The Trembling World ตอนที่ 7 หลบหนี

หลบอยู่ที่ศูนย์กลางของซอมบี้ที่ยืนอยู่ใต้ป้ายซึ่งแสดงคำว่า “ยินดีต้อนรับสู่ The Trembling World” ขนาดใหญ่ ตัวอักษรสีแดงสดใส ซึ่งดูราวกับว่ามันไหลลงมาเหมือนกับเลือด ข้างใต้ประโยคขนาดใหญ่เหล่านี้มีผู้รอดชีวิตโชคดีรอดอยู่ ซึ่งเหน็ดเหนื่อยและใกล้หมดความหวัง

หลิวกำเห็นว่าจัตุรัสถูกปกคลุมไปด้วยซอมบี้ทำให้ต้องถอนหายใจยาว สิ่งที่น่าผิดหวังที่สุดในชีวิตคือเมื่อปีที่แล้วเขาต้องตัดแขนและขา ในที่สุดเขาก็สามารถที่จะใช้แขนขาของเขาอีกครั้ง แต่ตอนนี้เวลาเหลือน้อยนิดแล้วเนื่องจากสถานการณ์เลวร้ายของเขา

พระเจ้าเปิดหน้าต่างให้โอกาส แต่ในเวลาเดียวกันก็ปิดประตูเขา

ทั้งเหนื่อยมากและกระหายน้ำ...

ในที่สุดฝนก็จะตกใช่ไหม? หลิวกำครุ่นคิดขณะที่เขาจ้องมองไปที่ท้องฟ้า ที่สุดขอบของขอบฟ้า ฟ้าแลบเข้ามาใกล้และใกล้เข้ามาในทิวทัศน์เขาเรื่อยๆ และฟ้าแลบอย่างรวดเร็วตามกันมาติดๆเรื่อยๆ ฝนที่ตกลงมาอาจเป็นแหล่งน้ำดื่ม นี้แน่นอนจะแก้สถานการณ์ความกระหายน้ำของหลิวกำ

หลิวกำได้เลิกคิดเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว แม้ว่าฝนที่ตกลงมาอาจเป็นแหล่งน้ำ มันก็จะทำให้ฟ้าผ่าด้วย หลิวกำนั่งอยู่บนยอดเสาเหล็ก ซึ่งทำหน้าที่เป็นสายล่อฟ้า เสาเหล็กยืนอยู่โดดโดดจากทุกอาคารอื่นในบริเวณใกล้เคียง ดังนั้นจึงเป็นไปได้สูงว่าฟ้าจะผ่าลงมาที่เสา

ถ้ามันเกิดขึ้น คุณสามารถจินตนาการได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับหลิวกำที่กำลังนั่งอยู่ข้างบนของมัน

นอกจากนี้อะไรจะเกิดขึ้นถ้าเป็นฝนเลือดสีแดง? ในช่วงเริ่มต้นของเกม หลิวกำเล่าว่าต้นกำเนิดของ The Trembling World มีบางอย่างเกี่ยวกับฝนสีแดง

ถ้าเขาดื่มน้ำฝนสีแดง เขาอาจจะกลายไปเป็นหนึ่งในพวกมัน สูญเสียเหตุผลและความสามารถในการรับความสามารถ?

ทุกความไม่แน่นอนดูเหมือนจะอันตราย มันยากที่จะพบความหวังในสถานการณ์เช่นนี้

The Trembling World เป็นชื่อที่เหมาะกับเกม หลิวกำเคยมีประสบการณ์มาแล้วหลายครั้งกับความรู้สึกในช่วงเวลาต่างๆจนตัวสั่น

หลิวกำนึกถึงตัวเองเกี่ยวกับทางเลือกในอนาคตที่เขาจะต้องทำ ถ้าเขาต้องการที่จะอยู่รอด เขาจะต้องค้นหาน้ำสะอาดและอาหาร แต่ที่จะทำทั้งหมด เขาต้องนึกแผนการหลบหนีจากจัตุรัสนี้ เนื่องจากซอมบี้อยู่ในถนนรอบๆทั้งหมดถูกล่อมายังใจกลางของจัตุรัส นั่นหมายความว่ามีเหลือน้อยมากบนท้องถนน ถนนเหล่านี้ควรปลอดภัย

คำถามที่แท้จริงคือ ตอนนี้ทุกมุมของจัตุรัสเต็มไปด้วยซอมบี้ เขาจะทำอย่างไรกับซอมบี้นับพันที่อยู่ใต้ป้าย เขาจะต้องทำยังไงบ้างเพื่อจะหลบหนีไปตามถนนเหล่านั้น

หากไม่มีความช่วยเหลือเพิ่มเติมจากแหล่งภายนอก ไม่มีโอกาสอะไรที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้

หลิวกำพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสงบสติอารมณ์ ขณะที่ปล่อยให้ความแข็งแกร่งของเขากลับมา สมองของเขาเริ่มทำงานหนักเป็นสองเท่า ถ้าเขาต้องการที่จะอยู่รอดเขาต้องเชื่อว่า “สิ่งที่ดีจะมาให้กับผู้รอ” แน่นอนเขาจะหาทางออกจากจัตุรัส

นึกถึงเกี่ยวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่เขาเข้ามาในเกม หลิวกำตระหนักว่าเกมนี้ให้เวลาแก่ผู้เล่นมาก เพียงแต่ผู้เล่นไม่ตอบรับโอกาสนั้น จากช่วงเวลาที่ผู้เล่นปรากฏตัวบนจัตุรัส มีซอมบี้อยู่ใกล้ๆเพียงไม่กี่ตัว พวกเขาสามารถออกจากจัตุรัสได้อย่างเงียบๆ จากนั้นก็หาที่หลบซ่อน

แม้ว่าจะสูญเสียโอกาสสำหรับกำหนดเวลานั้น ซอมบี้ตัวแรกที่พวกเขาพบคือซอมบี้หญิงสาวตัวเดียว

หากผู้เล่นไม่ได้เล่นไปรอบๆกับซอมบี้หญิงสาว พวกเขาอาจจะลุมล้อมได้อย่างง่ายดายและฆ่าเธอ อย่างน้อยเจ็ดถึงแปดนาทีผ่านไปก่อนที่ผู้เล่นจะได้เผชิญกับคลื่นของการโจมตีของซอมบี้ พวกเขาสามารถเลือกที่จะหลบหนี แต่พวกเขาเลือกที่จะนั่งรอบๆอย่างเกียจคร้านและเสียเวลาอันมีค่า

แม้หลังจากฆ่าซอมบี้สามตัวที่พุ่งเข้ามาหาพวกเขา ผู้เล่นมีเวลาที่จะหลบหนี แต่ผู้เล่นก็เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ มันเป็นเพียงขณะที่ซอมบี้มหึมาปรากฏตัวและเสียงที่เกิดจากการระเบิดของระเบิดมือและเสียงตะโกน ที่นำฝูงซอมบี้มา นำไปสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการทำลายล้างสิบผู้เล่นและหลิวกำติดอยู่ด้านบนของเสาเหล็ก

ในความเป็นจริงแม้ว่าซอมบี้มหึมาปรากฏตัว ผู้เล่นก็มีโอกาส เพียงแค่ถ้าพวกเขาทั้งหมดไม่ได้แยกกันหลบหนี แต่ทั้งหมดโจมตีมันในครั้งเดียว แล้วซอมบี้มหึมาจะถูกทำให้เกือบตาย ก่อนการพุ่งเข้ามาของฝูงซอมบี้ พวกเขาทั้งหมดจะต้องหนีผ่านท่อระบายน้ำ

[ผู้แปลENG : คนที่ตะโกนบอกคนอื่นให้หลบหนีคือผู้เล่นเสื้อสีเขียวและไม่ใช่หลิวกำ]

มันเป็นความผิดที่บอกว่าเกมไม่เคยให้ผู้เล่นมีโอกาสใดๆ เพราะเวลาและเวลาอีกครั้งที่ผู้เล่นทิ้งโอกาสที่จะออกไปโดยไม่เลือกสิ่งที่จะทำแล้วถูกต้อง พวกเขาได้บอบช้ำทางจิตใจและแทนที่จะฟื้นสติ พวกเขายอมให้ความกลัวแทนที่จะเอาชนะพวกมัน เป็นอีกครั้งที่สูญเสียโอกาสในการหลบหนี นำไปสู่สภาพปัจจุบันของทีมที่ได้ถูกกำจัดทิ้งไป

หลิวกำรู้สึกว่าเขาต้องซึมซับบทเรียนครั้งนี้และภาระทั้งหลายในอนาคต เขาต้องใจเย็นลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งนับตั้งแต่เขาติดอยู่บนป้าย เขาต้องไม่แปลกใจออกไปและคิดอย่างรอบคอบ แน่นอนเขาจะหาทางหนี

เขาต้องการที่จะทำงานหนักเพื่อที่จะเอาชีวิตรอด!

สูญเสียการใช้มือของเขา ปีที่ผ่านมาเป็นจุดตกต่ำสุดของชีวิตของเขาขณะที่แขนขาทั้งสี่ถูกตัดออก ในที่สุดหลิวกำก็ได้รับประสบการณ์ความสุขของคนปกติด้วยแขนขาที่สมบูณณ์ครบถ้วนของเขา

หลิวกำยังคงสัมผัสมือและขาของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะถอดเสื้อออกเพื่อตรวจสอบแขนของเขา สิ่งที่มาพร้อมกับแขนขาเทียมหายไป มันถูกแทนที่ด้วยแขนและขาที่สมบูรณ์แบบหรือร่างกายที่สมบูรณ์แบบของเขา

หลังจากสูญเสียส่วนต่างๆของร่างกาย หลิวกำมีความฝันมากมายที่เขาสามารถงอกแขนขากลับมา ในความฝันเขาสามารถใช้มือได้อย่างอิสระ เขาจำไม่ได้ว่ากี่ครั้งที่เขาอ้อนวอนต่อพระเจ้า ถ้าแขนขาของเขาสามารถงอกกลับมา เขาจะเต็มใจที่จะเสียสละได้ทุกอย่าง

ตอนนี้ทุกอย่างที่เขาฝันถึงเป็นจริง ถ้าราคาที่ต้องจ่ายสำหรับแขนขาใหม่ของเขา ถูกขังอยู่ใน Trembling World....หลิวกำสามารถยอมรับเรื่องนี้ได้ อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตและได้ร่างกายของเขากลับมา

ในชีวิตจริง หลิวกำรวยเป็นอันดับสองของโลก ดังนั้นเขาจึงไม่มีความเคียดในสภาพที่เป็นอยู่และเขามีงานอดิเรกที่ชอบมากๆ เขาสามารถทำทุกอย่างที่เขาต้องการทำ ด้วยวิธีการระดมทุน กิจกรรมที่ชื่นชอบของหลิวกำคือฟรีรันนิ่ง เมื่อไม่นานมานี้ในปีที่ผ่านมาเขาได้เข้าร่วมรายการโทรทัศน์จีนกลาง(ซีซีทีวี) จัดแสดง “ท้าทายเรื่องที่เป็นไปไม่ได้” ผ่านฟรีรันนิ่ง เขาทำลายสถิติโลกที่ไม่มีใครสามารถโค่นล้มได้

ในเวลาเดียวกัน เขายังเป็นแฟนตัวยงของการปีนเขาด้วย ปีที่แล้วหลิวกำและพี่ชายของเขากำลังปีนขึ้นภูเขา เอเวอเรสต์ และก่อนที่พวกเขากำลังจะถึงจุดสูงสุดก็ได้มีอากาศเปลี่ยนแปลงอย่างกระทันหัน มันเป็นพายุหิมะและถุงนอนของเขาได้หายไปในความยุ่งเหยิง ความรู้สึกที่ติดอยู่และเหนื่อยล้า เขาเผลอหลับไปแปปนึงและเมื่อตื่นขึ้นมา แขนและขาของเขาสูญเสียความรู้สึกทั้งหมด

หลังจากพายุหายไป เฮลิคอปเตอร์ถูกเรียกไปที่ภูเขา เอเวอเรสต์อพยพหลิวกำ มันเป็นแขนและขาของเขาที่ถูกตัดออกไป แขนซ้ายและแขนขวาของเขาถูกเอาออกไป และขาทั้งสองข้างได้ถูกตัดออก โชคดีที่ครอบครัวของเขารวยและพวกเขาก็สามารถที่จะติดตั้งเครื่องจักรที่รุ่นล่าสุดได้ อัลลอยด์แขนขาเทียม เทคโนโลยีทุกวันนี้ที่มีการทำแขนขาเทียมเป็นที่ยอมรับ แต่หลิวกำใช้เวลาเป็นจำนวนมากเกือบไม่สามารถได้ครอบครองแขนขาเทียมได้