ตอนที่ 23 ฉากฝึกสอนของราชินีคลั่งรัก
ตอนที่ 23 ฉากฝึกสอนของราชินีคลั่งรัก
ตอนที่ 23 ฉากฝึกสอนของราชินีคลั่งรัก
เมื่อเห็นใยแมงมุมพุ่งเข้ามา หลินคุนก็ใช้ทักษะวิญญาณเพื่อสกัดกั้นทันที
“ทักษะวิญญาณที่สี่: กายทองมังกรเงา!”
สิ้นเสียงของหลินคุน เสียงมังกรคำรามพลันดังก้องไปทั่วผืนป่า
ตามมาติดๆ ร่างเงามังกรสีดำหลายสายก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา
ร่างเงามังกรเหล่านี้วนเวียนอยู่กลางอากาศสองสามรอบก่อนจะลอยนิ่งอยู่รอบกายหลินคุน
ในไม่ช้า เงามังกรสีทองก็ควบแน่นขึ้น เชิดเศียร แอ่นอก คำรามลั่น!
นี่คือทักษะวิญญาณสายป้องกันเพียงหนึ่งเดียวของวิญญาณยุทธ์มังกรดำ
เมื่อปลดปล่อยออกมา จะสามารถมอบกายทองอมตะได้ชั่วระยะเวลาสั้นๆ บรรลุผลคงกระพัน
มันมีผลอันน่าอัศจรรย์คล้ายคลึงกับกายทองอมตะของใครบางคน!
ในวินาทีต่อมา
ตาข่ายยักษ์ที่หอบเอาไอพิษสีม่วงหมุนวนก็ตกลงบนร่างเขาแล้ว
“แคร้ง!”
เสียงดังสนั่น ราวกับเสียงระฆังอันทรงพลัง
หลังจากที่กายทองมังกรเงารอบกายหลินคุนถูกปกคลุมด้วยตาข่ายยักษ์
แม้จะมีเสียงดังสนั่น แต่มันก็ไม่ได้สร้างความเสียหายร้ายแรงใดๆ
ทว่า การปะทะกันของพลังทั้งสองยังคงสร้างคลื่นพลังสะท้อนอันรุนแรงกระจายออกไปทุกทิศทุกทาง
หลิวเออร์หลง ซึ่งกำลังเฝ้าดูอยู่ด้านข้าง ถูกคลื่นพลังซัดจนถอยหลังไปหลายก้าว
เมื่อนางหยุดได้ ก็มองไปข้างหน้าด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
แม้นางจะรู้ว่าการต่อสู้ของราชทินนามพรหมยุทธ์นั้นรุนแรงมาก
แต่นางก็ไม่คาดคิดว่ามันจะรุนแรงถึงเพียงนี้!
โดยเฉพาะคู่หมั้นของนาง ผู้ซึ่งอยู่เหนือความเข้าใจของนางโดยสิ้นเชิง
ทว่า ในใจของนางยังคงเปี่ยมไปด้วยความโชคดีและความสุข
นี่คือบุรุษที่นางเลือก
ต่อให้ในอนาคตนางจะต้องตาย นางก็จะไม่ปล่อยมือ
อีกด้านหนึ่ง
สองผู้เฒ่าที่แอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกล
ก็ประหลาดใจกับการต่อสู้ที่เพิ่งเกิดขึ้นเช่นกัน
เยว่กวน (พรหมยุทธ์เก๊กฮวย) นั่งยองๆ อยู่บนพื้น ลูบคางของตนซ้ำๆ และครุ่นคิด:
“ประหลาด!”
“มีอะไรรึ?” กุ่ยเม่ยเอ่ยถาม พลางมองไปข้างหน้า
เยว่กวนกล่าว “เจ้าสังเกตหรือไม่ว่า องค์สังฆราชของพวกเราดูแปลกไปเล็กน้อยในวันนี้?”
“เหอะ!” กุ่ยเม่ยหัวเราะหึๆ “เจ้าพูดอะไรน่ะ? นางเคย ‘ปกติ’ ด้วยรึ?”
“โดยเฉพาะหลังจากที่สหายหลินจากไป นางก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน หากไม่พอใจแม้แต่น้อย นางก็จะเริ่มต่อสู้หรือด่าทอทันที”
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” เยว่กวนส่ายหน้า “ข้าหมายความว่า เมื่อครู่องค์สังฆราชของพวกเราสามารถสังหารสหายหลินในพริบตาและพาเขากลับไปได้เลยอย่างชัดเจน”
“แต่ตอนนี้ ทักษะวิญญาณที่นางใช้ออกมากลับมิได้ใช้พลังเต็มที่เลย”
“มิฉะนั้น สหายหลินคงถูกปราบไปนานแล้ว”
กุ่ยเม่ยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “เออ เจ้าพูดมีเหตุผล”
“แล้วมันสถานการณ์ใดกันเล่า?”
“หรือว่า... องค์สังฆราชของพวกเราตกหลุมรักสหายหลินเข้าแล้ว และนั่นคือเหตุผลที่นางยังไม่...”
เยว่กวนพยักหน้า “ก็เป็นไปได้”
“เมื่อครู่นี้ องค์สังฆราชถึงกับบอกว่านางยอมเป็นสตรีของสหายหลิน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่นางจะตกหลุมรักเขา”
กุ่ยเม่ยพลันตระหนักขึ้นได้อีกครั้ง “ถ้าเช่นนั้น...”
“หากพวกเขามีลูกกันในภายหลัง ข้าก็จะได้เป็นพ่อทูนหัวมิใช่รึ?”
“ไปเลย ไปเลย!” เยว่กวนเหลือบมองกุ่ยเม่ยและกล่าวอย่างดูแคลน “เจ้าพูดอะไรน่ะ เจ้าจะได้เป็นพ่อทูนหัวรึ?”
“ความสัมพันธ์ขององค์สังฆราชกับสหายหลินยังไม่ทันได้ยืนยันเลย เจ้าก็คิดไปถึงเรื่องลูกแล้ว...”
เดี๋ยวก่อน!
ลูกๆ ของพวกเขารึ?
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เยว่กวนก็พยักหน้าและกล่าว “เจ้าพูดถูก”
“ด้วยความสัมพันธ์ที่ดีของพวกเราทั้งสามคน”
“หากพวกเขามีลูก พวกเราย่อมต้องได้เป็นพ่อทูนหัวอย่างแน่นอน”
จากนั้น
ทั้งสองก็มองหน้ากันและยิ้ม ทั้งคู่เผยสีหน้าลามกออกมา: “เหะๆๆๆ...”
ในเวลาเดียวกัน
มุมปากของหลินคุนก็โค้งขึ้นเล็กน้อย
ไม่ได้ใช้พลังเต็มที่
ออมมืออยู่สินะ?
ถ้าเช่นนั้น ก็มาลองกันอีกตั้ง!
หลินคุนกำหมัดแน่นและตะโกนเสียงเบา:
“ทักษะวิญญาณที่สาม: ลมหายใจมังกรผลาญ!”
เงามังกรสีทองที่เคยลอยอยู่รอบกายหลินคุนพลันแปรเปลี่ยนเป็นมังกรยักษ์สีดำ
ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อเกิดเป็นร่างสูงสิบจั้ง (ประมาณ 33 เมตร) กลางท้องฟ้า
มังกรยักษ์สีดำค่อยๆ เงยศีรษะขึ้น อ้าปากขนาดมหึมาทันที และคำรามไปข้างหน้า
“คำราม!”
หมอกควันสีดำสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากปากของมังกรยักษ์ มุ่งตรงไปยังปี๋ปี่ตง
อย่าได้ดูแคลนลมหายใจมังกรดำสายนี้
มันสามารถกัดกร่อนการป้องกันทั้งหมดและกลืนกินพลังชีวิตของเป้าหมายอย่างต่อเนื่อง!
เมื่อถูกโจมตี หากปราศจากสมบัติล้ำค่าคอยปกป้อง ความตายก็แทบจะแน่นอน!
ผลลัพธ์คือ หมอกควันสีดำสายนี้ ในขณะที่มันกำลังจะเข้าใกล้ปี๋ปี่ตง
ก็ถูกนางโบกมือสลายไปอย่างง่ายดาย
“ที่รักของข้า เจ้าช้าเกินไปแล้วนะ รู้หรือไม่”
ปี๋ปี่ตงยิ้มเบาๆ ให้หลินคุน ใช้นิ้วแตะริมฝีปากสีแดงเย้ายวนของนาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรักใคร่
“พอทีเรื่องไร้สาระ!”
“จะไสหัวไป หรือจะฆ่าข้า!”
ปี๋ปี่ตงกอดอก ‘อาวุธ’ ที่อวบอิ่มอยู่แล้วของนาง บัดนี้ยิ่งดูเต็มตากว่าเดิม
นางมองหลินคุนที่อยู่ตรงหน้าและยิ้มจางๆ “มิต้องกังวล ข้าทนฆ่าเจ้าไม่ลงหรอก”
“เพราะเจ้าเป็นของข้า และเป็นได้เพียงของข้าเท่านั้น ไม่มีผู้ใดพรากเจ้าไปได้”
ทันทีที่เสียงของนางขาดหาย
ปี๋ปี่ตงก็โบกมือไปข้างหน้าทันที
ใยแมงมุมสีม่วงนับไม่ถ้วนที่ปล่อยไอพิษออกมา พุ่งออกจากฝ่ามือของนาง เริ่มพันธนาการหลินคุน
เมื่อเห็นดังนั้น หลินคุนก็สลับไปใช้วิญญาณยุทธ์มังกรขาวของเขาทันที
“ทักษะวิญญาณที่สอง: เสียงคำรามมังกรชำระโลก!”
ขณะที่เสียงคำรามของมังกรอันแผ่วเบาดังสะท้อนออกมาจากร่างของหลินคุน
ใยแมงมุมที่กำลังโจมตีเขาซึ่งหน้าก็พลันขาดสะบั้นและสลายไปภายใต้การโจมตีของคลื่นเสียง
“วิญญาณยุทธ์คู่ของเจ้าสลับเปลี่ยนได้ดีมาก”
ปี๋ปี่ตงพยักหน้าอย่างชื่นชม “สมกับเป็นบุรุษที่ข้าตกหลุมรัก”
“ดังนั้น วันนี้ ข้าจะต้องพาเจ้ากลับไปให้ได้!”
หลินคุนไม่สะทกสะท้าน
เขารู้ว่าปี๋ปี่ตงไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เลยแม้แต่น้อย
นางยังไม่ได้ปลดปล่อยกายแท้วิญญาณยุทธ์ด้วยซ้ำ เพียงแค่โจมตีเล่นๆ เพื่อความบันเทิงของตนเองเท่านั้น
หลินคุนแค่นเสียงในใจ
หากนางอยากจะเล่น ก็เล่นต่อไป!
“ทักษะวิญญาณที่หก: มังกรดำกลืนสวรรค์!”
ร่างเงามังกรดำที่ปรากฏอยู่ด้านหลังหลินคุนพลันอ้าปากมังกรของมันทันที
ตามมาติดๆ
วังวนคล้ายหลุมดำก่อตัวขึ้นเบื้องหน้าหลินคุน
แรงดูดอันน่าสะพรึงกลัวกลืนกินทราย ฝุ่นละออง พลังวิญญาณ และแม้กระทั่งแสงสว่างโดยรอบ
ประกายความประหลาดใจฉายวาบในดวงตาของปี๋ปี่ตงในที่สุด
นางรู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณของนางกำลังถูกดึงออกไปอย่างรุนแรง
“น่าสนใจ”
ปี๋ปี่ตงหัวเราะเบาๆ ในที่สุดก็ปลดปล่อยกายแท้วิญญาณยุทธ์ของนาง
ร่างเงาขนาดมหึมาของจักรพรรดิแมงมุมมรณะปรากฏขึ้นด้านหลังนาง
แต่ถึงกระนั้น นางก็ยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่
นางเพียงแค่ใช้ทักษะวิญญาณที่แปด “ร่างแยกจักรพรรดิแมงมุม” เพื่อสร้างร่างแยกหลายร่าง กระจายแรงดูดของหลุมดำ
หลินคุนไม่หวั่นไหว เขายังคงเพิ่มพลังของทักษะวิญญาณต่อไป
แม้ว่าการใช้ทักษะวิญญาณนี้จะสิ้นเปลืองพลังวิญญาณจำนวนมหาศาล
แต่เมื่อมีวิญญาณยุทธ์มังกรขาวอยู่ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย
ทว่า ร่างแท้ของปี๋ปี่ตงได้ปรากฏขึ้นด้านหลังหลินคุนอย่างเงียบงันแล้ว
นิ้วอันเย็นเยียบของนางลูบไล้ต้นคอของหลินคุนเบาๆ
จากนั้น ปี๋ปี่ตงก็กระซิบข้างหูของหลินคุน:
“ยอมแพ้เถอะ เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอก”
“กลับไปกับข้า ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดี”
“ตราบใดที่เจ้าสัญญากับข้า ว่าเจ้าจะไม่ไปพบสตรีอื่นอีก และหัวใจกับดวงตาของเจ้าจะมีไว้เพื่อข้าเพียงผู้เดียว”
“เช่นนั้น ไม่ว่าเจ้าอยากจะทำสิ่งใด ข้าก็สามารถสนองความต้องการของเจ้าได้ เจ้าก็รู้”
จบตอน