บทที่ 19 เซรุ่มกรีนก็อบลิน

บทที่ 19 เซรุ่มกรีนก็อบลิน

เมื่อเห็นเนื้อหาบนม่านแสง ซูลั่วก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

【เซรุ่มกรีนก็อบลิน (วัตถุดิบหมักสุราแบบใช้ครั้งเดียว), มูลค่า 50 เหรียญมิติเวลา】

เขามองจ้องอยู่สองวินาที แล้วค่อยๆ เข้าใจ

วัตถุดิบหมักสุราแบบใช้ครั้งเดียว ตามชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียว

ข้อดีของมันคือไม่ต้องใช้โควต้าการหมักสุรา 10 จอกต่อวัน

โดยรวมแล้ว ยากที่จะประเมินว่าวัตถุดิบหมักสุราประเภทนี้ดีหรือไม่ดี

ส่วนปีเตอร์นั้นกระพริบตา ปรากฏสีหน้าสับสน

ทำไมแค่ 50 เหรียญมิติเวลา?

ยีนสไปเดอร์แมนของเขาในตอนนั้นมีมูลค่าสูงถึง 1000 เหรียญมิติเวลาเลยนะ

หรือว่ายานี้จริงๆ แล้วไม่ได้ล้ำค่าขนาดนั้น?

เขาครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามว่า “ที่มูลค่าต่ำขนาดนี้ เป็นเพราะมันเป็นแบบใช้ครั้งเดียวเหรอครับ?”

ซูลั่วพยักหน้า

“เป็นเพราะมันไม่ได้ถูกคัดลอกโดยตรงจากภายในร่างกาย เลยเป็นแบบใช้ครั้งเดียว?” ปีเตอร์กล่าวอย่างครุ่นคิด

ซูลั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง “จะพูดแบบนั้นก็ไม่ผิด”

ดวงตาของเจ้าแมงมุมน้อยพลันสว่างวาบขึ้น “ท่านเจ้าสำนักพอจะช่วยดูให้ได้ไหมครับว่า บนร่างกายของผมมีอะไรที่พอจะเอาออกมาขายเป็นเงินได้บ้าง”

“อย่างเช่นเลือดน่ะครับ” เขาเสริมอย่างตื่นเต้น

ซูลั่วชะงักไปครู่หนึ่ง มองไปอย่างประหลาดใจ

ตอบสนองได้เร็วขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นสไปเดอร์แมน!

เขารู้ดีว่า ตอนที่โรงเตี๊ยมตรวจสอบวัตถุดิบหมักสุราที่สามารถรับซื้อได้ โดยปกติแล้วจะตั้งค่าเริ่มต้นไว้ว่าจะไม่ทำอันตรายต่อแขก แต่ถ้าแขกร้องขอเอง ก็สามารถกำหนดเงื่อนไขได้

ความคิดของเขาขยับไหว ทันใดนั้นก็ให้โรงเตี๊ยมตรวจสอบใหม่อีกครั้ง ม่านแสงหลายสายก็สว่างวาบออกมา

【สมองของสไปเดอร์แมน (วัตถุดิบหมักสุราแบบใช้ครั้งเดียว), มูลค่า 500 เหรียญมิติเวลา】

【หัวใจของสไปเดอร์แมน (วัตถุดิบหมักสุราแบบใช้ครั้งเดียว), มูลค่า 500 เหรียญมิติเวลา】

【ต่อมไหมของสไปเดอร์แมน (วัตถุดิบหมักสุราแบบใช้ครั้งเดียว), มูลค่า 500 เหรียญมิติเวลา】

【เลือดของสไปเดอร์แมน (วัตถุดิบหมักสุราแบบใช้ครั้งเดียว), มูลค่า 10 เหรียญมิติเวลา/100 มิลลิลิตร】

ทุกคนมองดูตัวอักษรทีละบรรทัดบนม่านแสง ต่างก็เผยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อออกมา

ในที่สุดหลี่ไป๋ก็รู้แล้วว่าเหตุใดอิ๋งเจิ้งถึงได้สนิทสนมกับเจ้าหนุ่มคนนี้นัก

พรสวรรค์แห่งเซียนกวีของเขามีมูลค่า 100 เหรียญมิติเวลา ก็ทำให้เขาดีใจอย่างยิ่งแล้ว แต่อวัยวะทั้งตัวของเจ้าหนุ่มนี่รวมกันแล้วคงมีมูลค่าเป็นหมื่นเหรียญมิติเวลาเลยสินะ

ขายตัวให้กับโรงเตี๊ยม เขาจะไม่รวยเละเลยหรือ?

เกาซื่ออ้าปากค้าง ตะลึงงันไปชั่วขณะ จากนั้นก็ก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย รู้สึกท้อแท้ใจขึ้นมาอีกหน่อย

แววตาของอิ๋งเจิ้งสั่นไหว แทบอยากจะจับเหมืองทองคำที่หายใจได้ผู้นี้มัดไว้ตรงนั้นเสียเลย

ท่านยายซุนเองก็มอง “ชาวต่างแดน” ผู้นี้สูงขึ้นอีกหลายส่วน

ส่วนปีเตอร์นั้นกลับมีใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุข

ของอย่างอื่นขายลำบาก แต่เลือดของเขาสามารถสูบออกมาได้นี่นา

ทุกๆ เหรียญมิติเวลาสามารถแลกเปลี่ยนเป็นทองคำได้ห้าร้อยกรัม เพียงแค่สูบเลือดออกมานิดหน่อยทุกวันก็เพียงพอที่จะทำให้เขากลายเป็นเศรษฐีพันล้านได้แล้ว!

คนที่ดีใจเช่นเดียวกันยังมีซูลั่ว

เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าจะมีเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดฝันเช่นนี้

นี่หมายความว่าประเภทของสุราหมักในโรงเตี๊ยมสามารถมีความหลากหลายมากขึ้นได้อีกอย่างนั้นรึ?

แถมยังไม่ต้องไปกินโควต้าสิบจอกนั้นด้วย

การขายอวัยวะอย่างสมองหรือหัวใจนั้นไม่เหมาะสม แต่การบริจาคเลือดในปริมาณที่เหมาะสมนั้นมีประโยชน์ต่อสุขภาพนะ!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ยุยง ปีเตอร์ก็กล่าวขึ้นอย่างกระตือรือร้น “ท่านเจ้าสำนัก ผมอยากจะขายเลือด 200 มิลลิลิตรครับ!”

เมื่อเห็นเขารู้งานถึงเพียงนี้ ซูลั่วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ได้สิ”

ความคิดของเขาขยับไหว ปีเตอร์ก็พบว่าที่ปลายนิ้วของตนเองปรากฏบาดแผลเล็กๆ ขึ้นมา เลือดไหลซึมออกมาจากนั้น สานพันกันเหมือนลูกไหมพรมลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ไม่นานก็รวมตัวกันเป็นหยดเลือดสองหยด

เมื่อเห็นว่ายอดเงินคงเหลือในบัญชีส่วนตัวเพิ่มขึ้นมา 20 เหรียญมิติเวลา เขาก็รู้สึกว่าร่างกายยิ่งเปี่ยมไปด้วยพลัง อยากจะขายอีกสักพันมิลลิลิตรเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่าคนอื่นๆ กลับมองมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

แม้แต่ในดวงตาของอิ๋งเจิ้งก็ยังเผยให้เห็นความคาดหวังอยู่บ้าง

หากใต้บังคับบัญชาของเขามีคนอย่างสไปเดอร์แมนสักสองสามคน เพียงแค่สูบเลือดทุกวันก็จะทำให้ตนเองได้รับเหรียญมิติเวลาอย่างต่อเนื่องแล้วใช่ไหม?

“ท่านเจ้าสำนัก ของพวกนี้สามารถนำไปทำเป็นสุราใหม่ได้ทั้งหมดเลยไหมครับ?” ปีเตอร์ถามต่อ

ซูลั่วยื่นนิ้วชี้ไปยังรายการสุราที่อยู่ข้างๆ บนนั้นได้ปรากฏตัวเลือกที่เพิ่มขึ้นมาแล้ว

【สุราเสริมพลังกรีนก็อบลิน (จำกัด 1 จอก), 500 เหรียญมิติเวลา】

【สุราเสริมพลังแมงมุม (จำกัด 2 จอก), 100 เหรียญมิติเวลา】

ทั้งสองชนิดต่างก็สามารถเสริมสร้างสมรรถภาพร่างกายของคนธรรมดาได้สิบเท่าและห้าเท่าตามลำดับ แต่มูลค่ากลับแตกต่างกันไม่น้อย

ผลของสุราเสริมพลังแมงมุมกับสุราพลังสไปเดอร์แมนไม่สามารถทับซ้อนกันได้ เป็นเพียงแค่ตัวเลือกเสริมเท่านั้น

หลังจากยืนยันกับซูลั่วแล้วว่าผลข้างเคียงในสุราถูกกำจัดออกไปแล้ว ปีเตอร์ก็มองไปยังสุราเสริมพลังกรีนก็อบลินด้วยสีหน้าที่เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง

เซรุ่มกรีนก็อบลินขวดนั้นตนเองเพิ่งจะขายไปได้แค่ 50 เหรียญมิติเวลา แต่ตอนนี้การจะซื้อสุราเสริมพลังกรีนก็อบลินที่กำจัดผลข้างเคียงออกไปแล้วกลับมีราคาพุ่งขึ้นไปถึงสิบเท่า

อันที่จริงการซื้อสุราเสริมพลังแมงมุมที่มีราคาต่ำกว่าก็พอใช้ได้ แต่เขากลับรู้สึกอยู่เสมอว่าได้อะไรมาก็ควรจะคืนสิ่งนั้นกลับไป

“แฮร์รี่ นายติดหนี้บุญคุณครั้งใหญ่ให้ฉันแล้วนะ!”

ปีเตอร์พึมพำในใจ แต่ก็ยังคงซื้อสุราเสริมพลังกรีนก็อบลินเพียงจอกเดียวนั้นไป และให้ซูลั่วช่วยบรรจุขวดให้เขา

“ไม่พบอุปกรณ์ของกรีนก็อบลินเลยรึ?” ซูลั่วถามขึ้นมาลอยๆ

ถึงแม้ว่าชุดของกรีนก็อบลินจะเทียบไม่ได้กับชุดเกราะไอรอนแมน หรือแม้กระทั่งด้อยกว่าชุดเกราะรบของแบล็คแมนทาในเรื่องอควาแมน แต่เมื่อเทียบกับระดับเทคโนโลยีของโลกในปัจจุบันแล้ว ก็นับว่าเป็นของที่ดีมากแล้ว

ต่อให้โรงเตี๊ยมไม่สามารถรับซื้อคืนเป็นเหรียญมิติเวลาได้ เอามาเก็บไว้เป็นของสะสมเองก็ไม่เลว

ปีเตอร์ส่ายหน้า “เจอครับ แต่ข้าขโมยไม่ได้”

เขาแกว่งของเหลวสีเขียวในมือไปมาแล้วกล่าว “ข้าจะเอาเหล้าขวดนี้ไปให้แฮร์รี่เพื่อนของข้า ให้เขาเอาไปให้พ่อของเขาอีกที”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ครั้งหน้าข้าตั้งใจจะชวนแฮร์รี่มาที่โรงเตี๊ยมด้วย จะได้ไหมครับ?”

“เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของข้า” เขาเสริม

“แน่นอน”

เมื่อเทียบกับเจ้าแมงมุมน้อยแล้ว กรีนก็อบลินน้อยนั้นร่ำรวยกว่ามาก

“ถ้าหากเขาสนใจ เซรุ่มกรีนก็อบลินกับชุดเกราะในอนาคตก็ให้เขานำมาที่โรงเตี๊ยม” ปีเตอร์กล่าวพลางยิ้ม

ส่วนเรื่องของพ่อเพื่อนนั้น เขาไม่ได้ตั้งใจจะบอกอีกฝ่าย

นอร์แมน ออสบอร์น สามารถกลายเป็นกรีนก็อบลินได้ เกรงว่านิสัยที่แท้จริงคงไม่ได้ดีงามเหมือนที่เห็นภายนอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เขาบังเอิญเห็นอีกฝ่ายคลุ้มคลั่งอยู่หน้ากระจก

เขาตั้งใจจะเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง ให้เพื่อนคอยควบคุมและระวังพ่อของตนเอง

เขาเชื่อมั่นในอุปนิสัยของเพื่อน

เมื่อเห็นซูลั่วพยักหน้า ปีเตอร์ก็เก็บสุราในมือ แล้วยกถุงใบใหญ่ที่หนักอึ้งสี่ใบข้างตัวขึ้นมา เดินไปหาอิ๋งเจิ้ง

หลี่ไป๋และเกาซื่อเดินตามไปอย่างรู้งาน

ตอนนี้ทั้งสองคนเต็มไปด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่า “ชาวต่างแดน” ผู้นี้แท้จริงแล้วมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่

อิ๋งเจิ้งยิ้มพลางช่วยแนะนำให้หลายคนได้รู้จักกัน

เมื่อรู้ว่าปีเตอร์มาจากอีกโลกหนึ่ง หลี่ไป๋และสหายก็ไม่ได้ประหลาดใจ

หลังจากที่หลายคนพูดคุยกันอย่างง่ายๆ สองสามประโยค ปีเตอร์ก็ชี้ไปที่ถุงแล้วกล่าว “ผมทำตามคำแนะนำของท่านเจ้าสำนัก สะกดรอยตามแก๊งอันธพาลแก๊งหนึ่งแล้วไปเจอกับคลังอาวุธของพวกเขา เลยหาปืนกับกระสุนพวกนี้มาได้”

จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างตื่นเต้น “ตอนนี้ผมกำลังจับตาดูพ่อค้าอาวุธเถื่อนคนนั้นอยู่ พอหาคลังอาวุธของเขาเจอเมื่อไหร่ ต้องหาของดีๆ มาได้มากกว่านี้แน่นอน”

ความสนใจของอิ๋งเจิ้งถูกดึงดูดไปยังถุงที่เขาเปิดออกแล้ว

ในถุงใบใหญ่ทั้งสี่ใบ เต็มไปด้วยปืนนานาชนิด มองดูแล้วทำให้อิ๋งเจิ้งหัวใจพองโต

“ผมเอามาได้ไม่เยอะ กระสุนเลยเอาไปเก็บไว้ในที่ปลอดภัยที่หนึ่ง ยังมีปืนอีกบางส่วน พรุ่งนี้จะเอามาให้ท่าน” ปีเตอร์กล่าว

อิ๋งเจิ้งหัวเราะเสียงดังลั่นพลางตบไหล่ปีเตอร์ “น้องชายที่ดี!”

ปีเตอร์ยิ้มกว้างเต็มใบหน้า

เขารู้แล้วว่าชายวัยกลางคนเบื้องหน้าผู้นี้คือจักรพรรดิองค์หนึ่งแห่งดินแดนตะวันออก

การได้เป็นพี่น้องกับจักรพรรดิ ทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีผู้นี้แอบภูมิใจอยู่ในใจ