ตอนที่ 530 นี่มันกฎประหลาดอะไรวะ!
ตอนที่ 530 นี่มันกฎประหลาดอะไรวะ!
ซุน เผิงจิ่น นั่งเอนตัวอยู่บนโซฟา กำลังเลื่อนมือถือดูข่าวไปเรื่อยๆ
เมื่อครู่เขาเพิ่งเห็นคลิปวิดีโอเหตุการณ์ ‘สุนัขคลั่งในตลาดดอกไม้และนก’ แต่พอเลื่อนต่ออีกนิด กลับเห็นประกาศแถลงการณ์ของตำรวจโผล่ขึ้นมาทันที
“โอ้โห... ที่แท้ก็เพราะร้านขายดีเกินไปเลยทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่เหรอเนี่ย?”
เขาพึมพำกับตัวเองอย่างอดหัวเราะไม่ได้ เนื้อหาในประกาศมันดูเกินจริงเกินไปหน่อย แถมยังขำจนรู้สึกเหมือนอ่านข่าวตลกเสียมากกว่า
ถ้าไม่ใช่เพราะบัญชีที่โพสต์ข่าวเป็นบัญชีอย่างเป็นทางการของทางการ เขาคงคิดว่าเป็นโพสต์เล่นๆ ข่าวนั่งเทียนอ่านเอาฮาไปแล้วแน่นอน
แม้ว่าตลาดแห่งนี้จะอยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก แต่เพราะเขาไม่ได้เลี้ยงสัตว์ จึงไม่ค่อยสนใจข่าวหรือเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับสัตว์เลี้ยงเท่าไร
หลังหัวเราะเสร็จ เขาก็เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปเรื่อยๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก
แต่ผ่านไปแค่สองนาที ซุน เผิงจิ่น ก็พลิกตัวจากโหมด ‘ปลาเค็มบนโซฟา’ กลายเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันที
เขานึกขึ้นได้ว่า ครั้งก่อนตอนออกไปสังสรรค์กับเพื่อน
เขาได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มสดใสและลักยิ้มเล็กๆ ที่แก้ม
ตอนนั้นเพราะดื่มไปสองสามแก้ว เขาเลยมีความกล้าพอที่จะขอช่องทางติดต่อของเธอมาได้ แต่พอสร่างเมา... เขาก็กลับไม่รู้จะเริ่มคุยยังไงดี
ประสบการณ์เรื่องผู้หญิงของเขา ‘น้อยจนแทบนับได้’ ทุกครั้งที่เริ่มต้นทักไปแค่คำว่า ‘สวัสดีครับ’ บทสนทนาก็จบลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับความเงียบที่น่าอึดอัด
สุดท้ายเขาทำได้เพียงแค่แอบติดตามโพสต์ของเธอในโมเมนต์ เห็นเธอโพสต์อะไรที เขาก็กดไลก์ทันทีเพื่อให้เธอเห็นชื่อของเขาอยู่ในรายชื่อคนถูกใจบ้าง
สิ่งหนึ่งที่เขาจำได้แม่น คือในโมเมนต์ของเธอมักมีรูปหมาชิบะเต็มไปหมด แต่ละโพสต์ก็มีแคปชันน่ารักๆ อย่าง ‘เจ้าตัวเล็กของฉันวันนี้เรียบร้อยมาก’ หรือ ‘เจ้าจอมซนสร้างเรื่องอีกแล้ว’ ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าเป็นหมาที่เธอเลี้ยงเองแน่นอน
จากนั้นสมองของ ซุน เผิงจิ่น ก็แล่นปรู๊ดขึ้นมาในทันที ถ้าเขาซื้ออาหารจากร้านขายอาหารสัตว์ปรุงสุกที่เป็นข่าวอยู่ตอนนี้ แล้วเอาไปให้เธอเป็นของฝากล่ะ?
มันคงเป็น ‘ข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบ’ สำหรับเริ่มบทสนทนาไม่ใช่เหรอไง!?
นอกจากนี้ เขายังคิดต่อว่า หากได้เจอเธอตัวจริงในชีวิตจริง แทนที่จะคุยผ่านแชต บางทีเขาอาจจะเปิดใจคุยได้ง่ายขึ้นก็ได้
พอคิดได้ดังนั้น เขาก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิต ส่งคลิป ‘เหตุการณ์หมาคลั่งในตลาด’ และ ‘คลิปแถลงการณ์ของตำรวจ’ ไปให้เธอรวดเดียวเลย
พร้อมแนบข้อความว่า: “ผมเพิ่งเห็นข่าวนี้ น่าสนใจดีนะครับ ตลาดนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านผมเลย อยากไปดูด้วยกันไหม?”
ไม่นานนัก ข้อความตอบกลับจากฝ่ายหญิงก็มาทันที: “อ้าว! บังเอิญจังเลยค่ะ ฉันก็เพิ่งไถฟีดเห็นเหมือนกัน~ ตอนแรกว่าจะพา ‘นั่วหมี่’ ไปดูด้วย แต่ตอนนี้ยังติดธุระอยู่เลยค่ะ”
สามสิบตัวอักษร! สองประโยค!!
ซุน เผิงจิ่น จ้องหน้าจอด้วยหัวใจเต้นแรงอย่างกับเพิ่งชนะลอตเตอรี่ นี่มันคือ ‘บทสนทนาที่ยาวที่สุด’ ที่เธอเคยตอบเขามาเลยนะ!
แม้เธอจะไม่ได้ตอบตกลงมาด้วยกัน แต่แค่เห็นว่าเธอสนใจเรื่องนี้เหมือนกัน เขาก็รู้สึกว่าโอกาสมาแล้ว!
งั้นเขาก็แค่ซื้ออาหารสัตว์ปรุงสุกไปให้เธอเลยดีกว่า ไม่แน่อาจจะทำให้เธอรู้สึกดีกับเขามากขึ้นก็ได้!
“งั้นเดี๋ยวผมไปดูให้ก่อนละกันครับ”
เขาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความตื่นเต้น
จากนั้นก็ลุกพรวดจากโซฟา คว้าโทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ แล้วรีบออกจากบ้านเรียกรถทันที ในใจอยากจะ ‘เหาะไปตลาด’ เสียให้ได้ตอนนั้นเลย
……………………………….
ทางด้านตลาดดอกไม้และนก ซูเฉิน มอง หลิ่ว ทาวเทา ที่กำลังจูงเต่าเดินไปเดินมาอยู่หน้ารถขายอาหารอย่างองอาจ เขารู้สึกพูดไม่ออกไปทุกอณูรูขุมขน
โอ้โห... เรานี่ช่างประเมินจินตนาการและความเจ้าเล่ห์ของลูกค้าเก่าต่ำไปจริงๆ แค่จะหาข้ออ้างซื้อต้องถึงกับจูงเต่ามาเชียวเรอะ...
“เถ้าแก่ซู อย่าบอกนะว่านี่ไม่นับ! เต่าก็ถือเป็นสัตว์เลี้ยงเหมือนกันนะครับ!”
หลิ่ว ทาวเทา จ้องสีหน้าของ ซูเฉิน เตรียมพร้อมที่จะถกเถียงกับเถ้าแก่ซูเต็มที่
“นับครับๆ”
ซูเฉิน ตอบอย่างไม่คิดมาก
อย่างน้อยในความหมายกว้างๆ แล้ว ‘เต่า’ ก็ถือเป็นสัตว์เลี้ยงเช่นกันอยู่ดี
หลิ่ว เมิ่งเมิ่ง และซ่งชิง ที่เดินตามหลัง หลิ่ว ทาวเทา มา พอได้ยินคำตอบของ ซูเฉิน ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกัน
ทั้งสามคนรับข้าวปั้นไปคนละก้อน เดินไปที่ข้างๆ อย่างพอใจ เตรียมกินข้าวปั้นไปพลาง รอโวโวโถวออกจากเตาไปพลาง
กลับเป็นเหล่าลูกค้าเก่าสองสามคนที่เพิ่งสังเกตเห็น หลิ่ว ทาวเทา จูงเต่ามา ถึงกับอดขำพรืดออกมาไม่ได้
“ฮ่าๆ ไอ้น้องนี่เล่นจนเถ้าแก่ซูพูดไม่ออกไปเลย!”
“เต่านี่มันนับเป็นสัตว์เลี้ยงด้วยเรอะ!”
“คนอื่นยังพอแกล้งทำเนียนบ้าง แต่นายไม่เนียนเลยนะ! นี่มันจงใจหาช่องโหว่ชัดๆ!”
“ถ้าฉันเป็นเถ้าแก่ซูนะ จะขึ้นบัญชีดำแกแล้วคงขึ้นป้าย ‘ห้ามลูกค้าคนนี้ซื้อของ’ ไปแล้วแน่ๆ!”
แต่ในเมื่อ ซูเฉิน พูดเองว่า ‘นับได้’ หลิ่ว ทาวเทา เลยไม่สนใจเสียงแซวของใคร แถมยังเดินอวดเต่าตัวโตหมุนวนอยู่ตรงนั้นสองรอบอย่างภูมิใจสุดๆ
ตอนนี้โวโวโถวล็อตแรกขายหมดเกลี้ยงแล้ว รอบต่อไปกำลังนึ่งอยู่ในลังถึง โชคดีที่ ซูเฉิน เตรียมของมามากพอ ยังไม่ถึงขั้น ‘ของหมดก่อนเวลา’
………………………………
ขณะเดียวกันที่ทางเข้าตลาดดอกไม้และนก ซุน เผิงจิ่น ลงจากรถแท็กซี่ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นร้านหนึ่งที่มีผู้คนต่อแถวกันยาวเหยียด ป้ายหน้าร้านเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘อาหารสัตว์ปรุงสุก’
ไม่ต้องสงสัยเลย ต้องร้านนี้แน่ๆ!
เขามองแถวยาวเหยียดข้างหน้าแล้วอดตกใจไม่ได้ …คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!?
ซุน เผิงจิ่น รีบก้าวเท้าเร็วๆ ไปต่อแถวที่ท้ายสุดอย่างเรียบร้อย ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวังว่าจะได้อาหารของร้านนี้ไวๆ
ลูกค้าเก่าคนหนึ่งที่ตอนนี้อยู่เป็นคนรองสุดท้ายในแถว เห็นเขามือเปล่าไม่มีสัตว์เลี้ยง ก็อดไม่ได้ที่จะเตือนด้วยความหวังดีว่า:
“พี่ชาย ร้านนี้มีกฎอยู่นะ ต้องพาสัตว์เลี้ยงมาด้วยถึงจะซื้อได้ ทำไมพี่มาคนเดียวล่ะ?”
ซุน เผิงจิ่น ชะงักไปทันที สีหน้าตกใจสุดขีด: “ต้องพาสัตว์เลี้ยงมาด้วยถึงจะซื้อได้เหรอ!? กฎบ้าอะไรกันเนี่ย!?”
“ทำไงได้ล่ะ เถ้าแก่ซูเขาเป็นแบบนี้มาตลอด”
ลูกค้าเก่าตอบอย่างนิ่งๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติสุดๆ แต่พูดจบ เขาก็เริ่มรู้สึกแปลกใจ มอง ซุน เผิงจิ่น ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วถามอย่างสงสัย: “เอ๊ะ... คุณไม่ใช่คนในกลุ่มแฟนคลับเหรอ?”
“กลุ่มแฟนคลับ? กลุ่มอะไรครับ?” ซุน เผิงจิ่น ทำหน้ามึนงงสุดๆ ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดหมายถึงอะไร
“เอ่อ... ไม่มีอะไร ผมพูดผิดไปเองน่ะ”
ลูกค้าเก่ารีบเบือนสายตา หัวใจเต้นแผ่วๆ พลางแก้ตัวกลบเกลื่อน เขาเห็น ซุน เผิงจิ่น มาต่อแถวโดยไม่ลังเล เลยคิดว่าเป็นคนใน ‘กลุ่มแฟนคลับเถ้าแก่ซู’ แน่ๆ
แต่พอรู้ว่าไม่ใช่ เขาก็เริ่มระวังขึ้นมาทันที
คนในกลุ่มแฟนคลับต่างก็อยากซื้อมากๆ กันทั้งนั้น ยิ่งคนรู้จักร้านนี้มากเท่าไร การแย่งซื้อก็ยิ่งดุเดือด
ดังนั้น เวลามีคนแปลกหน้าเข้ามา พวกเขาก็จะ ‘สงวนข้อมูล’ ไม่บอกอะไรมากนัก กลัวว่าอนาคตจะซื้อไม่ได้เสียเอง
ซุน เผิงจิ่น เองก็ไม่ได้ซักถามต่อ เขายืนเขย่งเท้ามองไปทางรถขายอาหาร บนกระดานไวท์บอร์ดเล็กๆ หน้าร้าน มีข้อความเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘จำเป็นต้องพาสัตว์เลี้ยงมาด้วยถึงจะซื้อได้’
“โห... ต้องพามาจริงๆ ด้วย!? แล้วทำไมในคลิปกับประกาศไม่เห็นบอกไว้เลยวะเนี่ย!”
เขาบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยความจนใจ ในใจตอนนี้มีแต่คำถามว่า…
กะทันหันขนาดนี้… จะไปหาสัตว์เลี้ยงจากไหนล่ะที่นี้?
จะให้รีบวิ่งไปซื้อหมาหรือแมวมาแค่เพื่อซื้ออาหารร้านนี้ก็ดูจะเกินไปหน่อย… มันไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะทำได้จริงๆ