บทที่ 1 เกมผจญภัยตัวอักษรลี้ลับอวิ๋นหมิง

“นายท่านๆ! ไอ้เจ้าหนี้บ้าบอนั่น มันมาทวงหนี้อีกแล้ว!”

เสียงตะโกนลอยก้องในหัว พร้อมกับเสียงโทรศัพท์ดังลั่น ปลุกให้หยางเฉินสะดุ้งตื่นจากความฝัน เขาลูบท้องที่ร้องโครกคราก ก่อนยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงแคบๆ

“โธ่เว้ย! ดึกดื่นป่านนี้ ยังโทรมาทวงหนี้อีก ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วรึไง? กว่าฉันจะได้หลับสักทีนี้แทบแย่เลยนะ!”

“หลับบ้านแกสิ! ถ้าไม่รีบคืนเงินล่ะก็ ฉันจะโทรตามจิกแกจนกว่าแกจำชื่อฉันได้ทั้งยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย!”

เสียงกร่างจากปลายสายแข็งกร้าว ราวกับกำลังกราดยิงออกมาเป็นถ้อยคำ

“ไอ้…ไอ้…”

ยังไม่ทันได้ต่อปากต่อคำ หยางเฉินก็กดตัดสายทันที จากนั้นรีบกดบล็อกเบอร์อย่างไม่ลังเล

เขาเงยหน้ามองไปรอบๆห้องรกร้างเก่าๆความเย็นเยียบและกลิ่นอับของเชื้อราลอยคละคลุ้งไปทั่ว แค่หายใจก็รู้สึกหนาวลึกจนถึงกระดูกแล้ว

ผนังปูนทั้งสี่ด้านหลุดร่อนเผยให้เห็นพื้นผิวเก่าลายด่าง โต๊ะทำงานและตู้ไม้เก่าก็หลุดล่อนหนัก กลิ่นอับชื้นและเชื้อราลอยคละคลุ้งในอากาศ

โดยเฉพาะประตูไม้เก่าๆที่ผิวลอกจนเห็นวงปีไม้สองวง คล้ายดวงตาปีศาจกำลังจ้องเขม็ง ทำเอาหยางเฉินขนลุกซู่

เขาหันไปมองนอกหน้าต่าง เห็นกิ่งหลิวแห้งกรังเสียดสีกับกระจกบางๆจนเกิดเสียง “แปะๆ” เงาต้นไม้โยกแกว่งอยู่กลางลม หน้าตาเหมือนเงาภูตผีที่กำลังรออยู่

ที่นี่…มันให้ความรู้สึกเหมือนบ้านผีสิง จนแทบหลุดเข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆเลย

ในฐานะนักทดสอบนอนบ้านผีสิงของแพลตฟอร์มอาลี เขาเคยนอนบ้านมาทุกรูปแบบ แทบไม่มีอะไรที่ไม่เคยเจอ

ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงนี้ไม่มีงานเข้ามา ถึงจะต้องอยู่ตัวคนเดียว หยางเฉินก็คงไม่คิดยินยอมมาใช้คํ่าคืนในบ้านร้างเย็นยะเยือกแบบนี้แน่

พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายปีก่อน

ตอนนั้น หยางเฉินขายบ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ แล้วเดินทางไปต่างเมืองด้วยตัวคนเดียวเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่

ต่อมา เขาได้รู้จักกับทีมสตาร์ทอัพทางอินเทอร์เน็ต ด้วยประสบการณ์ชีวิตที่ยังน้อยนิด บัตรประชาชนของเขาถูกผู้ไม่หวังดีใช้ไปจดทะเบียนบริษัท

พอเขารู้ตัว พวกนั้นก็หนีออกนอกประเทศไปหมดแล้ว เหลือเพียงเขาที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบในฐานะนิติบุคคล หยางเฉินจึงกลายเป็นเจ้าของหนี้หลายล้านเพียงชั่วข้ามคืน

ชีวิตเหมือนถูกสาป…ถึงขั้นดื่มน้ำยังสําลัก

หยางเฉินมองไปรอบๆบรรยากาศเยือกเย็นรอบตัวอีกครั้ง ก็เหมือนถูกกระแทกด้วยความจริงของชีวิต เขานิ่งไปชั่วครู่ รู้สึกเหมือนตาสว่างกับสัจธรรมบางอย่าง

แต่ความหิวกลับชนะทุกความกลัว หากไม่ทำอะไรสักอย่าง คืนนี้คงยากจะผ่านไป

ขณะลังเลว่าจะเปิดนิยายอ่านฆ่าเวลา เขาก็สังเกตเห็น ไอคอนแอปพลิเคชันปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์โดยไม่ทราบแหล่งที่มา

【ยินดีต้อนรับสู่เกมผจญภัยตัวอักษรสุดลึกลับ อวิ๋นหมิง】

【ฉันคือผู้ช่วยส่วนตัวของคุณ ‘เสี่ยวโหยว’】

【คำแนะนำเกม: เทพเจ้าจากอวิชชา สามารถบันดาลให้ความปรารถนาทุกอย่างของคุณเป็นจริงได้ เพียงแต่คุณจะต้องยอมสวามิภักดิ์ต่อเธอ คุณอาจจะได้ครอบครองทุกสิ่งในโลกนี้…แต่ก็มีโอกาสที่จะสูญเสียทุกสิ่ง แม้กระทั่งตัวคุณเอง…เทพเจ้าขอเตือนว่าก่อนเริ่มเล่นเกมนี้ คุณจะต้องเตรียมใจให้พร้อม】

【1. นี่คือโลกที่แท้จริง…จำไว้ให้ดี…มันคือความจริง】

【2. เกมสามารถนำสิ่งของจากโลกจริงเข้ามาในเกม และนำสิ่งของในเกมออกไปสู่โลกจริงได้】

【3. ผู้เล่นในเกมจะมีบทบาทเป็นผู้ลาดตระเวน หากตัวละครตายในเกม ความตายจะไม่ใช่ความตายจริงแต่จะย้อนกลับไปยังตัวเลือกก่อนหน้า พร้อมกับลดอายุขัยจริงของผู้เล่นและเมื่ออายุขัยหมดสิ้น ผู้เล่นจะตายจริงๆ】

……

“เกมผจญภัยตัวอักษรลี้ลับอวิ๋นหมิง?”

“ยังจะทำให้ความปรารถนากลายเป็นจริงอีก แค่นี้ก็เหมือนกลอุบายโง่ๆแล้ว!”

ถึงจะไม่เชื่อใจนัก หยางเฉินก็เผลอกดเข้าไป

ไม่นาน หน้าจอก็พลันดับวูบอีกครั้ง…

【ในค่ำคืนที่ลมหนาวพัดกระหน่ำ คุณลืมตาตื่นขึ้นมา คุณคือผู้ลาดตระเวนของหมู่บ้านอวิ๋นหมิง คุณคือความหวังของหมู่บ้าน จะต้องคอยลาดตระเวนปกป้องผู้คนจากสิ่งลี้ลับที่จะทำร้ายชาวบ้าน】

【แต่คุณกลับรู้สึกแปลกใจ…เมื่อครู่คุณเผลอหลับไปได้อย่างไร นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ คุณจะเลือกทำสิ่งใด】

【A. เดินลาดตระเวนต่อ】

【B. ออกไปดูรอบๆหมู่บ้าน】

【C. ไปสอบถามชาวบ้านเพื่อหาข้อมูล】

หยางเฉินขยับนิ้ว กดเลือกตัวเลือกบนหน้าจอโทรศัพท์ ในไม่ช้า หน้าจอก็พลันดับวูบลงอีกครั้ง

【คุณเลือกที่จะเดินลาดตระเวนต่อ ข้างทางคุณพบขนมจ่งที่ชาวบ้านใช้บูชา ขนมยังคงร้อนอยู่เลย คุณจะเก็บมันขึ้นมาหรือไม่】

【A. เก็บ】

【B. ไม่เก็บ】

【คุณเก็บขนมจ่งใส่กระเป๋าเป้ทันที…แต่ทันใดนั้น มีบางสิ่งเย็นเฉียบปรากฏอยู่ด้านหลังคุณและคุณก็เสียชีวิตลงในทันที!】

【อายุขัย -1】

【อายุขัยปัจจุบัน: 68】

“ทำไมตายไปง่ายๆแบบนี้ล่ะ? ไม่น่าเชื่อจริงๆ!” หน้าของหยางเฉินดำขลับด้วยความโมโห

“ว่าแต่ เกมนี้ไม่ได้อวดอ้างว่ามันคือโลกจริงเหรอ แล้วยังบอกด้วยว่าสิ่งของสามารถนำออกจากเกมไปได้อีก?”

หยางเฉินเปิดกระเป๋าเป้ คลิกไปที่ “ขนมจ่ง” ปรากฏตัวเลือกสามข้อบนหน้าจอ: 【ใช้】, 【ทิ้ง】, 【เรียกออกมา】

หยางเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดเลือก【เรียกออกมา】

ทันใดนั้น แสงสว่างเจิดจ้าโผล่ขึ้นมาและขนมจ่งที่ยังร้อนอยู่ก็พลันปรากฏขึ้นอยู่ในมือของเขาอย่างน่าประหลาด

ใบไผ่ห่อขนมมีลักษณะแปลกตา ขอบมีหนามเล็กๆ ขณะที่กลิ่นหอมของมันก็แปลกใหม่ ให้ความรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่ได้ดื่มโค้ก

หยางเฉินนิ่งอึ้งไปไม่กี่วินาที ก่อนจะค่อยๆตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

“โอ้พระเจ้า…เกมนี้… มันของจริงซะด้วยสิ!”

“ฟู่ๆๆ”

ท้องของเขากำลังส่งเสียงร้องประท้วง หยางเฉินมองไปที่ขนมจ่งในมือ

สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจแกะใบไผ่ออก

ทันใดนั้น ขนมจ่งสีดำที่ผสมเนื้อสัตว์และไข่ไม่ทราบชนิดปรากฏอยู่ตรงหน้า นี่คือครั้งแรกที่เขาได้เห็น อาหารจากต่างโลก

หยางเฉินทนไม่ไหวอีกต่อไป หยิบมากินอย่างตะกละตะกลาม

“อืม…เกมนี้มันของจริง ของในเกมก็จริงด้วย แถมยังนำออกมาใช้ได้อีกต่างหาก!”

เขานึกถึงกฎของเกมที่โชว์ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง

เกมนี้สามารถนำของจากในเกมออกมาใช้ได้และนำของจริงเข้าไปในเกมได้

เพียงแต่การถูกหักอายุขัย นี่แหละที่ทำให้รู้สึกหวาดเสียว

แต่จะว่าไปก็ยังดีกว่าการใช้ชีวิตยากลำบากไปวันๆ ตามความคิดของเขา ใช้ชีวิตให้เต็มที่ตอนนี้ ดีกว่ามัวแต่หวังว่าจะอยู่มีชีวิตยาวๆเป็นสิบปี

ความรู้สึกอิ่มเอมทำให้หยางเฉินอยากจะสำรวจเกมนี้ต่อไป บางทีเขาอาจจะค้นพบสิ่งอื่นๆเพิ่มเติม เช่น ทองคำ เพชรหรือสิ่งมีค่าอื่นๆ

“ถ้าโลกนี้เป็นโลกที่สามารถเก็บทองคำหรือเพชรได้ทุกที่ล่ะ”

“ถ้าผู้คนในโลกนั้นไม่เห็นคุณค่าของทองคำและอัญมณีล่ะ”

“ถ้า…”

ความคิดนานัปการแล่นพล่านอยู่ในสมองของเขาอย่างรวดเร็วและสับสน เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าเกมนี้อาจเป็นโอกาสเดียวที่จะพลิกชีวิตและก้าวสู่ความรุ่งเรืองของตน

ปลายนิ้วที่สั่นระริกของเขา จิ้มลงบนหน้าจอด้วยความตั้งใจอย่างแรงกล้า

【คุณลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้…คุณยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงตายแล้วฟื้นคืนชีพ บางทีอาจเป็นเพราะคำสาปบางอย่างหรือคุณอาจตกอยู่ในวงจรเวียนว่ายตายเกิดเฉพาะบางแห่ง เมื่อใดก็ตามที่คุณตาย คุณก็จะปรากฏตัวใกล้กับจุดที่ตายครั้งก่อน】

【สายตาคุณพบเข้ากับสิ่งที่โจมตีคุณก่อนหน้านี้ เป็นผู้หญิงใส่ชุดขาว ผมยาวยุ่งเหยิง ปลิวไปมาแม้ไม่มีลม พร่างพราวด้วยความสวยงามแต่บนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันแสนร้ายกาจ】

【ศีรษะของเธอหมุนกลับ 180 องศา ใช้ท้ายทอยเล็งมาที่คุณแต่คุณสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบนท้ายทอยของเธอปรากฏใบหน้าของผู้ชาย】

【ใบหน้าผู้ชายนั้นยิ้มอย่างโง่งม ปากน้ำลายไหล พร้อมส่งเสียงครางคล้ายเสียงหมู ผู้หญิงคนนี้เป็นมอนสเตอร์เย็บต่ออย่างแท้จริง!】

【ความทรงจำบางส่วนแล่นเข้ามา สิ่งมีชีวิตลี้ลับตัวนี้คือสิ่งที่ปรากฏในตำนานจนผู้คนหวาดกลัว เรียกว่าอสูรหมู】

【คุณไม่แน่ใจนักว่ามันมาปรากฏตัวอยู่ที่หมู่บ้านอวิ๋นหมิงได้อย่างไรแต่ในฐานะผู้ลาดตระเวน คุณจึงตัดสินใจดันมันไปยังทางป่าลึกลับป่าอวิ๋นหมิง】

【เมื่อวิ่งบนเส้นทางมืดสู่ป่า ใจคุณเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ หันมองเป็นระยะๆเพื่อดูว่าสิ่งลี้ลับไล่ตามมาหรือไม่…ทุกครั้งที่หันกลับไป คุณจะเห็นว่ามันค่อยๆตามเข้ามาใกล้เรื่อยๆ】