ตอนที่ 23 เธอเป็นหลานสะใภ้ของฉัน

ฉีโย่วมองไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมาย ทันใดสายตาสบเข้ากับสายตาของเหยาซื่อ

เธอหันหน้าไปทางอื่น อย่างรู้สึกผิด

ดิ่ง.

ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก หมอเดินออกมา ขณะถอดหน้ากาก ดูผ่อนคลาย

“หมอครับ คุณย่าของผมเป็นไงบ้างครับ” เหยาซื่อถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

เขาคิดว่าหน่ายนายกำลังเล่นละครเสียอีก แต่เธอกลับเป็นจริง จิตใจเขาเต็มไปด้วยความเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ

แพทย์เพียงแค่ตบไหล่ของเหยาซื่อ

“ไม่ต้องกังวลครับ เธอเคลื่อนไหวมากเกินไป และต้องการพักผ่อนให้เพียงพอ ระวังอย่าทำให้คุณย่าตกใจอีกต่อไป ผู้สูงอายุไม่เหมือนกับคนหนุ่มสาว”

“ครับ ผมจะจำไว้”

เหยาซื่อก้มหน้าด้วยความอับอาย มองเข้าไปที่เตียงของคุณย่าของเขา คุณหมอถอนมือออกจากไหล่ของเขาและเดินจากไป

ทันทีที่หมอจากไป เหยาซื่อเดินเข้ามาที่เตียงของเจียงเฟิงอี้

“หน่ายนาย” เหยาซื่อพยายามเรียกเธอ แต่เจียงเฟิงอี้ไม่ตอบสนอง เธอยังคงหลับตาแน่น

“ทำไมล่ะ หมอบอกว่าย่าไม่เป็นอะไรแล้วนี่?”

เมื่อรู้ว่าเธอทำผิด ฉีโย่วเดินตามหลังเหยาซื่อเข้ามาด้วยอย่างเงียบ ๆ และไม่กล้าส่งเสียง กระทั่งเธอได้ยินหมอบอกว่าเจียงเฟิงอี้ไม่เป็นอันตรายแล้ว เธอจึงรู้สึกโล่งใจ

อย่างไรก็ตาม เธอเกรงว่าอาการของเจียงเฟิงอี้จะกลับมาอีกครั้ง

เธอไม่อยากถูกหัวหน้าใหญ่ไล่ออกจากบริษัท

เปลือกตาที่สั่นไหวของเจียงเฟิงอี้ขยับ เหยาซื่อจึงรู้ว่าเธอตื่นมาได้สักพักแล้ว

เขาโค้งงอริมฝีปากอย่างช่วยไม่ได้ แม้ไม่เต็มใจ ทว่าเขาได้เล่นตามบทของเธอต่อไป

“มันเป็นความผิดของคุณ คุณจะต้องดูแลคุณย่าจนกว่าท่านจะฟื้น”

เหยาซื่อผลักหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังเขาไปที่ข้างเตียง แต่ตัวเขาเองก็ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

“อะ ฉันไม่ได้...ไ

ด้วยสภาพของเจียงเฟิงอี้ ฉีโย่วไม่กล้าโต้เถียงกับเขาและทำให้เธอโกรธ

เหยาซื่อโบกมือของเขาและยิ้มด้วยการแสดงท่าทางเสมองออกไปทางอื่น

ฉีโย่วร้องไห้ครู่หนึ่งนั่งลง เธอร้องไห้และจับมือของเจียงเฟิงอี้

“คุณย่าค่ะ ได้โปรดตื่นเถอะนะคะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณ เหยาซื่อฆ่าฉันแน่”

“คุณย่าไม่รู้หรอกว่าเขาปฏิบัติต่อฉันแย่แค่ไหน ฉันไม่กล้าขัดขื่นแม้ว่าเขาจะข่มเหงฉันที่บริษัททุกวันไ

ฉีโย่วสะอื้นและม้วนแขนเสื้อขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาตนเอง

เหยาซื่อดูการแสดงที่เต็มไปด้วยน้ำตาของฉีโย่วอย่างเชื่องช้า และถอนหายใจ ในที่สุดหน่ายนายได้พบกับคู่ที่เหมาะสมกับเธอแล้ว

‘ด้วยฝีมือการแสดงที่ยอดเยี่ยมของเธอ ไม่ใช่เรื่องเกินจริง ถ้าจะเรียกเธอว่านักแสดงรางวัลออสก้าร์’

“คุณย่าต้องนึกไม่ถึงแน่ ๆ ว่าฉันน่าสังเวชแค่ไหน ชีวิตฉันจะดำเนินต่อไปได้ยังไง ถ้าคุณย่าไม่ฟื้น”

ราวกับต้องทนทุกข์ทรมานกับความผิดมากมาย ฉีโย่วหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสาย

“เขาไม่กล้าทำแบบนั้นอีกเป็นแน่! ฉันนี่แหละจะกำราบปีศาจในตัวเขาเอง”

ฉีโย่วกำลังคิดว่าจะร้องไห้แล้วพูดอะไรต่อ ก็ต้องตกใจกับเสียงของเจียงเฟิงอี้

“เจ้าเด็วนี่ ไม่แปลกใจเลยที่โย่วโย่ว ไม่อยากแต่งงานกับเธอ หลานกลั่นแกล้งเธอเกินไปแล้ว มานี้สิ!”

เจียงเฟิงอี้โกรธเมื่อได้ยินที่ฉีโย่วพูด

เหยาซื่อรู้สึกสนุกกับการแสดงของฉีโย่ว ทว่าเสียงเรียกของเจียงเฟิงอี้ทำให้เขาตกใจ

“หน่ายนาย ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น”

เหยาซื่อลากเท้าของเขาไปใกล้เจียงเฟิงอี้ เหมือนเด็กที่ทำผิด แทนการทำตัวเผด็จอย่างที่ผ่าน ๆ มา ทำให้กรามของฉีโย่วลดลง

“ยอมรับมาซะ! ทำน้องร้องไห้ขนาดนี้แล้ว” เจียงเฟิงอี้ทำเสียงดัง ขณะที่จ้องมองเหยาซื่ออย่างผิดหวัง โดยไม่ได้สังเกตว่าฉีโย่วกำลังพยายามกลั้นหัวเราะอยู่

“โย่วโย่ว”

“อะ?”

ฉีโย่วปรับสีหน้าให้น่าสงสารลงทันที เจียงเฟิงอี้จับมือเล็ก ๆ ของเธออย่างเศร้า ๆ

“มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ถ้าฉันรู้ว่าใครรังแกหลานสะใภ้ฉัน ฉันสัญญากับเธอว่าฉันจะจัดการเขา!”

“หลานสะใภ้?”

ฉีโย่วก้มหน้าด้วยความอาบ ‘ฉันแค่แสร้งทำเป็นรับปากเธอไปอย่างนั้น ไม่คิดว่าเธอจะคิดเป็นจริงเป็นจัง’

“ใช่. เธอไงล่ะ หลานสะใภ้ของฉัน หลังจากจดทะเบียนสมรส เธอไม่สามารถกลับคำได้แล้วนะ”

“จดทะเบียนสมรส?”

ฉีโย่วประหลาดใจจ้องมองไปที่เหยาซื่อผู้ทำหน้าไร้เดียงสาอย่างเหม่อลอยด้วยความสงสัยว่าพวกเขาจะต้องจดทะเบียนเมื่อไหร่ เธอเคยนอกกับเหยาซื่อหลายครั้ง

“ท่านผู้หญิงขอรับ นี่ครับทะเบียนสมรสของคุณชายกับคุณหนู”

พ่อบ้านเข้ามาพร้อมกับยื่นหนังสือสีแดงสดสองฉบับ ส่งให้กับคุณย่าทันที

เจียงเฟิงอี้หยิบมันอย่างร่าเริง พิจารณาซ้ำไปซ้ำมา

ฉีโย่วและเหยาซื่อได้มองหน้ากันอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห้นตราประทับ ฉีโยวเกือบจะล้มทั้งยืน ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเธอส่งเสียงดังเตือนขึ้นมา เป็นเสียงจากข้อความแม่ของเธอ

[แกสัญญากับคุณย่าไว้แล้วนะ ฉันส่งเอกสารทะเบียนบ้านให้แกแล้ว สุขสันต์วันแต่งงาน ลูกสาวของแม่]

ฉีโย่ววางโทรศัพท์ลงรู้สึกกระอักที่ลำคอ

เหยาซื่อขมวดคิ้วมองทะเบียนสมรสด้วยความประหลาดใจกับประสิทธิภาพของเจียงเฟยอี้

‘ในที่สุดหน่ายนายก็ทำให้เป็นจริงจนได้’

แต่มันไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าที่ได้แต่งงานกับสัตว์ประหลาดที่น่ารักตัวนี้

ฉีโย่วทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างสูญเสีย ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะตกตกกระไดพลอยโจนถึงขั้นแต่งงาน

เมื่อเธอหายจากความประหลาดใจ เธอถูกเหยาซื่อลากออกจากห้องพักผู้ป่วย

“มา! ฉันจะไปส่งคุณที่กลับบ้าน”

เหยาซื่อเปิดประตูให้ฉีโย่วอย่างสุภาพตามปกติที่เขามักจะทำ แต่ฉีโย่วรู้สึกว่ามันแปลกกว่าปกติเล็กน้อย

“คุณไม่สนใจเลยเหรอค่ะ?”

ฉีโย่วพึมพำขณะที่เธอเอนตัวพิงหน้าต่าง