ตอนที่ 13 ชดใช้หนี้ของคุณ

แต่เหยาซื่อยังคงสงบเพียงแค่หยิกแก้มของเธอและตำหนิเธอไปว่า “ทำไมคุณไม่บอกพวกเขาไปล่ะ ว่านั่นคือผม”

จีหมานชิงและลู่เสี่ยวหลินรู้สึกมึนงง

พวกเขามองไปที่เหยาซื่อ สังเกตว่าด้านหลังของเขาดูเหมือนผู้ชายในรูปถ่ายมาก!

ฉีโย่วหยุดไปชั่วขณะ ในไม่ช้าก็ตอบกลับด้วยความข้องใจในดวงตาของเธอ

“ฉันกลัวว่าจะทำให้คุณเข้าเกี่ยวข้องด้วย กลัวว่าคุณจะถูกถ่ายรูปและส่งไปในกลุ่ม wechat”

“ผมจะโทรไปที่บริษัท และเคลียร์เรื่องนี้เอง”

จีหมานชิงพยายามซ่อนใบหน้าบูดบึ้งของเธอ แล้วฝืนยิ้ม “อ๊ะ! เขาเป็นแฟนของเธอเองเหรอ ถ้าเธอบอกพวกเราคงไม่เข้าใจผิดอย่างนี้หรอก”

“ฉันไม่ได้กังวลเลยสักนิด” ฉีโย่วพูดออกมาด้วยใบหน้ายิ้มเขิน ๆ ภายใต้อ้อมแขนของเหยาซื่อ “ฉันรู้ว่าแฟนของฉันเขาจัดการเรื่องนี้ได้ ขอโทษด้วยล่ะกันที่ทำให้เป็นห่วง”

ดูเหมือนว่าการพูดคุยมันยืดยาวเกินไป จีหมานชิงและลู่เสี่ยวหลินจึงหาข้ออ้าง เพื่อปลีกตัวออกไป

นายหลินก็ลนลานออกไปด้วยเช่นกัน

ทันทีที่พวกเขาจากไปฉีโย่วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

รู้สึกกระอักกระอ่วนที่รู้ว่าเธอยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา ฉีโย่วรีบลุกขึ้นมัดผมของเธอแล้วพูดออกไปว่า

“อย่าคาดหวังคำขอบคุณจากฉันเลย ฉันไม่ทำแบบนั้นกับคุณหรอก!”

เธอขอให้เหยาซื่อชี้แจงเรื่องนี้อย่างลับ ๆ เพราะมันน่าอายมาก หากเพื่อนร่วมงานรู้ว่าเธอนอนกับซีอีโอ อีกทั้งเธอยังไม่อยากตกงาน

เหยาซื่อเหลือบมองเธอ “ชี้แจ้งอะไร? ทำไมฉันต้องช่วยคุณ”

“คุณล้อเล่นกับฉันหรือไง?” ฉีโย่วมองเขาด้วยความประหลาดใจ

“ฉันจะตกอยู่ในสถานการณ์นี้ได้ยังไง ถ้าคุณไม่ดึงฉันเข้าไปในห้องน้ำ”

“ฉันคิดว่านั่นเป็นการล้างหนี้ของคุณยังไงล่ะ”

เมื่อมองไปที่สายตาที่จ้องมาอย่างรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ของฉีโย่ว ที่พยายามกลืนความโกรธลงไป

เหยาซื่อก็หัวเราะออกมาพร้อมพูดว่า “เอาน่า ล้อเล่นเท่านั้นเอง ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้”

“อะนี่” ฉีโย่วกลอกตา ส่งถุงช้อปปิ้งให้เขา

“ไม่เป็นไร มันเป็นของคุณ”

ฉีโย่วกำลังลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่เหยาซื่อกดให้เธอนั่งลงบนโซฟา

“ไหน ๆ คุณก็สั่งอาหารไปแล้ว จะทิ้งไปเปล่า ๆ ได้ยังไง มาคุยไปกินไปดีกว่า”

ฉีโย่ว “...”

ฉีโย่วมองข้ามโต๊ะไปที่เหยาซื่อ ระหว่างทางอาหาร

ชายคนนี้ทานอาหารได้อ่อนโยนมาก ทำให้เธองงงวย “ทำไมหัวหน้าใหญ่ถึงย้ายไปล่ะคะ? ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ติดอะไร”

ฉีโย่วถามเขา “คุณเหยาซื่อ ทำไมคุณถึง...มาทำงานนั้นล่ะค่ะ?”

ไม่คาดคิดว่าเธอจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูด เหยาซื่อหัวเราะเบา ๆ แสร้างทำเป็นตอบอย่างจริงจัง

“มันทำให้ฉันผ่อนคลาย คุณไม่ได้ชอบหรอกเหรอ”

เสียงทุ้มที่น่าหลงใหลและมีความหมายของเขาทำให้ฉีโย่วนึกถึงบางสิ่งบางอย่าง เธอหน้าแดงก้มหน้าทานข้าวเพื่อคลายความลำบากใจ

เหยาซื่อรู้สึกว่าเธอน่ารักดีและถามอย่างไม่เป็นทางการว่า “ทำไม คุณถึงมาเดทล่ะ?”

หัวข้อนี้เปลี่ยนไปเร็วมากจนฉีโย่วต้องใช้เวลาสักครู่ในการตอบ “แม่ของฉันน่ะสิ เป็นคนจัดการให้ แต่ก็ดีค่ะ ได้มาเจอคนแปลก ๆ ถือเป็นการเปิดหูเปิดตา”

ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งโกรธขึ้นเรื่อย ๆ “ดี! แล้วก็ยังมีคนประหลาดเพิ่มมาอีก 2 คน เข้ามาทักทายฉันด้วยการถากถาง ไม่รู้จักส่องกระจกดูเงาของตัวเองเสียบ้าง!”

การพูดมากเกินไปทำให้เธอกระหายน้ำ เธอจึงหยิบน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ในขณะที่เหยาซื่อกำลังมองดูเธอด้วยความสนใจ ปรากฏรอยยิ้มในแววตา

ฉีโย่วถามอย่างกระวนกระวายด้วยใจสั่น ๆ ว่า “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“คุณน่ารักดี” ชายคนนั้นหยุดพูดชั่วตราว รอยยิ้มในดวงตาของเขาชัดเจนมากขึ้น

“ถ้าอยากจะมีแฟน ไม่ลองพิจารณาฉันดูหน่อยเหรอ?”

“แค่ก...” ด้วยความตกใจ ฉีโย่วสำลักน้ำที่เธอเพิ่งกลืนเข้าไป แทบจะไม่สามารถหยุดไอได้

เหยาซื่อยื่นทิชชูให้กับเธอ

“คุณเหยาซื่อคะ มันไม่ตลกเลยนะ” ฉีโย่วเช็ดปากของเธอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ

“ฉันออกมาเดทก็เพราะตามใจแม่ ฉันไม่ได้หาแฟนไม่ได้สักหน่อย อีกอย่างฉันอยากทำงานหาเงินมากกว่าค่ะ”

“แล้วคุณคิดว่าวิธีไหนจำให้ได้เงินเร็วกว่ากัน ระหว่างเป็นพนักงานต้นรับบนเครื่องบินหรือเป็นภรรยาของเจ้านายในบริษัทที่คุณทำงานอยู่”

“...”

เธอมีความรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังคุยกับคนบ้า

ฉีโย่วพูดกับเขาเพียงสองสามคำ จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง เพื่อให้เธอสบายใจ เหยาซื่อไม่ได้ขอให้เธอตอบคำถามของเขาอีกต่อไป