บทที่ 75 การดึงตัวด้วยค่าตอบแทนสูง

วันนี้คิม ยองจิน สวมกางเกงยีนส์สีน้ำเงินทรงสกินนี่ที่ขับเน้นรูปขาได้อย่างงดงาม สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว และเสื้อเชิ้ตผู้หญิงผ้าชีฟองสีขาวล้วน แขนสั้นที่เผยให้เห็นแขนขาวผ่อง

ข้อมือซ้ายของเธอสวมนาฬิกาผู้หญิงแบรนด์คาร์เทียร์ ดูหรูหราแต่แฝงไว้ด้วยความมีชีวิตชีวา

ปกติเวลาหลิน ไป๋สือออกไปเที่ยวกับหลี่ เหว่ย เพื่อนสนิทของเขา ถ้าเหนื่อยก็จะซื้อโค้กมานั่งดื่มที่ขอบถนน หรือไม่ก็เข้าไปนั่งพักในร้านเคเอฟซีสั่งของกินเล่นนิดหน่อย

แต่วันนี้ทำแบบนั้นไม่ได้แน่ๆ

การแต่งตัวและบุคลิกของคิม ยองจิน ไม่เข้ากับร้านริมทางพวกนั้นเลย ถึงหลิน ไป๋สือจะไม่ใช่คนที่เข้าสังคมนัก แต่เขาก็รู้ว่าการทำแบบนั้นไม่เหมาะสม

"ไปร้านกาแฟกันเถอะ!"

เพิ่งได้เงินเข้าบัญชีสามหมื่นหยวน ทำให้หลิน ไป๋สือพูดออกมาได้อย่างมั่นใจ

"ไปกัน!"

คิม ยองจินวิ่งไปที่ประตูด้านขวาของรถเบนซ์และเปิดประตูให้ "เชิญค่ะ อปป้า!"

"ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้!"

หลิน ไป๋สือรู้สึกว่าคนรอบข้างต่างมองมาที่เขา เขาจึงรีบขึ้นรถไป

คิม ยองจินคุ้นเคยกับสายตาแบบนี้มานานแล้ว

เพราะเมื่อคุณโดดเด่นพอ ผู้คนก็จะสนใจและจับตามองคุณเป็นธรรมชาติ บางคนชื่นชม บางคนก็ดูถูก

ไม่ต้องสนใจสายตาพวกนั้น แค่ทำตัวให้ดีก็พอ

นักศึกษามีกำลังซื้อสูง ดังนั้นบริเวณใกล้มหาวิทยาลัยจึงมีร้านค้าหลากหลายประเภทให้เลือกมากมาย

ออกจากประตูมหาวิทยาลัยเลี้ยวขวา เดินไปหกสิบเมตร มีร้านกาแฟสองชั้นชื่อ 'เฟย์เหลิ่งสุ้ยเสี่ยวเจิ้น' (หมู่บ้านฟลอเรนซ์) ตกแต่งสไตล์อิตาเลียน ให้บรรยากาศแบบต่างประเทศ

"ร้านนี้แหละ!"

คิม ยองจินจอดรถเสร็จแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับหลิน ไป๋สือ

ภายในร้านกาแฟปูพื้นไม้สีน้ำตาล บนเพดานแขวนกระดิ่งลม เสียงเพลงเบาๆ ลอยผ่านหู ราวกับคลื่นทะเลที่ซัดสาดชายหาด นุ่มนวลชวนให้หลงใหล

พนักงานหญิงในชุดยูนิฟอร์มสีน้ำตาลเดินเข้ามา

"คุณลูกค้าได้จองโต๊ะไว้หรือเปล่าคะ?"

พนักงานยิ้มอย่างมืออาชีพ

"ไม่ได้จองค่ะ"

คิม ยองจินมองไปรอบๆ ลูกค้าเยอะพอสมควร ส่วนใหญ่เป็นคู่หนุ่มสาว โต๊ะที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวถูกจองไปหมดแล้ว "มีห้องส่วนตัวหรือที่นั่งที่เป็นส่วนตัวกว่านี้ไหมคะ?"

"ขอโทษค่ะ ช่วงนี้ลูกค้าค่อนข้างเยอะ ห้องส่วนตัวถูกจองหมดแล้ว เหลือแค่ที่นั่งชั้นหนึ่งไม่กี่ที่ค่ะ ดูโต๊ะริมหน้าต่างตรงนั้นไหมคะ?"

พนักงานเน้นย้ำ "มองเห็นวิวด้วยนะคะ!"

"นี่ไม่ใช่บูดาเบสต์ในฮังการีนะ ถนนสายเดียวจะมีอะไรให้ดู?"

คิม ยองจินบ่น แต่เธอก็ยังให้เกียรติความเห็นของหลิน ไป๋สือ "อปป้าว่าไงคะ?"

"นั่งตรงนั้นก็ได้!"

แค่คุยกันเอง ไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันขนาดนั้น

"เชิญทางนี้ค่ะ!"

พนักงานพาทั้งสองไปที่โต๊ะริมหน้าต่าง จากนั้นส่งเมนูที่ดูหรูหราให้คนละเล่ม

"กาแฟบดมือของทางร้านอร่อยมากค่ะ!"

คิม ยองจินไม่สนใจดูเมนู ร้านกาแฟที่เน้นกลุ่มลูกค้านักศึกษา จะมีกาแฟดีๆ อะไร?

แต่หลิน ไป๋สือกลับตกใจ

กาแฟหนึ่งกาหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน? แถมยังเป็นราคาถูกที่สุดด้วย?

ถึงจะยังไม่เห็นว่าแก้วใหญ่แค่ไหน แต่คงไม่ใหญ่มากหรอกมั้ง

นอกจากกาแฟยังมีของหวาน เค้ก ไอศกรีม และน้ำอัดลม

"คุณอยากดื่มอะไร?"

หลิน ไป๋สือถามความเห็นคิม ยองจิน

"อะไรก็ได้ค่ะ!"

คิม ยองจินไม่ใส่ใจ

"สั่งอันนี้แล้วกัน หนึ่งแก้ว แล้วก็ผลไม้รวมชุดใหญ่หนึ่งจาน คุณกินเค้กไหม?"

กาแฟพวกนี้หลิน ไป๋สือไม่รู้จักสักอย่าง เลยสั่งอันที่แพงที่สุดไปเลย เขากลัวว่าถ้าสั่งอันถูกๆ คุณหนูตระกูลชาแนลนี้จะดื่มไม่ได้

"ไม่ค่ะ!"

คิม ยองจินต้องรักษารูปร่าง เธอจึงไม่กินของพวกนี้

"เค้กสองอันนี้ อย่างละชิ้น แล้วก็คุกกี้กล่องนี้ด้วย!"

ที่นี่คือมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไห่จิง หลิน ไป๋สือจึงรู้สึกว่าเขาต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ต้อนรับคิม ยองจินให้ดี

"อปป้า ไม่ต้องสั่งเยอะขนาดนั้นก็ได้!"

คิม ยองจินรู้สึกซาบซึ้งใจ ของที่หลิน ไป๋สือสั่ง เธอเห็นแล้ว ล้วนแต่เป็นของที่แพงที่สุด นี่แสดงว่าเขาถือว่าเธอเป็นเพื่อน กลัวว่าจะต้อนรับไม่ดีพอ

ให้เธอจ่ายเอง?

แม้จะคุยกันไม่นาน แต่คิม ยองจินรู้ว่าหลิน ไป๋สือไม่ใช่คนแบบนั้นแน่ๆ

"อปป้าคะ พอกินมื้อนี้เสร็จ พี่คงต้องกินมาม่าไปอีกครึ่งเดือนเลยสินะ?"

คิม ยองจินแซว

"ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ"

หลิน ไป๋สือหัวเราะ อีกไม่นานเขาก็จะได้เงินรางวัลล้านหยวนเข้าบัญชี แล้วถ้าไม่มีเงินก็ยังไปหาเงินในฟอรั่มต้นกำเนิดได้อีก

"อปป้าคะ ทำไมเปลี่ยนมือถือล่ะ?"

คิม ยองจินสังเกตเห็นว่ามือถือของหลิน ไป๋สือเปลี่ยนเป็นหัวเหว่ยแล้ว

"ผมโดนมลพิษจากกฎเกณฑ์ระหว่างทางมา!"

หลิน ไป๋สืออธิบายสั้นๆ ไม่ได้เล่ารายละเอียด

คิม ยองจินฟังจบก็ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปาก "อปป้า พี่อยากไปเที่ยวเกาหลีสักสองสามวันไหม? ได้ยินว่าเกิร์ลกรุ๊ปของเรากำลังดังที่จิ่วโจวของพี่ พี่มีไอดอลที่ชอบไหม? ฉันสามารถเรียกพวกเธอมาเป็นเพื่อนเที่ยวได้นะ!"

นักแสดงหญิงก็ได้ แต่ดูเหมือนคนจิ่วโจวจะไม่ค่อยดูหนังและซีรี่ส์เกาหลี กลัวว่าจะไม่รู้จักนักแสดงพวกนั้น

"ผมเพิ่งเปิดเทอมนะ!"

หลิน ไป๋สือไม่เคยไปต่างประเทศ

"จริงๆ แล้ว อปป้าเป็นนักล่าเทพเจ้าแล้ว จะเรียนหรือไม่เรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่สำคัญแล้วนะ!"

คิม ยองจินไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง ส่วนใหญ่เป็นเพราะถ้าเทียบเกาหลีกับจิ่วโจวแล้ว

ถ้าอยากจะดึงตัวคนมา โอกาสสำเร็จต่ำมาก

"ความรู้ยิ่งมากยิ่งดี"

หลิน ไป๋สือไม่ได้มองแบบนั้น คนที่ผลักดันความก้าวหน้าของมนุษยชาติส่วนใหญ่เป็นคนที่มีความรู้ ถ้านักล่าเทพเจ้าไม่เรียนรู้ คงเป็นได้แค่นักสู้ไปจนตาย

"ในจิ่วโจว ถ้าไม่มีใบอนุญาต ก็ไม่สามารถสำรวจมิติเทพเจ้าได้. เกาหลีเราก็มีกฎแบบนี้เหมือนกัน แต่พี่ชายฉันเป็นนักล่าเทพเจ้าที่เก่งมาก เป็นตำแหน่งสำคัญในกองทัพ ถ้าอปป้าอยากสำรวจมิติเทพเจ้า ฉันสามารถแนะนำให้รู้จักได้นะ ไม่ต้องกังวล ผลประโยชน์ทั้งหมดพี่จะได้เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์!"

นักล่าเทพเจ้าที่เข้าไปสำรวจมิติเทพเจ้าในประเทศอื่นต้องจ่ายภาษีส่วนหนึ่ง เพราะมิติเทพเจ้าอยู่ในดินแดนของเขา ไม่ใช่สิ่งที่ไม่มีเจ้าของ

"70 % ถือว่าเยอะไหม?"

หลิน ไป๋สือไม่เข้าใจเรื่องนี้.

"ฉันถามพี่ชายแล้ว นี่เป็นอัตราสูงสุดที่ให้ได้!"

คิม ยองจินไม่ได้พูดถึงราคาที่พี่ชายเธอคิมซองจินเสนอ เธอรู้สึกว่ามันต่ำเกินไป ดังนั้นเธอจึงอยากให้หลิน ไป๋สือเข้ามิติเทพเจ้าพร้อมกับพี่ชาย

แค่คิมซองจินได้เห็นฝีมือของหลิน ไป๋สือ เขาต้องเสนอราคาใหม่แน่นอน

การดึงตัวคน ความสำเร็จของการทุ่มราคาสูงตั้งแต่ครั้งแรกดีกว่าการค่อยๆ เพิ่มราคาทีละครั้ง มาก

เพราะมันแสดงถึงความจริงใจ

"ค่อยคุยกันทีหลังแล้วกัน!"

ของที่สั่งมาเสิร์ฟแล้ว หลิน ไป๋สือชวนคิม ยองจินดื่มกาแฟ

......

"ซินเหยียน ร้าน 'หมู่บ้านฟลอเรนซ์' ที่อยู่ข้างหน้านั่นแหละ กาแฟเย็นของร้านอร่อยมาก!"

หวง เทาพยายามหาหัวข้อคุยไม่หยุด ไม่ให้บรรยากาศเงียบเหงา

"อืม!"

จี้ ซินเหยียนไม่มีความสนใจเลย

หวง เทาคนนี้เป็นลูกชายของเพื่อนสนิทแม่ ปีนี้เรียนปีสอง หลังจากที่ป้าคนนั้นรู้ว่าเธอก็เข้ามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไห่จิงเหมือนกัน ก็มาคุยกับแม่เธอ แล้วบอกให้ลูกชายตัวเองดูแลเธอดีๆด้วย.

ตลกหรอ ฉันต้องให้คนดูแลด้วยเหรอ?

จริงๆ แล้วจี้ ซินเหยียนรู้ว่าป้าคนนั้นอยากให้ลูกชายแต่งงานกับเธอ

เพราะสมบัติของเธอมีมูลค่าสูงมาก

"โอ้โห เบนซ์ AMG E63S?"

หวง เทาเห็นเบนซ์ที่คิม ยองจินจอดไว้หน้าร้านกาแฟ ก็อุทานออกมาทันที เดินเข้าไปใกล้อีกก้าว แล้วหยิบมือถือออกมาถ่ายรัวๆ

"อืม!"

จี้ ซินเหยียนรู้จักรถคันนี้

"เธอก็รู้จักเหรอ?"

หวง เทาตื่นเต้น ราวกับเจอคนที่ชอบอะไรเหมือนกัน "ดูสิ ล้อแม็กซ์น้ำหนักเบา 20 นิ้วคู่กับยาง PS4S คาลิปเบอร์เบรก 6 พอท ท่อไอเสียแบบสี่ช่อง แถมยังมีสปอยเลอร์ท้าย เซ็กซี่มากเลยใช่ไหม!"

"ดูด้านข้างสิ มีสติ๊กเกอร์ V8 BITURBO ด้วยสุดยอดไปเลย ใช่ไหม?"

หวง เทาเดินไปที่หน้ารถ ลูบๆ ฝากระโปรง

"ข้างในนี่ติดตั้งเครื่องยนต์ V8 4 ลิตร เทอร์โบคู่ 600 ซีซี แม่เจ้าเครื่องแรงส่งตรงจากนรก. ขับรถคันนี้ออกถนน ก็ได้เป็นราชาแห่งท้องถนน แค่เหยียบคันเร่งนิดเดียว ก็แซงรถทุกคันได้อย่างสบาย!"

"นายรู้เรื่องรถดีจังนะ?"

จี้ ซินเหยียนพูดแบบขอไปที

หวง เทาไม่ได้ยินน้ำเสียงนั้น ยังคงพูดอย่างตื่นเต้น "ไม่ได้รู้มากหรอก แค่รถเบนซ์คันนี้เป็นรถในฝันของฉัน เป้าหมายของฉันคือมีเงินเยอะๆหลังเรียนจบ สองปีจะต้องซื้อคันหนึ่งให้ได้!"

"สองปี?"

จี้ ซินเหยียนขมวดคิ้วสวยงามนั้น.

หวง เทาได้ยินแบบนั้นก็คิดว่าซวยแล้ว นึกว่าจี้ ซินเหยียนคิดว่าเป้าหมายชีวิตของเขาต่ำต้อยเกินไป จึงรีบอธิบาย "รถคันนี้รวมออพชั่นทั้งหมดราคาประมาณสองล้านหยวน ถึงจะมีเงินเดือนล้านก็ต้องใช้เวลาสองปีถึงจะซื้อได้!"

"ก็แพงอยู่นะ!"

จี้ ซินเหยียนไม่สนใจเรื่องรถ "ไปกันเถอะ ฉันหิวแล้ว ไปดื่มกาแฟกัน!"

"อ่อ อ่อ"

หวง เทาเดินไป แต่ยังหันกลับไปมองรถเบนซ์ที่จอดอยู่ริมถนนเป็นระยะ

สวยจริงๆ

เหมือนหุ่นยนต์ทรานส์ฟอร์เมอร์ที่กำลังหลับใหล รอให้เจ้าของมาขับขี่!

จี้ ซินเหยียนและหวง เทาเข้าร้านกาแฟ ที่นั่งเหลือไม่กี่ที่แล้ว ไม่มีให้เลือก เลยนั่งโต๊ะริมหน้าต่าง

หวง เทานั่งลงแล้วสั่งของอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับถามอย่างสุภาพว่าจี้ ซินเหยียนอยากกินอะไร

"อะไรก็ได้!"

จี้ ซินเหยียนเล่นมือถือ แต่สายตากลับชำเลืองไปที่หลิน ไป๋สือ

โอ้พระเจ้า หล่อจัง

จี้ ซินเหยียนปรับมือถือเป็นโหมดเงียบ แอบถ่ายรูปด้านข้างของหลิน ไป๋สือไว้หนึ่งรูป แล้วส่งไปที่กลุ่มเพื่อนมัธยมปลาย

ใจเธอกำลังหลอกลวง: @แมวชมพู @ลูกอม รุ่นน้องโรงเรียนเราเป็นไง? งานดีใช่ไหม?

คนที่นั่งดื่มกาแฟที่นี่ น่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไห่จิง

หวง เทาสั่งของเสร็จ เห็นคิม ยองจินแล้ว อดไม่ได้ที่จะมองหลายที

รูปร่างดีจัง หน้าตาก็สวย แต่ทำไมดูเหมือนคนเกาหลี?

แม้เสียงของอีกฝ่ายจะไม่ดัง แต่เพราะโต๊ะอยู่ติดกัน จึงยังได้ยิน เมื่อสาวผมทองคนนั้นเรียกผู้ชายคนนั้นว่า "โอปป้า" หวง เทาก็แน่ใจแล้ว

นี่คือสาวเกาหลีจริงๆ

กลิ่นกิมจิชัดเจน

จี้ ซินเหยียนกำลังแชท

ลูกอม: ตอนนี้ฉันสมัครมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีไห่จิงยังทันไหม?

แมวชมพู: @ใจเธอกำลังหลอกลวง ขอ WeChat! ขอ WeChat!

แฟนผมอยู่ไส: สาวคนนั้นงานดีจังอะ พี่ซินเหยียน ขอรูปด้านหน้าหน่อย

ใจเธอกำลังหลอกลวง: ไปให้พ้น!

ถ่ายรูปผู้ชายไม่เป็นไร แต่ถ่ายรูปผู้หญิงมันผิดจรรยาชะนี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอาไปแชร์ในกลุ่มให้ผู้ชายดู นั่นยิ่งไม่ได้เด็ดขาด

ใครจะรู้ว่าพวกนี้จะเอารูปไปทำอะไร?

แฟนผมอยู่ไส ส่งอิโมจิร้องไห้มา

แมวชมพู: @ใจเธอกำลังหลอกลวง เร็วเข้า ภายในสามวินาที ต้องได้ WeChat ของเขามานะ!

(จบบทที่ 75)