ตอนที่ 16 คิดจะแย่งแฟนของฉันอีกครั้งรึไง

ด้วยความช่วยเหลืออย่างมีประสิทธิภาพของเหยาซื่อ ทำให้ฉีโย่วได้กลับมาทำงานหลังจากถูกพักงานไปสี่วัน

แทนที่จะลงโทษเธอสำหรับเรื่องรูปถ่าย บริษัทกลับเพิกถอนการหักคะแนนสามคะแนนของเธอ เพื่อชดเชยชั่วบินที่มากเกินไปของเธอ

ที่โรงอาหารของบริษัท

ฉีโย่วเห็นจีหมานชิงสวมหน้าเศร้า จงใจลุกมาทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม “ว่าไงหมานชิง อยู่นี่ด้วยเหรอ”

“อืม” เมื่อเห็นฉีโย่วมีความสุขดี จีหมานชิงก็โค้งริมฝีปากของเธออย่างบิดเบี้ยว

‘เป็นเรื่องที่แน่นอน ฉีโย่วจะถูกลงโทษอย่างแน่นอน แม้ว่าแฟนของเธอจะโทรมาชี้แจ้งกับทางบริษัท ไม่ใช่หรือไง..?’

“โย่วโย่ว บริษัทของแฟนเธอมีความสัมพันธ์กับทางบริษัทเราด้วยเหรอ?” จีหมานชิงถามอย่างไม่แน่ใจ ทั้งที่ยังยิ้ม “ไม่มีความผิด ฉันแค่รู้สึกว่าแฟนของเธอ รักเธอมากนะ”

ฉีโย่วพยักหน้า

โชคดีที่มีเพียงผู้จัดการอาวุโสในบริษัทเท่านั้นที่รู้ ไม่งั้นฉีโย่วก็ไม่รู้ว่าจะปกปิดด้วยเรื่องโกหกอะไร

“เขาอยู่บริษัทไหนเหรอ?” จีหมานชิงถามด้วยรอยยิ้ม

“เธออยากจะแย่งแฟนของฉันอีกงั้นเหรอ?” ฉีโย่วจ้องไปที่จีหมานชิง ด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง ทำให้ใบหน้าของเธอจมลง จากนั้นก็แตะที่ไหล่พลางหัวเราะ

“แค่ล้อเล่นน่ะ ฉันรู้ว่าเธอไม่ทำอย่างนั้นหรอก ได้เวลาทานข้าวแล้ว คราวหน้าค่อยเล่าให้ฟังนะ!”

จากนั้นฉีโย่วเดินจากไปโดยไม่ลังเล

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเธอ จีหมานชิงรู้สึกแย่มาก เธอค่อย ๆ กำหมัดแน่น

จีหมานชิงคิดว่าฉีโย่วจะถูกย้ายไปดูแลเที่ยวบินชั้นประหยัดภายในประเทศ เพราะปัญหาเรื่องรูปหลุดนั่นเสียอีก เป็นบุญอะไรของหล่อนนะ ที่ได้ติดต่อกับผู้ชายที่ยอดเยี่ยมเช่นนั้นภายในไม่กี่วัน!

แม้ว่าอาหารจะน่ากินเพียงไหน แต่จีหมานชิงรู้สึกไม่อยากอาหารเลย

ดูเหมือนว่ามีคนโต๊ะข้าง ๆ ของเธอ กำลังคุยกันว่า CA กำลังตั้งครรภ์และอาจจะลาคลอด

เมื่อจีหมานชิงบังเอิญได้ยินว่าเป็น CA ของกลุ่มฉีโย่ว เธอก็เกิดความคิด จากนั้นก็หยิบจานขึ้นมาและเดินไปสมทบกับพวกเขา “สวัสดีจ๊ะ พี่จี”

เนื่องจาก CA กลุ่มของฉีโย่วอยู่ระหว่างการตั้งครรภ์ จึงไม่สามารถบินได้ เธอลาหยุดยาว บริษัทจึงส่งคนอื่นมาช่วยพวกเขา

เป็นที่น่าประหลาดใจของฉีโย่ว ที่ CA ที่เข้ามาใหม่นั่นคือ จีหมานชิง

จีหมานชิงเป็นคนฉลาดในการเข้าสังคม และในฐานะ CA เธอไม่เคยวางท่า จึงสามารถทำความคุ้นเคยกับสมาชิกในกลุ่มของฉีโย่วเพียงแค่สองวัน

ขณะที่ฉีโย่วเมินใส่เธอ ส่วนใหญ่ฉีโย่วมักจะดูแลลูกค้าในชั้นเฟิร์สคลาสและแทบจะไม่มีโอกาสได้พบกับเธอเลย

หลังจากเที่ยวบินขากลับอีกครั้ง ฉีโย่วเคลียร์ห้องโดยสาร เซ็นชื่อในรายการตรวจสอบ จากนั้นก็ลงจากเครื่องบินพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเธอ ระหว่าทางโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น

ฉีโย่วหยิบโทรศัพท์ของเธอออกมา สังเกตเห็นข้อความสั้น ๆ จากหมายเลขโทรศัพท์แปลกที่ไม่ได้บันทึกไว้

: วันพฤหัสนี้คุณว่างไหม ฉันจะพาคุณไปทานข้าวเย็น? (เหยาซื่อ)

ฉีโย่วรู้สึกไม่สบายใจต่อชื่อในวงเล็บนั่น

‘อะไรกันเนี่ย! ฉันไม่อยากกินข้าวกับซีอีโอหรอกนะ’

ฉีโย่วปฏิเสธเขาทันที โดยบอกเหตุผลไปว่าเธอยุ่งเกินไปและวางโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเพื่อจะได้ไม่รับสาย เมื่อมีคนโทรมาภายหลัง เมื่อหันหลังกลับมา เธอพบว่าจีหมานชิงและเพื่อนร่วมงานอีกคนกำลังรีบร้อน

“โยวโย่ว เธอเอาของออกมาจากเครื่องบินหรือเปล่า” จีหมานชิงมองไปที่เธอและถามอย่างลังเล ทำให้ฉีโยวงงงวย

“เอาอะไร”

เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ จีหมานชิงกล่าวว่า “เธอคิดว่าบนเครื่องบินไม่มีกล้องหรอกเหรอ เธอถึงได้กล้าปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้ขโมยของ? ฉันเห็นอย่างชัดเจนว่าเธอเอาไวน์จากตู้ไปด้วยหลายขวด!”

ฉีโย่วก้มหน้าลง ขณะที่เธอถูกตราหน้าว่าเป็นขโมย “ไร้สาร! ไม่เป็นที่ฉันต้องขโมยไวน์ธรรมดา ๆ ให้เสียชื่อเสียง”

เพื่อนร่วมงานส่งเสียงของเธอ “ยอมรับมาสิ! เธอได้ขโมยไวน์พวกนั้นแล้วยัดมันไว้ในกระเป๋าของเธอ! ถ้ายังปฏิเสธอีก เธอกล้าเปิดกระเป๋าให้พวกเราดูไหมล่ะ?”

ฉีโยวตอบโต้อย่างเย็นชา “กระเป๋าเป็นของส่วนตัวของฉัน ทำไมฉันต้องเปิดให้เธอดูด้วย”

“ไม่เหรอ? เธอกลัวล่ะสิ!”