บทที่ 23 ดึกดื่น

บทที่ 23 ดึกดื่น

หวังชางเซินหุบปากหลังจากที่ หลิวกำ ข่มขู่เขาอย่างไรก็ตามตอนนี้เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งของเขาจับมือข้างที่บาดเจ็บไว้แน่นขณะที่หวังชางเซินมองไปที่ หลิวกำ สายตาของเขาก็เผยถึงความเกลียดชังและไม่พอใจ

“ฉันต้องตัดแขนคุณเพราะคนโดนผีดิบกัดแล้วมันติดเชื้อถ้าไม่อยากให้เชื้อไวรัสกระจายไปทั่วร่างกาย” หลิวกำ มองไปที่มือของหวังชางเซินแล้วพูดขึ้นทันที

“คุณกำลังทำอะไร? นี่มันเป็นเกม ผู้เล่นจะกลายเป็นซอมบี้ได้ยังไง? หวังชางเซินรีบหนีไปด้านหลังของมินิมาร์ทเพื่ออยู่ห่างกับ หลิวกำ บนใบหน้าของเขาแสดงถึงความหวาดกลัวและรังเกียจในสิ่งที่ หลิวกำ พูดมือของเขาเจ็บปวดมากในขณะนี้แล้ว หลิวกำ ยังต้องการตัดแขนของเขาอีกเขาจะไม่เจ็บปวดมากขึ้นได้ไงถ้าแขนของเขาถูกตัด

“แม้ว่าตอนแนะนำเกมไม่ได้ระบุไว้ว่าหลังจากที่ซอมบี้กัดคุณจะกลายเป็นซอมบี้แต่ว่าในภาพยนตร์เรื่องอื่นๆที่มีซอมบี้เป็นตัวแสดงก็สามารถเห็นได้ว่าอาจจะติดเชื้อไม่อย่างนั้นคุณสามารถดูจากนาฬิกาอัลลอยของคุณได้ตรวจสอบสถานะว่าเป็นสีแดงหรือไม่?  หลิวกำ เดินเข้าหาเขาแล้วยกขวานขึ้นไปที่หวังชางเซิน

หวังชางเซินดูตื่นตระหนกเมื่อเขามองไปที่นาฬิกาของเขาและพบว่าสถานการณ์ติดเชื้อของเขาเป็นสีแดงทั้งๆที่มันเคยเป็นสีเขียวก่อนหน้านี้

“ฉันยอมเป็นซอมบี้มากกว่าที่จะยอมให้คุณตัดแขนออกไป!”  หวังชางเซินตะโกนออกมาเขาพยายามที่จะหลีกเลี่ยง

“ถ้าคุณไม่ยอมให้ฉันตัดแขนแล้วก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งเราก็ไม่รู้ว่าคุณจะกลายเป็นซอมบี้เมื่อไหร่แล้วจากนั้นก็จะแว้งกัดพวกเรา”หลิวกำตอบหวังชางเซินขณะที่หยิบกระเป๋าเป้ของเขาที่เต็มไปด้วยอาหารและอุปกรณ์กล่องน้ำแร่ 3 กล่องที่เขาเก็บไว้เพื่อออกจากมินิมาร์ท

พังฮั่ว ลูลู่ และผู้เล่นผมแดงเดินตามเขาไปอย่างรวดเร็วเห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกตกใจกับสิ่งที่ หลิวกำ บอกว่าหวังชางเซินจะกลายเป็นซอมบี้

หลังจากออกมาจากมินิมาร์ท หลิวกำ ยื่นน้ำแร่ 2 ขวดให้กับ พังฮั่ว และลูลู่ เพื่อแบ่งปันกันจากนั้นเขาก็เอาคุกกี้ออกมา 2 ชุดมอบให้พวกเขาเหมือนกันแต่เขาไม่ได้แบ่งปันให้กับผู้เล่นผมสีแดงและหวังชางเซิน

พังฮั่วหิวมากหลังจากได้รับของไปเขาก็รีบนำใส่ปากทันที

“ทำไมฉันถึงไม่ได้รับส่วนแบ่ง?” ผู้เล่นผมสีแดงถาม

“ตัดสินจากผลงานที่ทำดูสิคุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ได้ช่วยชีวิตคุณไว้มาถึงตอนนี้เพิ่งเรียนต้องการที่จะขอแบ่งของอีกหรอ?”  หลิวกำ ตอบอย่างเย็นชา

ก่อนหน้านี้ หลิวกำ ให้โอกาสชายหนุ่มในการแก้ไขแต่ตอนนี้เขาไม่เต็มใจที่จะให้โอกาสอีกครั้งผู้เล่นผมสีแดงบอกกับพังฮั่วเกี่ยวกับอาหารในกระเป๋าของเขาเห็นได้ชัดว่ามีคนต้องการกบฏชายหนุ่มคนนี้หลังจะได้รับการช่วยเหลือแล้วยังเนรคุณเขาอีกแน่นอนว่า หลิวกำ ไม่คิดว่าเขามีคุณสมบัติที่จะได้กินอาหาร

ลูลู่มองผู้เล่นผมสีแดงจากนั้นก็มองไปที่อาหารและน้ำของเธอที่เหลืออยู่ครึ่งขวดหลังจากที่ลังเลเล็กน้อยเธอก็มอบมาให้กับผู้เล่นผมสีแดง

ผู้เล่นผมสีแดงถึงมากเขาฉีกอาหารและยัดใส่ในปากพร้อมดื่มน้ำแร่จนหมดจากนั้นก็ยังมองไปที่กล่องน้ำแร่และกระเป๋าสะพายของ หลิวกำ

หวังชางเซินเดินออกมาจากมินิมาร์ทและพยายามเข้าร่วมกลุ่มกับคนอื่นแต่ หลิวกำ ยกขวานขึ้นและข่มขู่เขา หวังชางเซินกรีดร้องด้วยความกลัวให้ถอยหลังกลับไป

“น้ำแร่ 3 ขวดเราจะให้แบ่งกันคนละ 1 ขวดสำหรับคืนนี้เราจะหาที่ปักหลักกันก่อนตอนนี้พวกเราเป็นทีมดังนั้นทุกคนในทีมจะต้องมีส่วนร่วมมิฉะนั้นแล้วคุณไม่สมควรที่จะรวมทีมต่อไป” หลิวกำ บอกกับพังฮั่ง ลูลู่ และผู้เล่นผมสีแดง

เจ้าอ้วนพังฮั่ว ให้ขวดน้ำที่เหลือครึ่งนึงให้กับลูลู่ จากนั้นก็เติมน้ำของตัวเองใหม่แล้วพกติดตัวไว้

เด็กหนุ่มผมสีแดงมอง หลิวกำ ด้วยสายตาเกลียดชังแต่คราวนี้ หลิวกำ หันหน้าไปทางอื่นเขามองเห็นความเกลียดชังที่ซ่อนตัวในผู้เล่นผมสีแดงพูดเล่นผมสีแดงอยากจะเอาขวดน้ำออกจากกล่องและดื่มมันแต่เขาไม่มีความกล้าที่จะทำเช่นนั้นราวกับว่า หลิวกำ จะมีตาข้างหลังดังนั้นผู้เล่นสีแดงจึงไม่กล้าเสี่ยง

หลิวกำ มองไปบริเวณโดยรอบก่อนที่เขาจะเดินไปตามถนนหวังว่าเขาจะหาสถานที่ที่เหมาะสมและปลอดภัยในการพักผ่อนในคืนนี้

ท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีเข้มแสดงว่าเข้าสู่ช่วงดึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในระหว่างวันทำให้ทุกคนเหนื่อยมากหากพวกเขาไม่ได้พักผ่อนในเร็วๆนี้สถานะระดับพลังงานของพวกเขาในนาฬิกาจะเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีดำการที่เปลี่ยนเป็นสีดำหมายถึงอันตรายจะทำให้เกิดปัญหาสุขภาพและความเป็นอยู่ของพวกเขา

“เฮ้ ...พวกคุณทิ้งฉันไว้ได้ยังไง?” หวังชางเซินหลังจากวิ่งหนีภัยคุกคามจาก หลิวกำ แล้วเขาก็เดินกลับมาที่กลุ่มความเจ็บปวดจากมือของเขาทำให้เขารับรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่เกม เท่านั้นถ้า หลิวกำ และกลุ่มละทิ้งเขาความน่าจะเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้นกับเขาคือตายสูงมาก

“หัวหน้าถ้าทิ้งเขาไว้คนเดียวมันไม่ผิดศีลธรรมไปหรอ?” เจ้าอ้วนพังฮั่วถาม หลิวกำ ในขณะที่เขาเดินตามไปด้านหลัง

“ถ้านายคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันผิดงั้นก็อยู่ที่นี่กับเขาแล้วกันไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้ให้ทางเลือกกับเขาฉันต้องการที่จะตัดแขนของเขาเพื่อหยุดการติดเชื้อแต่เขาก็ปฏิเสธดังนั้นฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทิ้งเขาไว้เพราะว่าฉันไม่ต้องการที่จะอยู่ใกล้กับคนที่จะกลายเป็นซอมบี้ได้ตลอดเวลา” หลิวกำ ตอบคำถามจากที่พังฮั่วพูดกับเขาดีนั่นคือเหตุผลที่ หลิวกำ มีแนวโน้มที่จะดูแลเขามากขึ้น

พังฮั่วไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงแต่เดินกลับไปด้านข้างของลูลู่และติดตาม หลิวกำ ต่อไป

หวังชางเซินยังคงเดินตามพวกเขาในระยะไกลๆความกลัวยังปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาเขาหิวและช่วงเวลานี้เขาก็ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังไม่รู้ว่าจะไปไหนในเวลากลางคืน ใน The Trembling World นี้มนุษย์มีอยู่น้อยแต่กลับมีซอมบี้อยู่ทุกหนทุกแห่งคนที่ไร้อำนาจเช่นเขาโดยอย่างยิ่งที่เหลือเพียงมือข้างเดียวจะสามารถทำอะไรได้บ้าง

“หยุดตามพวกเราจะดีกว่าถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะใช้ขวานนี้ตัดนายให้เหลือครึ่งนึง” หลิวกำ เดินกลับมาแล้วโบกหวานขมขู่หวังชางเซินเมื่อเขาตระหนักว่ากำลังเดินตามพวกเขา

หวังชางเซินหันกลับมาแล้ววิ่งหนีออกไปไม่กี่ก้าวใบหน้าซีดขาวแสดงอย่างน่าเกลียด มอง หลิวกำ อย่างไม่พอใจก่อนหน้านี้ตกลงกันแล้วว่า หลิวกำ จะกวาดล้างซอมบี้ออกจากมินิมาร์ทอย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ทำตามที่เขาพูดในการกวาดล้างซอมบี้ออกไปทำให้เขาถูกกัดและถูกทอดทิ้ง

หลิวกำ หันหลังกลับไปที่กลุ่มดังเมื่อเห็นว่าหวังชางเซิน ไม่กล้าที่จะติดตามพวกเขาอีก

“เจ้าอ้วน ลูลู่ ตั้งแต่ที่เขาทิ้งฉันฉันแน่ใจว่าเขาจะทำแบบเดียวกับพวกนายในอนาคตติดตามเขาไปก็ไม่ได้มีอะไรดีมีแต่ความตายที่เร็วขึ้น”หวังชางเซินตะโกนไล่หลังพวกเขามา