บทที่ 28 ความลับของภูเขาหู่ลู่

บทที่ 28 ความลับของภูเขาหู่ลู่

เหล่าเย่คิดว่าดาบนี้จะตัดแขนของหลินเซินขาดได้ แต่พอฟันลงไป กลับรู้สึกเหมือนฟันโดนลวดสลิงที่เหนียวแน่น ไม่เพียงแต่ตัดไม่ขาด ข้อมือของเขายังปวดระบมอีกด้วย

ในขณะที่เหล่าเย่รู้สึกถึงความผิดปกติและกำลังจะชักมือกลับ เงาสีแดงเข้มก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อของหลินเซิน พันรอบแขนของเหล่าเย่ราวกับงู

เมื่อครู่นี้ สิ่งที่เหล่าเย่ฟันโดนคือเครื่องบดสังหารที่พันอยู่บนแขนของหลินเซิน หลินเซินรู้ดีว่าการจี้จุดของเขาไม่มีทางเร็วกว่าเหล่าเย่ได้

เหล่าเย่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่เครื่องบดสังหารพันรอบแขน มืออีกข้างของเขาก็ยื่นออกไปราวกับสายฟ้า คว้าที่หัวของเครื่องบดสังหาร หมายจะดึงมันออก

แต่น่าเสียดายที่เขาประเมินเครื่องบดสังหารต่ำไป ในชั่ววินาทีที่เขาคว้าหัวของมัน หางของมันก็สะบัดเข้าใส่ฝ่ามือของเขาเหมือนหางแมงป่อง แล้วพันรอบมือของเขา ตรึงแขนทั้งสองข้างของเขาเอาไว้

“นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย!” สีหน้าของเหล่าเย่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ในสถานการณ์เช่นนี้ เขากระโจนเข้าหาหลินเซินอย่างกะทันหัน ไม่สนใจเครื่องบดสังหารที่พันอยู่บนแขน ใช้ขาข้างหนึ่งเป็นหลัก เตะเข้าที่หัวของหลินเซินด้วยขาอีกข้างอย่างรวดเร็ว

แค่ฆ่าหลินเซิน แล้วชิงกุญแจของสัตว์เลี้ยงประหลาดตัวนี้มา เขาก็สามารถพลิกสถานการณ์ได้ทันที

หลินเซินคาดการณ์การเคลื่อนไหวนี้ไว้แล้ว ก่อนที่เหล่าเย่จะออกขา เขาก็เริ่มถอยหลัง พร้อมกับสั่งให้มือปืนความเร็วสูงยิง

ในขณะที่เหล่าเย่ออกขา ความเร็วของหลินเซินก็เหนือกว่าความเร็วของกระสุน เลยหลบการโจมตีนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด แรงลมจากขาของเหล่าเย่พัดจนผมของเขาปลิวกระจาย

แถมกระสุนของมือปืนความเร็วสูงก็ยิงโดนเหล่าเย่ด้วย แม้ว่าค่าความแข็งของมือปืนความเร็วสูงจะต่ำ แต่มันก็เป็นระดับโลหะผสม กระสุนที่ยิงโดนเกล็ดโลหะประหลาดของเหล่าเย่ กลับมีเพียงประกายไฟเล็กน้อย หัวกระสุนถูกสะท้อนกลับออกมา

ทั้งเหล่าเย่และหลินเซินต่างก็ตกใจ เหล่าเย่ตกใจที่หลินเซินยังสามารถใช้ความเร็วแบบนั้นได้ เขาคิดว่าท่าไม้ตายแบบนี้หลินเซินคงใช้ได้ไม่กี่ครั้ง ใช้ได้สองครั้งก็นับว่าเก่งมากแล้ว ไม่คิดว่าหลินเซินจะใช้ได้เรื่อยๆ

ส่วนหลินเซินตกใจที่เหล่าเย่ไม่เพียงแต่เร็ว แม้แต่เกล็ดโลหะผสมก็ยังแข็งแกร่งมาก กระสุนของมือปืนความเร็วสูงแทบจะไม่ได้ผลกับเขาเลย

เหล่าเย่พุ่งเข้าหาหลินเซิน หมายจะเตะอีกครั้ง แต่ขาก็อดยกขึ้นไม่ได้ เพราะถูกเครื่องบดสังหารพันเอาไว้

เหล่าเย่จะยกขาอีกข้าง แต่พอยกขึ้นมาได้ครึ่งทาง ก็ถูกเครื่องบดสังหารพันไว้เช่นกัน ทำให้เขาล้มลงไปข้างหลังเหมือนมัมมี่

ในขณะที่เหล่าเย่ล้มลง ก็มีเสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง เหล่าเย่ที่เพิ่งล้มลงกับพื้น ก็เห็นนิ้วของหลินเซินจี้จุดลงไปที่ใต้ลำคอของเขา

แววตาของเหล่าเย่เป็นประกายด้วยความยินดี ต่อให้หลินเซินจะมีท่าไม้ตาย แต่จะมีแรงมากแค่ไหนกัน ไม่มีทางเจาะเกล็ดโลหะผสมของเขาได้หรอก

แต่การที่หลินเซินเข้ามาใกล้เขาแบบนี้ ทำให้เขามีโอกาสฆ่าหลินเซินโดยตรง

เป็นไปตามที่เหล่าเย่คาด นิ้วของหลินเซินจี้ลงบนตัวเขา อย่างไรก็ตาม มันไม่สามารถทำอันตรายเกล็ดโลหะของเขาได้ แค่รู้สึกเหมือนถูกไม้ทิ่ม มีแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย

เหล่าเย่กำลังจะอ้าปากใช้ท่าไม้ตาย แต่กลับพบว่าปากขยับไม่ได้

จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่ปาก แต่ร่างกายทั้งหมดขยับไม่ได้เลย

เหล่าเย่เบิกตากว้างมองหลินเซินด้วยความตกใจ ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมมือปืนความเร็วสูงถึงขยับไม่ได้ตอนที่ถูกหลินเซินจี้จุด

ตอนแรกเขาคิดว่ามือปืนความเร็วสูงขยับไม่ได้เพราะถูกโจมตีจุดสำคัญ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่

“ง้างปากมัน” หลินเซินสั่งเครื่องบดสังหาร

หางของเครื่องบดสังหารแทงเข้าไปในปากของเหล่าเย่ ทำให้ฟันของเขาแตก แล้วง้างปากของเขาออก ดึงเอาแผ่นบางๆ รูปร่างคล้ายใบหลิวออกมาจากข้างใน

แผ่นบางๆ นั้นใสเหมือนมรกต เห็นได้ชัดว่าทำจากวัสดุคริสตัล บางกว่าใบมีดโกนหนวดเสียอีก

หลินเซินรับใบมีดสีเขียวมา แล้วจี้จุดลงบนตัวเหล่าเย่อีกครั้ง

เหล่าเย่ที่ฟันแตกหลายซี่ ปากเต็มไปด้วยเลือด ก็พูดได้อีกครั้ง “คุณชายน้อย… ไม่สิ… คุณชาย… ผมไม่น่าประเมินคุณต่ำไป… ไม่น่าประเมินคนตระกูลหลินต่ำไป…”

“เหล่าเย่ ตระกูลหลินทำอะไรให้นายน้อยเนื้อต่ำใจหรอ?” หลินเซินถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เปล่า ตระกูลหลินไม่เคยทำอะไรให้ผมน้อยใจ” เหล่าเย่หัวเราะอย่างน่าสมเพช

“ในเมื่อตระกูลหลินไม่ได้ทำอะไรให้นายน้อยใจ แถมนายอายุขนาดนี้แล้ว ต่อให้ได้ของในภูเขาหู่ลู่มา มันจะมีประโยชน์อะไร? นายจะอยู่ได้อีกซักกี่ปีกัน?” หลินเซินต้องการล้วงข้อมูลเกี่ยวกับภูเขาหู่ลู่จากเหล่าเย่ ที่เหล่าเย่ยอมเสี่ยงตายขนาดนี้ เขาต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ

“ก็เพราะผมใกล้ตายแล้ว ผมถึงต้องเข้าภูเขาหู่ลู่ มีแต่เข้าไปในภูเขาหู่ลู่ ผมถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้ ผมยังไม่อยากตาย ผมยังมีชีวิตไม่หนำใจ” เหล่าเย่กล่าว

“หมายความว่ายังไง?” หลินเซินหรี่ตาลง ข้อมูลที่หลุดออกมาจากปากของเหล่าเย่ทำให้เขาตกใจ

“คุณชายน้อย ผมจะบอกทุกอย่างที่ผมรู้ ขอแค่คุณไว้ชีวิตผม” เหล่าเย่ขอร้อง

“ว่ามา” หลินเซินมองเหล่าเย่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ผมบังเอิญได้ยินคุณชายสามกับคุณชายสี่คุยกัน ถึงได้รู้ความลับบางอย่างของภูเขาหู่ลู่ ตอนนั้นคุณชายสามกับคุณชายสี่กำลังพูดถึงคุณชายรอง พวกเขาบอกว่านานมาแล้ว คุณชายรองออกไปข้างนอกนานมาก พอกลับมาก็ดูตื่นเต้นมาก บอกพวกเขาว่าในภูเขาหู่ลู่มีของวิเศษที่ทำให้เป็นอมตะ รอจนกว่าพวกเขาจะมีพลังมากพอ จะพาพวกเขา พี่สาวคนโต และน้องชายคนเล็กไปที่ภูเขาหู่ลู่ พวกเขาพี่น้องจะได้เป็นอมตะและเยาว์วัยตลอดไป…” เหล่าเย่เล่า

“นายเชื่อจริงๆ เหรอว่ามีของวิเศษที่ทำให้เป็นอมตะอยู่บนโลกนี้?” หลินเซินขมวดคิ้ว

“คุณชายรองไม่มีทางโกหก ถ้าเขาว่ามี ก็ต้องมีแน่ๆ” แววตาของเหล่าเย่เต็มไปด้วยความปรารถนา

“แค่คำพูดคำเดียว นายถึงกับยอมทำทุกอย่างเพื่อเข้าไปในภูเขาหู่ลู่?” หลินเซินถามอย่างครุ่นคิด

“คนเรายิ่งแก่ก็ยิ่งกลัวตาย ผมก็แค่ไม่อยากตาย ต่อไปผมจะจงรักภักดีต่อคุณ จะไม่คิดทรยศอีก” เหล่าเย่กล่าว

“นายไม่มีวันพรุ่งนี้แล้ว” หลินเซินพูดอย่างใจเย็น

เหล่าเย่ตกใจหน้าซีด ดิ้นรนร้องอ้อนวอน “คุณชาย… คุณเป็นคนตระกูลหลิน… คุณอย่ากลับคำสิ…”

พูดยังไม่จบ หางของเครื่องบดสังหารก็แทงทะลุหน้าผากของเขา

โดนโจมตีจุดตาย เหล่าเย่เบิกตากว้าง ตายตาไม่หลับ

เหล่าเย่ไม่คิดเลยว่าหลินเซินที่ชอบทำตัวเหลาะแหละ กินเหล้าเอาแต่เล่นทุกวัน จะเป็นคนโหดเหี้ยมขนาดนี้ และไม่คิดว่าคนตระกูลหลินจะกลับคำพูด

“ฉันไม่ได้สัญญาว่าจะไม่ฆ่านาย ต่อให้สัญญา ฉันก็ไม่มีทางไว้ชีวิตนาย นายเป็นภัยคุกคามสำหรับฉันมากเกินไป ถ้าไม่ใช้วิธีลอบโจมตี ฉันไม่มีทางเอาชนะนายได้ ไว้ชีวิตนายก็เท่ากับฆ่าตัวตาย ฉันก็ไม่อยากตายเหมือนกัน” หลินเซินก้มลงค้นศพของเหล่าเย่ หยิบของทั้งหมดออกมา

เขารู้สึกขยะแขยง แต่ตอนนี้ การมีชีวิตรอดสำคัญที่สุด

ไม่นาน หลินเซินก็ค้นของทั้งหมดจากตัวเหล่าเย่ออกมา

มีดสั้นโลหะผสมหนึ่งเล่ม ใบมีดมรกตหนึ่งอัน แคปซูลสัตว์เลี้ยงโลหะผสมสองอัน และกุญแจแคปซูลสามดอก

กุญแจสองดอกเห็นได้ชัดว่าเป็นของแคปซูลสัตว์เลี้ยงสองอัน ส่วนกุญแจอีกดอกเป็นระดับคริสตัล ใสเหมือนบุษราคัม ด้ามกุญแจเป็นรูปหัวใจ

“แปลก ทำไมมีแต่กุญแจ ไม่มีแคปซูล?” หลินเซินสงสัย มองศพของเหล่าเย่อีกครั้ง