บทที่ 46 แบ่งแยกสินแร่

บทที่ 46

แบ่งแยกสินแร่

หลี่ฟู่เฉินวางตะกร้าลงและกระโดดขึ้นไปบนหน้าผา เขาเกาะติดหน้าผาเหมือนจิ้งจกและเดินเลาะไปตามทางลาดชันของหน้าผา

ก่อนที่จะเข้ามาในนิกายคังเหลียน หลี่ฟู่เฉินจดจำวิชาต่อสู้ระดับสีเหลืองขั้นสูงของตระกูลหลี่อย่างเช่นวิชาฝ่ามือหยกแดงได้ หลังจากอุทิศเวลาในการฝึกฝน วิชาฝ่ามือหยกแดงก็บรรลุผลสำเร็จรอง

ทั้งวิชาฝ่ามือหยกแดงและวิชาดาบมีชื่อกระบวนท่าแรกเหมือนกันนั่นคือกระบวนท่าสัมผัสแห่งหยกแดงกระบวนท่าสร้างแรงดึงดูด

ระดับการฝึกฝนวิชาฝ่ามือที่สูงขึ้นก็ยิ่งมีแรงดูดมากขึ้น

หลี่ฟูเฉินสามารถเกาะยึดติดได้สองสามร้อยกิโลกรัมได้อย่างง่ายดาย

การใช้แรงดูดเพื่อปีนหน้าผาเป็นเรื่องง่ายๆ

หลี่ฟู่เฉินมาถึงจุดใหม่บนหน้าผาอย่างรวดเร็ว

เห็นได้ชัดว่าจุดนี้มีรอยแตก มันคงแยกออกในช่วงที่เกิดการยุบตัวก่อนหน้านี้และเป็นไปได้มากว่าแร่หิมะสีเงินตกลงไปในหุบเขา หลี่ฟู่เฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดมือขวาไว้บนรอยแตกและปลดปล่อยพลังลมปราณไหลผ่านไปสู่ภายใน

ดวงจิตวิญญาณของหลี่ฟู่เฉินเปลี่ยนเป็นสีเขียวถึง80%เมื่อการรับรู้ของเขาเพิ่มสูงขึ้น หลี่ฟู่เฉินสามารถเชื่อมโยงจิตสำนึกของเขาเข้ากับพลังลมปราณและแสดงมันออกมาได้

และหลี่ฟู่เฉินใช้ความสามารถนี้เพื่อจับปลาขุมทรัพย์ทั้งหมด

พลังลมปราณที่ส่งผ่านเข้าไปภายในหน้าผา จิตสำนึกของหลี่ฟู่เฉินสามารถมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างด้านใน

ทันใดนั้นประกายแสงสีเงินก็สะท้อนให้เห็น ภายใต้จิตสำนึกของเขา

หลี่ฟู่เฉินรวบรวมพละกำลังแขนและกดฝ่ามืออย่างหนักหน่วงลงบนหน้าผา

ด้วยพละกำลังอันแข็งแกร่งมาก รอยรูปวงกลมปรากฏขึ้นบนหน้าผา เศษหินเริ่มร่วงลงมามากมายทำให้เห็นแร่เงินสีดำอยู่ภายใน

“อยู่นั่นเอง” แววตาของหลี่ฟูเฉินเจิดจ้า

เขาไม่แน่ใจว่าจะมีแร่หิมะสีเงินอยู่ข้างใน แต่เขาไม่ต้องการปล่อยโอกาสใด ๆ ผ่านไป ใครจะรู้ว่าเขาโชคดีมากที่ได้ค้นพบแร่เงินหิมะจำนวนมหาศาล

หลี่ฟู่เฉินเริ่มขุดหาแร่หิมะสีเงิน ด้วยพลั่วเหล็กกล้า

พลั่วเหล็กมีน้ำหนักหลายสิบกิโลกรัมและเมื่อหลี่ฟูเฉินมีความแกร่งถึง1,500กิโลกรัมเขาก็เป็นเหมือนอาวุธอันศักดิ์สิทธิ์ มันง่ายเหมือนการตักเต้าหู้ออกมา ภายในหลุมนั้นมีแร่หิมะสีเงินขนาดใหญ่เท่าแจกันอยู่ตรงหน้าเขา

“อย่างน้อยต้องหนัก 3,000กิโลกรัม” หลี่ฟู่เฉินหายใจไม่ทั่วท้อง

แร่หิมะสีเงินมีมูลค่า20แต้มต่อกิโลกรัม 3000กิโลกรัมจะเท่ากับ 60,000แต้ม!

“แร่หิมะสีเงินจำนวนมากเช่นนี้มันเป็นที่น่าสังเกตมากเกินไป ตลอดทางย่อมมีคนที่ต้องการแย่งเอามันไป ข้าควรแบ่งมันออกแล้วทยอยนำออกมาที่ละเที่ยว”

หลี่ฟู่เฉินจัดการโดยทันที เขาได้ขยายหลุมแรกสูงและกว้างอย่างละประมาณ 2 เมตร จากนั้นเอาดาบเหล็กตัดแร่ออกไปประมาณ20%

เมื่อลองยกขึ้นดู น้ำหนักของมันดูเหมือนจะอยู่ที่ประมาณ 700กิโลกรัม

“ข้าหวังว่าคงไม่มีใครหามันเจอ”

หลังจากที่นำแร่บางส่วนออกมาจากหลุม หลี่ฟู่เฉินก็เลื่อนไหลลงจากหน้าผา

เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นแค่หลุมที่ปิดอำพรางอยู่ บางคนอาจสังเกตเห็นรูเล็ก ๆ ถ้าเข้ามาดูใกล้ๆ

“การค้นพบนี้ช่างเป็นโชคชะตาที่น่าอัศจรรย์!”

หลี่ฟูเฉินเก็บแร่หิมะสีเงินไว้ในตะกร้าของเขาด้วยรู้สึกปลาบปลื้มใจ

มันเป็นความจริงที่การค้นพบแร่เงินหิมะขนาดใหญ่นั้นส่วนหนึ่งเป็นโชคของเขา แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะโชคชะตาลิขิตอย่างไม่น่าเชื่อ

มันช่างโชคดีที่เขาได้ค้นพบแร่หิมะเงินที่ร่วงหล่นลงมา

และโชคชะตายังทำให้เขาได้เครื่องรางทองคำช่วยพัฒนาดวงจิตวิญญาณ เขาอาจไม่หลักแหลมพอที่จะคิดว่ามันจะมีแร่หิมะสีเงินขนาดใหญ่โตกว่านั้นบนหน้าผานั้น

นอกจากนั้นหากไม่มีเครื่องรางทองคำเขาคงจะไม่สามารถบรรลุผลสำเร็จรองของวิชาฝ่ามือหยกแดงได้ และไม่สามารถขึ้นไปบนหน้าผาชั้นนั้นได้

ชะตาฟ้าลิขิตก็เหมือนกับที่มาของพลังทั้งหมด การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยจะทำให้เกิดทฤษฎีผีเสื้อขยับปีก(หมายถึงเรื่องเล็กๆ ก็มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงในอนาคต)ที่จะเปลี่ยนชะตากรรมผู้นั้นอย่างสมบูรณ์

***

หลี่ฟูเฉินหอบแร่หิมะสีเงิน กลับออกมาจากภูเขาเกิงเชี่ยง

ตลอดทางศิษย์นิกายชั้นนอกหลายคนต่างมองเขาด้วยความสงสัย

เมื่อมองจากรอยเท้าลึกที่เขาทิ้งไว้ พวกเขาก็รู้ว่าหลี่ฟูเฉินแบกของหนักไว้ในตะกร้า

“ดูเหมือนว่าเจ้าคงเก็บเกี่ยวได้มาก ข้าขอดูสิ่งที่อยู่ในนั้นได้หรือไม่”ศิษย์อาวุโสนิกายชั้นที่มีพลังลมปราณแกร่ง เลิกคิ้วขึ้น

หลี่ฟู่เฉินหยุดเดิน“อยากดูข้างในเหรอ? ได้สิ”

หลี่ฟู่เฉิน เปิดผ้าหนาที่คลุมตะกร้าออกโดยไม่ลังเล

ศิษย์ชั้นนอกมองผ่านเข้าไปและเห็นว่ามันเต็มไปด้วยแร่เหล็กดิบ ขนาดเท่าไข่บางอันขนาดเท่ากำปั้น สูงต่ำซ้อนกันอยู่

“แร่เหล็กดิบ, ก็ดี…”

ความผิดหวังส่องประกายบนใบหน้าของศิษย์ผู้นี้

แร่เหล็กดิบมีค่า1แต้มต่อกิโลกรัมเท่านั้นแม้ 1,000กิโลกรัมก็แค่1,000แต้ม

หากเขาไปยั่วศิษย์นิกายชั้นนอกที่ดูเหมือนจะไม่ง่าย เพียงแค่ 1,000แต้ม มันดูไม่สมควรอย่างยิ่ง ใครจะรู้ว่ามันจะมีผลลัพธ์อะไรที่ตามมาอีกบ้าง

เช่นนี้แล้ว ทำให้หลี่ฟูเฉินคิดไปถึงประสบการณ์ที่เคยพบ ที่ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นโดยยังไม่มีเหตุร้าย

***

เขามาถึงห้องโถงงานของนิกายคังเหลียน

“แร่หิมะสีเงิน?”

ผู้อาวุโสงานใช้เวลาในกะขนาดค่อนข้างนาน เขารู้ว่าหลี่ฟู่เฉินไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ครั้งล่าสุดได้ปลาขุมทรัพย์16,000แต้ม ตอนนี้อีก 10,000แต้มสำหรับแร่หิมะสีเงินเขาไม่คิดว่ามันจะเป็นโชคชะตาฟ้ากำหนด

ผู้อาวุโสงานตรวจสอบรายการของและกล่าวว่า“แร่เหล็กดิบ 100กิโลกรัมมีมูลค่า 100แต้ม แร่หิมะเงิน 780กิโลกรัมมูลค่า 15,600แต้ม รวมทั้งหมด 15,700แต้มสะสม”

แม้ว่าหลี่ฟู่เฉินรู้มานานแล้วว่าเขาจะได้รับประมาณ15,000แต้ม แต่การได้เห็น 15,700แต้มภายใต้ชื่อของเขา เขาไม่อาจเก็บความรู้สึกตื่นเต้นนั้นได้

เพื่อยุติในสิ่งที่เขาเริ่มต้นหลี่ฟู่เฉินออกจากห้องโถงงานและมุ่งหน้ากลับไปที่ภูเขาเกิงเชี่ยงอีกครั้ง ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาพร้อมกับสินแร่หิมะสีเงินเกือบพันกิโลกรัม

แต่คราวนี้หลี่ฟู่เฉินต้องประสบกับปัญหาบางอย่าง

มีพวกพวกที่ต้องการปล้นแร่ของเขา!

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นหลี่ฟู่เฉินก็โจมตีทั้งสองคนได้ทันที

ความแกร่งของเขาที่เพิ่มขึ้นจาก500กก. เป็น 1,500กก. ทำให้ความสามารถในการต่อสู้ของหลี่ฟู่เฉินดีขึ้น เขามั่นใจว่าเขาจะไม่พ่ายแพ้ใครเพียงแค่กระบวนท่าเดียว เหมือนที่เคยพลาดให้โจวเหวยหลงในครั้งนั้น

หากเขาได้พบกับหลัวไคอีกครั้ง หลี่ฟู่เฉินคงสามารถสยบเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

“แร่เหล็กดิบ 50กก. แร่หิมะสีเงิน 950กก. แต้มรวมทั้งสิ้น 19,050แต้ม”

ผู้อาวุโสงานรู้สึกงุนงง เขาสงสัยว่าหลี่ฟู่เฉินพบกองแร่หิมะสีเงินขนาดใหญ่และนำมันกลับมาทีละเล็กทีละน้อย

“หลี่ฟู่เฉินบอกข้าอย่างตรงไปตรงมา เจ้าค้นพบแร่หิมะสีเงินจำนวนมากใช่หรือไม่?” ผู้อาวุโสงานเอ่ยถาม

หลี่ฟู่เฉินดูแปลกไปและส่ายศีรษะ ข้าหามาได้ไม่มากหรอก แต่ทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว”

“จริงเหรอ?” ผู้อาวุโสงานมองหลี่ฟู่เฉินอย่างใกล้ชิดพยายามพินิจว่าหลี่ฟู่เฉินกล่าวความจริงหรือไม่

หลี่ฟู่เฉินยังสุขุมและไม่เปิดเผยสัญญาณแปลก ๆ ใด ๆ

“เอาล่ะเจ้าไปได้แล้ว!” ผู้อาวุโสงานแสดงท่าทีแข็งกระด้าง

หลี่ฟู่เฉินออกจากโถงงาน ดูผ่อนคลาย “ดูเหมือนว่าในช่วงระยะเวลานี้มันคงไม่ฉลาดแน่ที่จะไปภูเขาเกิงเชี่ยงอีกครั้ง ข้าคงต้องอยู่ในที่ต่ำสักพัก”

ด้วยแต้มสะสม34,750 แต้ม ความมั่นใจของหลี่ฟู่เฉินเพิ่มขึ้น เขาไม่ลังเลที่จะใช้มันเพื่อแลกยาบรรเทาร่างกายทั้งหมด139 เม็ด....