ตอนที่ 20 สมรู้ร่วมคิด

ทันใดนั้นเสียงมือถือก็ดังขึ้น

ฉีโย่วหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาและพบว่าเธอถูกพูดถึงในกลุ่ม wechat เธอคลิกเปิดกลุ่มและตะลึง ก่อนจะหัวเราะออกมา

เมื่อออกไป ฉีโย่วมองไปที่จีหมานชิง “ฉันจะแนะนำนะ ให้เธอเปิดอ่านแชทกลุ่มสักหน่อยก่อนจะคุยโม้ ช่างน่าขายหน้าจริง!”

จากนั้นเธอก็เดินออกจากห้องน้ำไป

แล้วจีหมานชิงก็ออกจากที่ทำงานในช่วงบ่าย เธอเห็นข้อความและรีบไปพบรองประธาน จากนั้นก็ร้องไห้ด้วยความโกรธและกลับบ้านไป

เป็นข่าวที่น่ายินดีสำหรับฉีโย่ว!

ฉีโย่วเตรียมบินเส้นทางในประเทศในวันรุ่งขึ้น ทว่าเพื่อร่วมงานที่ใส่ร้ายเธอกับจีหมานชิง ชี้แจ้งว่าเธอไม่ได้ขโมยอะไรเลยและจีหมานชิงอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด

ทำให้บริษัทเพิกถอนการลงโทษ การหักคะแนน รวมไปถึงการย้ายเธอไปทำงานเส้นทางในประเทศ

ฉีโย่วค่อนข้าแปลกใจ แต่แล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เนื่องจากจีหมานชิงได้ทำข้อตกลงกับรองประธานหลิน เขาไม่น่าจะลงโทษจีหมานชิง หรือสอบสวนการขโมยเพื่อชี้แจ้งความผิดของฉีโย่วได้

ในที่สุดเธอก็นึกถึงเหยาซื่อขึ้นมา

“ต้องเป็นเหยาซื่อ ในฐานะซีอีโอของบริษัท เขามีอำนาจมากกว่ารองประธาน”

ฉีโย่วไม่เคยคิดว่าเหยาซื่อจะช่วยเธอ จากนั้นก็คิดถึงเรื่องที่เธอต่อว่าเขาเมื่อวานทางโทรศัพท์ เธออยากย้อนเวลากลับไปพูดดี ๆ กับเขาอีกครั้ง

เธอตัดสินใจส่งข้อความไปหาเหยาซื่อ : คุณเหยา ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือค่ะ ขอโทษด้วยสำหรับเรื่องเมื่อวาน ฉันหงุดหงิดนิดหน่อย หวังว่าคุณจะไม่โกรธ วันพฤหัสนี้ฉันว่างค่ะ ฉันจะทำให้คุณพอใจด้วยการเชิญคุณมาทานข้าวเย็นด้วยกันได้ไหมค่ะ

ข้อความทั้งหมดไม่ได้รับการตอบกลับ

โทรศัพท์หลุดออกจากมือหล่นลงบนใบหน้าของเธอ เธออ้าปากค้างจากนั้นรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบ แต่พบว่าไม่มีการตอบกลับใด ๆ

‘เขาต้องโกรธแน่ ๆ’

ในวันพฤหัสบดี เธอส่งข้อความอีกสองสามข้อความเพื่อแสดงความขอโทษอย่างจริงใจ แต่ยังไม่ได้รับคำตอบใด ๆ ทว่าแม่ของเธอโทรมา เรียกให้เธอกลับไปทานข้าวเย็น

ฉีโย่วรู้สึกสงสัย “แม่ รู้ได้ไงว่าวันนี้ฉันว่าง”

“แกบอกฉันเอง ลืมไปแล้วหรือ!”

ฉีโย่วไปเก็บข้าวของ ของเธอโดยไม่โต้เถียงกับแม่ เธอกลับถึงบ้านเกือบ 5 โมงเย็น

แม่ของเธออารมณ์ดีเป็นพิเศษและขอให้เธอข้าวเย็นด้วย

ปฏิกิริยาแรกของฉีโย่ว คือแม่ต้องกำลังนัดบอดให้กับเธออีกแน่ เธอพูดอย่างรวดเร็วว่า

“แม่ ฉันไปได้ดีกับผู้ชายที่มาที่นี่ครั้งที่แล้ว เรากำลังทำความรู้จักกันให้ดีขึ้นอยู่นะ”

“จริงเหรอ?”

เมื่อเห็นฉีโย่วพยักหน้า แม่ของเธอก็ยิ้มและคิดว่าการไปทานอาหารเย็นเป็นเรื่องที่ดี

“ฉันแค่จะพาแกไปทานข้าวเย็น ไม่ใช่นัดบอดหรอก เชื่อฉันสิ!”

ฉีโย่วมองไปที่แม่ของเธอด้วยความสงสัยที่แสดงออกได้ชัดบนใบหน้าของเธอ

‘ทำไมแม่ถึงมีความสุขขนาดนั้น’ นอกจากนี้เธอได้กลิ่นการสมรู้ร่วมคิดอะไรบางอย่าง แม่ของเธอที่มักจะใจร้ายมาโดยตลอด วันนี้กลับซื้อชุดจีวองซีให้เธอ พาเธอไปร้านเสริมสวย ยิ่งทำให้ฉีโย่วรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น

เวลา 1 ทุ่ม ฉีโย่วและแม่ของเธอปรากฏตัว ณ โรงแรมมิทาวน์จินหลิง

“แม่ เรามาทานข้าวเย็นกับคุณปู่เหรอ” โรงแรมสุดหรูทำให้เธอนึกถึงครอบครัวฉิน “ไม่รู้สึกว่ามันมากเกินไปหรือไง”

หลังจากเข้าไปในห้องส่วนตัว เธอพบว่าตัวเองคิดผิด

ในห้องหรูหราแห่งนี้ มีเพียงสองคนที่อยู่ในห้อง คุณย่าอายุหกสิบเศษผมขาวดูทรงอำนาจมีรอยยิ้มที่น่ารักเป็นพิเศษและพ่อบ้านยืนอยู่ใกล้ ๆ เธอ

“สวัสดี เซียวชิง”

แม้ว่าคุณย่ากำลังคุยอยู่กับแม่ของฉีโย่ว แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่ฉีโย่ว ยิ่งเธอมองนานเท่าไหร่ก็ยิ่งมีความชื่นชอบในสายตาของเธอมากยิ่งขึ้น ทำให้ฉีโย่วรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

แม่ของฉีโย่วยิ้ม “ป้าเจียงค่ะ นี่ลูกสาวของฉันค่ะ ฉีโย่ว”

ฉีโย่วทักทายอย่างสุภาพ “ยินดีที่ไดรู้จักค่ะ คุณย่า”

“ฉันก็ด้วย มาโย่วโย่ว นั่งลงสิ!” คุณย่ามีความสุขมากขึ้น โบกมือเรียกฉีโย่วให้เข้าไปนั่ง