน้ามองท้องฟ้าภูมิเมฆเหนือเขาก็เริ่มก่อตัวราวกับว่าปีศาจได้เผยใบหน้าดุร้ายของมันและหลอกหลอนคนในค่ำคืนนี้