บทที่ 9 หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย

【หลังจากคุณลาดตระเวนรอบๆหมู่บ้านหลายรอบแล้ว คุณก็ไม่พบสิ่งแปลกประหลาดเหมือนอสูรหมูอีก สิ่งนี้ทำให้คุณเข้าใจผิดว่าหมู่บ้านปลอดภัยแล้ว】

【ความมืดคือคู่หูของผู้ลาดตระเวน ผู้ลาดตระเวนแต่ละคนจะไม่สามารถปฏิเสธของขวัญที่ความมืดนั้นมอบให้ได้ นั่นคือสิ่งแปลกประหลาดที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน มันแขวนคอของตัวเองไว้ หัวห้อย ขาและแขนตกลงมา ความสูงของการแขวนพอดีที่ปลายเท้าสัมผัสพื้นและขณะนี้ สิ่งนี้ออกมาจากความมืด มุ่งมาทางคุณ】

“ผู้ลาดตระเวนจะทำอย่างไร”

หยางเฉินคิดในใจ“แน่นอนว่าผีที่เพิ่งถูกเกมจับเข้ามา จะปรากฏรอบตัวผู้ลาดตระเวน ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าตอนนี้พื้นที่เงามืดในจิตใจของผู้ลาดตระเวนคงมีขนาดใหญ่น่าดู” หยางเฉิน

ข้อความบนหน้าจอของเกมปรากฏขึ้นหลังจากที่เขาเลือกตัวเลือก

【ไม่มีอะไรทำให้คนตื่นเต้นไปมากกว่าการที่ความอันตรายปรากฏขึ้นในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย คุณรู้สึกตื่นเต้นอย่างสุดขีด เลือดเดือดพล่าน ความเร็วในการหนีพุ่งสูงขึ้นทันที หากเป็นคุณเมื่อก่อน ด้วยของวิเศษในกระเป๋า คุณคงเลือกปราบผี แต่ตอนนี้ เมื่อกระเป๋าว่างเปล่า หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบ คุณเลือกที่จะวิ่งหนี】

【หลังจากยืนยันความแข็งแกร่งของบ่อนํ้าเก่าอวิ๋นหมิงแล้ว มันก็กลายเป็นเครื่องมือที่คุณสามารถใช้ประโยชน์ได้ คุณจึงเลือกที่จะนำความอันตรายไปสู่บ่อน้ำเก่าอวิ๋นหมิง】

เมื่อหยางเฉินเข้าใกล้บ่อนํ้าเก่าอวิ๋นหมิง ความชั่วร้ายที่ไม่สิ้นสุดก็พุ่งเข้าหาเขา ราวกับว่าเขาแบกรับแรงกดดันทั้งโลกไว้ เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ ยิ่งเขาเข้าใจความพิเศษของมันมากขึ้นเท่าไร ในใจของเขาก็ยิ่งหวาดกลัวมันมากขึ้นเท่านั้น

【สิ่งแปลกประหลาดที่ไล่ตามคุณอยู่ด้านหลังหายไป มันถูกอวิ๋นหมิงดึงไปและกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน คุณรอดชีวิตมาได้】

【บนพื้นมีเหรียญทองหล่นอยู่ 1 เหรียญ คุณเก็บใส่กระเป๋า】

หยางเฉินถอนหายใจ “นี่คือจุดจบของเธอจริงๆ เหรอ?”

เขาไม่ได้รู้สึกดีใจแม้จะได้เหรียญทองมาเพราะเกมไม่ได้ให้ตัวเลือกกับเขา ผู้ลาดตระเวนจัดการปัญหาด้วยวิธีของตัวเอง

หยางเฉินคิดในใจ“แม้จะกลายเป็นผี เธอก็ยังเป็นพี่สาวของเหยียนชิง ผู้ที่เสียชีวิตเพราะต่อสู้กับความชั่วร้าย”

เขาพยายามเก็บความเศร้าไว้และหันไปดูที่มุมห้องเพราะช่วงเวลานั้นการไลฟ์เงียบมาก ผู้ชมไม่ค่อยพิมพ์ข้อความ

เหลือเวลาอีกสี่ชั่วโมงก่อนเริ่มภารกิจ หยางเฉินใช้เวลานี้สำรวจเกม ทำความเข้าใจเนื้อเรื่องและระบบเกมเพิ่มเติม

แต่เกมให้ความรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลยเพราะตัวละครที่ตายจะหักพลังชีวิตของเขา ถ้าเล่นต่อไป อาจเจอบทลงโทษที่น่ากลัวมากยิ่งขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มืดมิด มีสิ่งที่เหมือนกองวิญญาณอาฆาตรวมตัว แขวนอยู่ไม่ไกลนัก ยังไม่แน่ชัดว่ามันเป็นเพียงกระดาษเสือเท่านั้น

หยางเฉินคุยกับผู้ชมในไลฟ์เรื่องต่างๆเพื่อคลายความอึดอัดและหาความอบอุ่น พอเป็นระยะก็เงยหน้ามองวิญญาณที่แขวนอยู่

เวลาเดินไปจนถึง5ทุ่ม

หยางเฉินคิดในใจ “อีกชั่วโมงเดียวก็จะเริ่มแล้ว”

ในเวลานั้น ผู้ว่าจ้างจะโทรมาเพื่อแจ้งตำแหน่งให้เขาไลฟ์และตรวจสอบสถานการณ์

ตามทฤษฎี ผีที่แขวนอยู่ถูกทำลายโดยสิ่งมีชีวิตในเกมแล้ว นอกจากวิญญาณที่น่าขนลุกนี้ ภารกิจนี้ก็ไม่มีอันตรายอื่นใดแล้ว

แต่หยางเฉิน ยังคงมีลางสังหรณ์ไม่ดี รู้สึกเหมือนตัวเองพลาดอะไรบางอย่างไป

ในขณะนั้น ลิฟต์บนชั้นเปิดขึ้นอย่างเงียบๆแสงสีขาวส่องทะลุความมืดลงมาที่พื้นชั้น 23 เสียงฝีเท้าอันแสนคุ้นเคยดังขึ้น คล้ายคนเดินยํ่าปลายเท้า

หยางเฉินเต็มไปด้วยความตึงเครียด เขาหันไปมองทิศทางลิฟต์ ขณะที่แสงจางหาย ลิฟต์ก็ปิดประตูช้าๆ

หยางเฉินรู้ตัวว่าละเลยอะไรไป

ถูกต้อง ฝีเท้า!

ผีไม่มีฝีเท้า คนทั่วไปก็ไม่สามารถได้ยิน แม้เขาจะมีดวงตาหยิน-หยาง ก็ทําได้เพียงแค่เห็นแต่ไม่สามารถได้ยินได้

ดังนั้นฝีเท้าที่ได้ยินจะต้องมาจากคนเป็นๆเท่านั้น

และคนคนนั้น…อาจเป็นรปภ ผู้ตรวจตราตึก

นอกประตูห้อง 3407 มีคนยืนอยู่ ท่าทางแข็งแกร่ง เสื้อผ้าเครื่องแบบรปภ ใบหน้าไม่ยิ้ม มีอำนาจน่าเกรงขาม

เขาคือหัวหน้ารปภที่ให้กุญแจ 3407 กับหยางเฉินก่อนหน้านี้

หยางเฉินสงสัยว่าเสียงฝีเท้าที่ได้ยินก่อนหน้านี้จะมาจากเขาไหม

คิดได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็มาขัดหยางเฉิน

ประตูไม่ได้ล็อก แต่หัวหน้ารปภ.ยังเคาะเพื่อแจ้ง

หยางเฉินเดินไปเปิดประตู หน้ายิ้มบางๆ “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

หัวหน้ารปภ: “ก่อนหน้านี้มีนักทดสอบบ้านผีเหมือนคุณ เกิดอุบัติเหตุหลายครั้ง ผมเลยกังวล เข้ามาตรวจดูคุณสักหน่อย”

หยางเฉิน: “อุบัติเหตุอะไรเหรอครับ?”

หัวหน้ารปภ: “หายตัวไป”

หยางเฉินสงสัยเรื่องคนที่หายไปและถามว่ามีการแจ้งตำรวจไหม

หัวหน้ารปภพูดว่าคนที่หายไปมักเป็นคนไร้บ้านหรือเด็กกำพร้า เลยไม่มีใครสังเกตว่ามีคนหายไป

หยางเฉินนั่งอย่างไม่สบายใจ คิดว่าการหายตัวซ้ำหลายครั้งบ่งชี้ถึงการวางแผน มีคนที่อาจจะใช้การไลฟ์บ้านผีเป็นเครื่องมือทำอาชญากรรม

เขายังรู้สึกว่าหัวหน้ารปภอาจมีบางอย่างไม่ปกติ เพราะท่าทีและคำตอบทำให้เขาสงสัย