บทที่ 23 สาสน์ลับ

บทที่ 23

สาสน์ลับ

ผลการแข่งขันรอบแรก 80 อันดับแรกถูกประกาศ

ตระกูลหยางมี 7คนที่ผ่านการคัดเลือก

ตระกูลเฉินตูและ ตระกูลกวนมีผู้ผ่านเข้ารอบ 6 คน

มีเพียง 2คนจากตระกูลหลี่ที่เข้ารอบ พวกเขาคือหลี่ฟู่เฉินและหลี่หยุ่นไห่

การต่อสู้เพื่อ 40 อันดับแรกเริ่มรุนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อจบการแข่งขันรอบที่สอง ผู้แข่งขันจากแต่ละตระกูลถูกตัดออก

ตระกูลหยางเหลือ 5 คน ตระกูลเฉินตู 4 คน ตระกูลกวน3 คนและ ตระกูลหลี่ยังเหลืออีก 2 คน

ในรอบที่สาม 20 อันดับแรกของการแข่งขันไม่อาจอธิบายได้ว่ารุนแรงมากขึ้นแค่ไหน ความสิ้นหวังเข้ามาแทนที่

รางวัลสำหรับ 20 อันดับแรกนั้นสำคัญมาก การได้รับรางวัลเหล่านั้นทำให้สามารถฝึกฝนได้อย่างราบรื่นเป็นเวลาอย่างน้อยไม่กี่ปีข้างหน้า

หลี่ฟูเฉินจะต้องเผชิญกับกวนเผิ้งอีกครั้ง โดยหลีกเลี่ยงไม่ได้

“ตระกูลหลี่ช่างอับโชคที่สุด ที่หลี่ฟู่เฉินต้องต่อสู้กับกวนเผิ้งตั้งแต่ต้น”

“คงไม่ หากไม่เพราะกวนเผิ้งเป็นคู่ต่อสู้ หลี่ฟู่เฉินคงจะเข้าสู่รอบ20อันดับแรกได้ง่าย”

ฝูงชนสนทนากันอย่างดุเดือด

สำหรับสองรอบแรก หลี่ฟู่เฉินแสดงศักยภาพที่ยอดเยี่ยมและเอาชนะคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างง่ายดาย แต่คู่ต่อสู้คนต่อไป กวนเผิ้งแตกต่างอย่างชัดเจนเพราะเป็นหนึ่งในหกที่ได้เข้าสู่สระน้ำทิพย์กวนเผิ้งเป็นผู้เข้าชิง 10 อันดับแรกอย่างง่ายดายและมีเพียงหยางไคเท่านั้นที่สามารถเอาชนะกวนเผิ้ง

“หลี่ฟู่เฉิน ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสิ่งที่สวรรค์กำหนด” ใบหน้าของกวนเผิ้งพึงใจที่จะได้เห็นความโชคร้ายของหลี่ฟู่เฉิน

การพ่ายแพ้ต่อหลี่ฟูเฉินครั้งที่แล้ว คือความอัปยศอดสูอันเลวร้ายที่สุด เขาสาบานว่าหลี่ฟู่เฉินจะต้องชดใช้ และเวลานี้ การแข่งขันนัดนี้เป็นรอบ 20อันดับแรก การต่อสู้ครั้งนี้มีความสำคัญที่สุด ไม่เพียงแต่จะตัดสินว่าจะได้รับผลตอบแทนใด ๆ หรือไม่ ยังตัดสินใจว่าผู้นั้นมีโอกาสเข้าสู่นิกายคังเหลียนหรือไม่

การตกรอบนี้จะหมายความว่าจะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า

หลี่ฟู่เฉินหัวเราะเบา ๆ “สวรรค์กำหนดมางั้นเหรอ”

“เจ้าลังเลที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ของเจ้าเหรอ? งั้นรอจนกระทั่งข้าดึงฟันเจ้าออกมาละกัน” หลี่ฟู่เฉินยิ้มเย้ยอย่างมั่นใจ ทำให้เกิดเพลิงไหม้สุมอกของกวนเผิ้ง

***

“ท่านปรมาจารย์ ท่านคิดว่ากวนเผิ้งจะเคราะร้ายหรือไม่”

ผู้กล่าวอยู่ด้านข้างกวนหยูคือกวนเทียน

กวนเทียนคือบิดาของกวนเผิ้ง เขาเชื่อมั่นในตัวบุตรชาย แต่กวนเผิ้งเคยแพ้หลี่ฟู่เฉินมาก่อน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ชัดเจนว่าเขาแพ้ได้อย่างไรและไม่มีรายละเอียดการต่อสู้ชัดเจน แต่การสูญเสียคือการสูญเสีย แต่มันคือสิ่งพิสูจน์ความสามารถของหลี่ฟู่เฉิน

***

บนเวที ทุกสิ่งอาจเกิดขึ้นได้และนั่นทำให้หัวใจของกวนเทียนดำดิ่ง

กวนหยูส่ายศรีษะ “ทำใจให้สบายเถิด ความมั่นใจในตัวเองเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้เขาพ่ายแพ้หลี่ฟูเฉิน แต่หลี่ฟู่เฉินไม่เทียบเท่ากองฝุ่นต่อกวนเผิ้งในขณะนี้”

การทยานขึ้นอย่างฉับพลันของหลี่ฟูเฉินทำให้กวนหยูประหลาดใจ แต่ในสายตาของเขาโครงกระดูกปกติยังคงไม่มีอะไรที่จะได้รับการสนับสนุนมากกว่าปกติ เพราะพวกเขาจะไม่มีค่าอะไรในอนาคต

“โครงกระดูกปกติทั่วไปทำให้ท่านกังวลมากไป”

ผู้ที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายของกวนหยูคือจอมยุทธ์อาวุโสผมสีเทาเปล่งเสียงทางจมูก

กวนหยูและกวนเทียนมองดู ท่าทีกระอึกกระอัก จอมยุทธ์อาวุโสผู้นี้เป็นผู้ฝึกฝนขอบเขตปฐพีของตระกูลกวนเพียงผู้เดียวที่ไม่เข้าร่วมกิจกรรมใด ๆ และจะปรากฏตัวสองครั้งต่อปีในช่วงการแข่งขันอัจฉริยะ

***

“น่าเสียดาย ที่เจ้าไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ ข้าเอาชนะเจ้าครั้งนึงแล้วและข้าจะทำมันอีกครั้ง” หลี่ฟู่เฉินประกาศ

“โอ้อวดไร้สาระ”

ท่าทีของกวนเผิ้งเปลี่ยนกะทันหัน พลันดาบไม้ของเขากระหน่ำยิงไปที่หลี่ฟู่เฉินดั่งสายฝน

ชิ้ง แช้ง ชิ้ง แช้ง.....

***

ถ้าวิชาดาบของกวนเผิ้งนั้นเหมือนสายฝน วิชาดาบของหลี่ฟู่เฉินก็เป็นดั่งสายลมที่โอบล้อม ด้วยสายลมที่พัดผ่านให้สายฝนแหวกออก ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้หลี่ฟูเฉินได้

“ความสามารถของเขาดูเหมือนจะดีขึ้นอย่างมาก”

การแลกเปลี่ยนการต่อสู้ยังคงต่อเนื่องหลี่ฟู่เฉินประเมินทักษะของกวนเผิ้ง ไม่เพียงแต่เขาจะมีพละกำลังที่โดดเด่นเท่านั้นวิถีแห่งดาบทุกอันก็มีฝีมือเช่นกัน สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นผลลัพธ์ของการฝึกฝนการต่อสู้ของเขา

“มันเป็นไปได้”

กวนเผิ้งขมวดคิ้วขึ้น หลังจากผ่านช่วงเวลาการฝึกฝนการต่อสู้ ทักษะดาบของเขามีคุณภาพดีขึ้นกว่าแต่ก่อน ดาบทุกเล่มมุ่งไปยังจุดอ่อนของหลี่ฟู่เฉินเขาสันนิษฐานว่าทักษะการต่อสู้ของหลี่ฟูเฉินมีความแข็งแกร่งแต่ไม่เกินความสามารถของเขา หากมันอ่อนแอกว่าของเขา เพลงดาบลอยล่องจะทำให้หลี่ฟู่เฉินปลิวลอยไป ถ้ามันมีทักษะเทียบเท่ากัน เขาจะสามารถปัดดาบของหลี่ฟู่เฉินปลิวออกได้อย่างง่ายดายเนื่องจากความแข็งแกร่งของเขา

นอกเหนือจากสิ่งที่คาดหวัง เพลงดาบลอยล่องถูกลบล้างสิ้นเชิงโดยวิชาคมดาบในวายุ ไม่เพียงเท่านั้น การฟาดฟันทุกครั้งของคู่ต่อสู้เล็งไปที่จุดอ่อนสำคัญของดาบไม้ ซึ่งทำให้สามารถใช้พลังได้แค่ 50%

“ช่างน่าประทับใจ ทักษะการต่อสู้ของผู้เข้าแข่งขันช่างโดดเด่น ที่สามารถมองเห็นจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดาย”

ดวงตาเฉินจงหมิงเบิกขึ้น พยักศรีษะเห็นด้วย

เฉินตูเจียนเหอพยักศรีษะตอบรับ “เด็กหนุ่มหนุ่มผู้นี้คือ หลี่ฟู่เฉินบุตรชายของท่านประมุขตระกูลหลี่ เขามีความสามารถในการต่อสู้ที่ดี แต่น่าเสียดายที่เขามีโครงกระดูกปกติเท่านั้น”

“โครงกระดูกปกติเหรอ?”

ความเห็นอกเห็นใจปรากฏบนใบหน้าของเฉินจงหมิง แม้ว่าทักษะการต่อสู้ของหลี่ฟูเฉินอาจจะไม่โดดเด่นนัก แต่ก็ถือว่าดีใช้ได้ หากเขามีโครงกระดูกอย่างน้อยสองดาวเขาจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่ควรค่าที่จะอยู่ในนิกายคังเหลียน

“คนเยี่ยงนี้มีทักษะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้เชียวเหรอ?”

กวนฮงและกวนหยานก็ตกใจ

ภายใต้คำชี้แนะ ทักษะการต่อสู้ของกวนเผิ้งดีขึ้นอย่างมาก แต่เห็นได้ชัดว่า หลี่ฟู่เฉินนั้นดีขึ้นมากกว่า จากการที่เขาสยบเพลงดาบของกวนเผิ้งได้อย่างง่ายดายเพียงใด

“อย่าพึ่งดีใจไป!”

กวนเผิ้งส่งเสียงคำรามและเปลี่ยนท่าทางของเขา เขาเปลี่ยนจากเพลงดาบลอยล่องเป็นเพลงดาบสายฝนพลายพลิ้ว

เมื่อเปรียบเทียบกับเพลงดาบลอยล่อง เพลงดาบสายฝนพลายพลิ้วให้ความละเอียดอ่อน แต่มีอัตราความเร็วและอัตราการโจมตีร้ายกาจ ราวกับสายฝนที่หลั่งลงมาไม่ขาดสาย โจมตีไม่หยุดยั้ง

“ข้าจะพูดซ้ำอีกครั้ง ข้าสยบเจ้าได้ครั้งนึง และข้าจะทำมันอีกครั้ง”

ยังคงกวัดแกว่งวิชาคมดาบในวายุ รูปแบบดาบในเวลานี้ดูมุทะลุดุดัน ด้วยการแกว่งเพียงครั้งเดียว กวนเผิ้งตั้งท่าดาบ และปะทะดาบกันอย่างรุนแรง

“เจ้าหนุ่ม เพื่อนยาก ข้ากวนตง สงสัยว่าเจ้ายินดีที่จะละทิ้งการต่อสู้นี้เพื่อเห็นแก่ข้าหรือไม่และข้าจะตบรางวัลที่เจ้าปรารถนาในภายหลัง”

เสียงแทรกซึมเข้าไปในโสตประสาทของหลี่ฟู่เฉินทำให้เขาลังเลเล็กน้อย เปิดเผยช่องโหว่

ไม่แน่ใจว่าทำไมหลี่ฟูเฉินถึงเปิดเผยจุดอ่อนออกมา กวนเผิ้งไม่ได้สนใจ เพลงดาบสายฝนพลายพลิ้วของเขาเปลี่ยนกระแสและจู่โจมไปที่หลี่ฟูเฉินทันที

หลี่ฟู่เฉินมองดูอย่างไม่พอใจ เขาร่นถอยอย่างสิ้นหวัง เนื่องจากอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ

"มันเกิดอะไรขึ้น? หลี่ฟู่เฉินทำผิดพลาดครั้งใหญ่ได้อย่างไร ไม่น่าเป็นไปได้!”

“ทำไมเป็นเช่นนั้นไม่ได้? บางทีหลี่ฟู่เฉินใช้พละกำลังมากไปมากไปก่อนหน้านี้เลยทำให้เหนื่อยล้า”

“ฟังดูสมเหตุสมผล”

การแลกเปลี่ยนบนเวทีปลุกเสียงพร่ำพรรณนาระหว่างผู้ชม

หลี่ฟู่เฉินยังเหลือพลังอยู่มาก แต่กวนเผิ้งยังไม่สามารถพอที่จะเปิดเผยไพ่ใบสำคัญของหลี่ฟู่เฉิน ชั่วอึดใจหลี่ฟูเฉินดึงสายคาดเพื่อกดดันกวนเผิ้ง

“เจ้าหนุ่มน้อย ข้าผู้เฒ่าจะกล่าวคำใดคำนั้น หากเจ้ายอมแพ้ ข้าจะมอบของขวัญให้เจ้า 5,000เหรียญทอง”เสียงสะท้อนดังขึ้นในโสตประสาทของหลี่ฟู่เฉินอีกครั้ง

หลี่ฟู่เฉินไม่สนใจเสียงนั้น เพลงดาบของเขากลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น

เมื่อได้รับคำตอบ ใบหน้าของผู้อาวุโสที่อยู่ข้างๆกวนหยูนั้นมืดหมองลง เขาขบริมฝีปากเล็กน้อย

“ เจ้าหนุ่ม อย่าเพิกเฉยน้ำใจของข้า แม้แต่เจ้าเมืองยังยอมรับข้อเสนอของข้ากวนตง,

เจ้าควรพิจารณาให้รอบคอบกว่านี้”

ปัง!

หลี่ฟู่เฉินออกกระบวนท่า ฟันไปที่กวนเผิ้ง บังคับให้เขาออกจากเวที....