ตอนที่ 5 โฮสต์อันดับหนึ่ง!

เพื่อนร่วมงานเกือบจะเป็นอัมพาตกับคำถามของเขา เสียงของเธอสั่นเทา “เป็นเพียงแค่เรื่องซุบซิบค่ะ”

“เรามักจะทำเช่นนี้ ไม่ได้ผิดอะไรค่ะ” จีหมานชิงกล่าวอย่างนุ่มนวลและสุภาพ “และเราทำงานตามตารางงาน..”

“คุณจำกฎระเบียบของพนักงานได้ไหม? ไหนท่องให้ฉันฟังสิ” ชายคนนั้นพูดก่อนที่เธอจะพูดจบ

จีหมางชิงก้มศีรษะลงไม่พูดอะไร ฉีโย่วเห็นได้อย่างชัดเจนว่าใบหน้าของเธอซีดลง

“รองประธานหลิน คุณจะว่ายังไง”

รองประธานหลินเดินเข้ามา และกล่าวอย่างระมัดระวัง “คุณเหยา ขอโทษด้วยจริง ๆ ครับที่ให้คุณได้มาเห็นพนักงานที่ไร้ความสามารถ ไม่ต้องกังวล ผมจะขอให้ผู้จัดการกำชับเรื่องกฎระเบียบกับพวกเขา”

เมื่อได้ยินชายคนนี้ดูเหมือนจะหัวเราะ คุณหลินกล่าวอย่างรวดเร็วว่า “แน่นอนว่า สองคนนี้จะถูกหักสามคะแนนเพื่อเป็นการตักเตือน”

สามแต้ม – บ้าไปแล้ว!

แต่ละคนมีเพียงสิบคะแนนซึ่งรวมกับโบนัสสิ้นปี ดังนั้นการสูญเสียไปสามคะแนนจากการปกป้องเพื่อนร่วมงานจะต้องทำให้จีหมานชิงแทบคลั่ง

ฉีโย่วมีความสุขมาก จึงยิ้มหยัน

แต่ชายคนนั้นหันกลับมาและเผชิญหน้ากับเธอ เธอหน้าซีดด้วยความกลัว อย่างกะทันหัน

โฮสต์อันดับหนึ่ง?!

ชายคนนี้ดูเหมือนจะเห็นฉีโย่ว แต่เพียงแวบเดียว เขาก็ถอนสายตาออกไปอย่างรวดเร็ว และเข้าไปในห้องประชุมตามด้วยรองประธาน และผู้นำคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบตัวเขา

ฉีโย่วยังคงตกใจ จึงยื่นอยู่อย่างนั้น กระทั่งผู้นำจากไปและฝูงชนก็สลายตัวกันออกไป

สายตาของเธอหลอกให้เธอเข้าใจผิดว่า CEO เป็นโฮสต์อันดับหนึ่ง?

โฮสต์อันดับต้น ๆ ที่เธอเคยนอนด้วยเมื่อวันก่อน กลายมาเป็น CEO ของบริษัทของเธอ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากสำหรับฉีโย่ว เธอกล่าวโทษเรื่องนี้ว่าเธอคิดมากเกินไป

ฉีโย่วบินต่อไปปารีสในวันรุ่งขึ้น

ตรวจสอบหมายเลขผู้โดยสารปิดภายในไม่กี่นาที เครื่องบินก็ทยานขึ้นไปบนท้องฟ้าสีคราม

“ขอโทษนะคะ ท่าน มีอะไรให้ฉันช่วยไหมค่ะ”

ในฐานะที่นั่งเฟิร์สคลาสบนเครื่องบนขนาดใหญ่ ไปยังปารีสนี้รองรับคนรวยและเริ่มต้นที่ราคาหมื่นขึ้นไป ฉีโย่วผู้รับผิดชอบแสดงรอยยิ้มที่อ่อนหวานที่สุดเมื่อทักทายกับลูกค้า

หลังจากออกตรวจ ฉีโย่วมั่นใจว่าแขกไม่มีอะไรที่ต้องการและพร้อมที่จะกลับไปที่นั่งของเธอ ก่อนที่เสียงทุ้มลึกจะดังขึ้นในหูของเธอ “ขอไวน์แดงแก้วหนึ่ง”

ทำไมเสียงนั้นช่างคุ้นเคยนัก?

“สักครู่นะคะท่าน” ฉีโย่วลังเลแล้วรินไวน์ให้เขา ก้มลงและวางไว้บนโต๊ะหรูหราของเขา “ได้แล้วคะท่าน ทาให้อร่อยนะคะ”

ชายคนนั้นถือหนังสือพิมพ์อยู่ในมือข้อต่อเรียวและสะอาด ฉีโย่วอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง ไม่เคยคาดหวังว่าชายคนนั้นจะยิ้มให้เธอพร้อมกับสบตากัน

เขาก็ดูคุ้นเคยเหมือนกัน!

ฉีโย่วจ้องมองสักพักก็จำเขาได้ แทบจะหายใจไม่ออก เธอรีบหันไปถาดในมือชนเข้ากับแก้วไวน์แดงที่อยู่บนโต๊ะ

สาด!

ไวน์ส่วนใหญ่หกใส่กางเกงสีดำของชายคนนั้น

“ขอ...ขอโทษด้วยค่ะ” เสียงของฉีโย่วสั่นสะท้าน เธอนั่งยอง ๆ เช็ดคราบไวน์บนกางเกงของเขาด้วยผ้าเช็ดปากอย่างกระสับกระส่าย

เธอไม่เคยคิดเลยว่าโฮสต์ชั้นนำคือ CEO…

ฉีโย่วจ้องมองไปที่คราบไวน์ด้านล่างกางเกงของชายที่มีผ้าเช็ดปากอยู่ในมือ ด้วยความสงสัยว่าเธอควรช่วยเขาหรือไม่

เธอนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้นด้วยความลำบากใจ ตัวสั่นร้องคร่ำครวญ

ขณะที่ชายคนนั้นเลื่อนนิ้วชี้ไปที่ใบหน้าของเธอ โดยบังเอิญ จากนั้นก็เอาผ้าเช็ดปากออกจากมือของเธอ

“ไม่เป็นไร คุณไม่ได้ตั้งใจนี่ เติมไวน์ให้ด้วย”

‘บ้าน่า. ฉันจะตอบแทนให้สาสมเลย ถ้าไม่ใช่คุณ’ ฉีโย่วสาบแช่งในใจของเธอ แต่ก็ยิ้มออกมา “ได้ค่ะ โปรดรอสักครู่”

เธอลุกขึ้นยืน แต่พลาดท่าในรองเท้าส้นสูง เกือบจะโยนตัวเองใส่ผู้ชายคนนั้น

ฉีโย่วลุกขึ้นทันที และรีบออกไปอย่างเชื่องช้า ภายใต้สายตาที่บอบบางของผู้โดยสายฝั่งตรงข้าม

ฉีโย่วเดินกลับไปรินเครื่องดื่มใหม่ให้เขา ตามทางเดิน แต่พบชายคนนั้นเข้ามา

ฉีโย่วตื่นตระหนกหลบเลี่ยงเขาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ชายคนนั้นโอบเอวเธอด้วยแขนของเขาและพาเธอเข้าไปในห้องน้ำ

มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเมื่อประตูห้องน้ำล็อค ฉีโย่วก็รู้สึกประหม่า

ห้องน้ำมีขนาดเล็กและชายคนนั้นก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ จนฉีโย่วต้องถอยห่างออกไปกระทั่งหลังส่วนล่างของเธอพิงกับเคาร์เตอร์จากนั้นเธอก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “คุณ...คุณเหยา”

“ฉันคิดว่าเธอจะจำฉันไม่ได้ซะอีก” เหยาซื่อวาดร่างของเธอด้วยขายาวของเขา มือข้างหนึ่งของเขาจับที่เคาน์เตอร์ “คุณใช่ไหม?”