ตอนที่ 518 นี่... คุณทำเป็นจริงเหรอ?!
ตอนที่ 518 นี่... คุณทำเป็นจริงเหรอ?!
เมื่อได้ยินคำถามของ ซูเฉิน เจียง หรูอวิ๋น รีบอธิบายทันที
“เอ่อ...เพ่าฝู อาจจะเมารถนิดหน่อยตอนที่อยู่บนรถระหว่างทางมาค่ะ”
พูดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เธอยังรู้สึกหวาดๆ อยู่ไม่หาย: “ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่อุ้มมันลงจากรถ แล้วมันก็เกือบจะวิ่งหนีหายไปอีกแน่ะ”
“ผมพอนวดสัตว์ได้ บางทีอาจช่วยบรรเทาได้หน่อย”
ซูเฉิน พูดพร้อมกับก้มมองเจ้าแมวแร็กดอลล์ระดับประกวดตัวสวยตรงหน้า ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นแมวแร็กดอลล์ระดับประกวดกับตา ขนมันดูนุ่มเนียนจนสัมผัสแค่ตาก็รู้เลยว่าคงนุ่มมือสุดๆ แน่
“เถ้าแก่ซู! คุณนวดสัตว์เป็นด้วยเหรอคะ?”
เหอ เนี่ยนเนี่ยน ถึงกับชะงัก มองเขาด้วยสายตาสงสัยเต็มใบหน้า
ในความทรงจำของเธอ แฟนคลับในกลุ่มไม่เคยพูดถึงเลยว่า เถ้าแก่ซู มีความสามารถด้านนี้ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ทักษะอย่าง การนวดสัตว์เลี้ยง มันดูแปลกๆ เหมือนจะไม่เข้ากับภาพลักษณ์เถ้าแก่ร้านอาหารข้างทางเท่าไหร่เลย
“ครับ ผมนวดสัตว์ได้ดีพอตัวเลย ระดับมาสเตอร์ก็ว่าได้”
ซูเฉิน พยักหน้าตอบด้วยสีหน้าจริงจังมาก
“จริงเหรอเนี่ย?”
เหอ เนี่ยนเนี่ยน มองเขาอย่างไม่เชื่อสุดๆ ถ้า เถ้าแก่ซู มีฝีมือขนาดนั้นจริง เหล่าแฟนคลับคงขุดคุ้ยข้อมูลจนไม่มีอะไรเหลือแล้วแน่ๆ
แต่พอคิดได้อีกอย่าง เธอก็แอบยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา แล้วพูดแซวทันที:
“เถ้าแก่ซูคะ ถ้าอยากลูบแมวก็บอกตรงๆ เถอะค่ะ ไม่ต้องอ้างขนาดนี้ก็ได้~”
“ไม่คิดเลยว่า เถ้าแก่ซู ก็แอบซึนเป็นเหมือนกันนะคะเนี่ย”
คำพูดนั้นทำให้ เจียง หรูอวิ๋น อดหัวเราะตามไม่ได้ เธอหันไปพูดกับ ซูเฉิน ด้วยรอยยิ้ม: “งั้นก็ลองดูสิคะ แต่ เพ่าฝู มันค่อนข้างเลือกคนนะ ถ้ามันไม่ยอม ฉันก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้วล่ะ”
ซูเฉิน ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินมานั่งยองๆ ข้าง เพ่าฝู
จากนั้นก็ยื่นมือออกไป จับตรงบริเวณคอของ เพ่าฝู อย่างคล่องแคล่ว
“เมี๊ยว?!”
เพ่าฝู คงไม่คิดว่าจะถูกจับแบบนั้น มันร้องขึ้นด้วยเสียงตกใจ ตัวแข็งเกร็งทันที ขนทั่วร่างพองฟูขึ้นเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง
“อ๊ะ! เพ่าฝูคงตกใจน่ะ คุณระวัง…”
เจียง หรูอวิ๋น ที่รู้พฤติกรรมของแมวตัวเองดี รีบเอ่ยเตือนทันที
แต่คำพูดยังไม่ทันจบ เธอก็เห็นภาพที่ทำให้เธออ้าปากค้าง ร่างของเพ่าฝูที่เมื่อครู่ยังเกร็งแข็งกลับเริ่มคลายตัวลงอย่างช้าๆ ดวงตาหรี่ลงจนแทบปิด สีหน้าเต็มไปด้วยความสุขสบาย
“เมี้ยว~ เมี้ยววว~”
เสียงร้องอ่อนนุ่มดังขึ้นรัวๆ เหมือนกำลังร้องเพลงแห่งความสุข เจ้าแมวถึงกับเอนตัวนอนราบ เหมือนละลายกลายเป็นก้อนขนที่เปี่ยมไปด้วยความฟิน
“เดี๋ยวนะ...เถ้าแก่ซู คุณทำเป็นจริงๆ เหรอคะเนี่ย?!”
เหอ เนี่ยนเนี่ยน พูดออกมาด้วยน้ำเสียงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ทีแรกเธอมั่นใจมากว่านี่เป็นแค่ข้ออ้างของ ซูเฉิน เพื่อจะได้มีโอกาสลูบแมวเท่านั้น แต่พอเห็นท่าทางมืออาชีพของเขา กับปฏิกิริยาที่ชัดเจนของเพ่าฝู…
มันพิสูจน์ได้ชัดว่าเขา ไม่ใช่พูดเล่นๆ เลย!
เจียง หรูอวิ๋น เองก็ตกใจไม่แพ้กัน เพราะที่บ้านของเธอมีกลุ่มผู้ดูแลสัตว์ระดับมืออาชีพอยู่เต็มไปหมด หนึ่งในนั้นก็มีนักนวดบำบัดสัตว์ที่มีชื่อเสียงอยู่ด้วย
ทว่าในตอนนี้ เมื่อได้เห็นเทคนิคการนวดเพ่าฝูของ ซูเฉิน กับตา และเห็นท่าทางที่ฟินสุดๆ ของเพ่าฝูก็รู้ทันทีว่า …ระดับฝีมือของเขาสูงกว่าคนในทีมเธอแน่นอน!
การเคลื่อนไหวทุกครั้งของเขา ทั้งแรงกดและจังหวะล้วนแม่นยำอย่างน่าทึ่ง ราวกับเข้าใจสรีระของแมวเป็นอย่างดี แค่ไม่กี่นาที เพ่าฝู ก็ผ่อนคลายหมดทั้งตัว
ส่วน ซูเฉิน เอง ตอนนี้ก็เหมือนหลุดเข้าไปในโลกของตัวเอง เพราะความนุ่มของขนแมวระดับประกวดมันเกินต้านจริงๆ ละเอียด ลื่น และนุ่มราวกับผ้าไหมชั้นดี …สัมผัสดีจนหยุดมือไม่ได้
ถึงจะเพลินอยู่ไม่น้อย แต่ในหัวเขายังไม่ลืมว่าโวโวโถวที่กำลังนึ่งอยู่บนรถขายอาหาร ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้จะสุกได้ทีแล้ว…
หลังจากที่ ซูเฉิน นวดให้เพ่าฝูอยู่ราวสามถึงห้านาที เขาก็จำใจต้องหยุดมืออย่างอ้อยอิ่ง
เพ่าฝู ลืมตาขึ้น ดวงตาเป็นประกายเต็มเปี่ยม ส่งเสียง ‘เมี้ยวๆ~’ เบาๆ สองครั้ง ก่อนจะถูหัวไปมากับขากางเกงของ ซูเฉิน อย่างออดอ้อน จากแมวที่เมื่อครู่ยังซึมๆ ไม่มีเรี่ยวแรง ตอนนี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็น เรียกได้ว่าผลลัพธ์ชัดเจนยิ่งกว่ายา!
“ว้าว! เถ้าแก่ซู~ หมาของฉันก็จะได้สิทธินวดด้วยไหมคะ?”
เหอ เนี่ยนเนี่ยน เห็นผลลัพธ์ตรงหน้า รีบฉวยโอกาสต่อรองให้เจ้าเพ้าเพ้าของเธอทันที แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“อืม...ของในซึ้งนี่ใกล้จะสุกแล้ว เดี๋ยวรอเอาชุดต่อไปขึ้นนึ่งก่อนนะครับ”
ซูเฉิน ตอบพลางพยักหน้าอย่างสบายๆ
สำหรับเขา การนวดแมวนวดหมาในช่วงรออาหารนึ่งเสร็จมันก็เพลินดี ดีกว่ามานั่งไถโทรศัพท์มือถือฆ่าเวลาเสียอีก แค่ต้องระวังเรื่องความสะอาดไม่ให้ขนสัตว์หล่นลงไปปนกับอาหารเท่านั้น
เหอ เนี่ยนเนี่ยน ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มกว้างทันที รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองโชคดีสุดๆ
“เถ้าแก่ซูค่ะ งั้นฉันขอประกาศข่าวดีนี้ในกลุ่มแฟนคลับเลยนะคะ~” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น พลางชูโทรศัพท์ในมือขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
เพราะของในรถขายอาหารขายหมดแล้ว เธอจึงยังไม่รีบโพสต์ข่าวว่า ‘พบเจอ เถ้าแก่ซู โดยบังเอิญ’ ลงในกลุ่มก่อนหน้านี้
แต่ตอนนี้พอมีเวลาว่าง เธอก็แน่นอนว่าจะต้องแบ่งปันข่าวดีๆ ให้กับเหล่าแฟนคลับด้วยกัน!
“ได้สิ บอกไว้ด้วยว่าช่วงเวลาเปิดขายคือหกโมงเย็น และต้องพาสัตว์เลี้ยงมาด้วยนะครับ” ซูเฉิน พูดกำชับอย่างเรียบๆ
“รับทราบคะ!”
เหอ เนี่ยนเนี่ยน ตอบรับทันทีด้วยความกระตือรือร้น สำหรับเธอ เรื่อง ‘ต้องพาสัตว์เลี้ยงมา’ ไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะเจ้าเพ้าเพ้าอยู่กับเธอตลอดอยู่แล้ว
เธอรีบเปิดเข้ากลุ่มแฟนคลับของเถ้าแก่ซูแทบจะทันที แล้วจัดท่าทางให้เพ้าเพ้ายืนอยู่ด้านหลัง ซูเฉิน ปรับมุมกล้องอย่างตั้งใจ จากนั้นกดถ่ายรูปแชะหนึ่งภาพ
ก่อนจะพิมพ์โพสต์พร้อมข้อความอย่างภาคภูมิใจว่า
[เพ้าเพ้าคือโกลเด้น]: ข่าวด่วน! ข่าวด่วน! ระหว่างพาหมาเดินเล่น ฉันเจอ เถ้าแก่ซู เข้าโดยบังเอิญล่ะ!!
ทันทีที่ข้อความนี้ถูกส่งออกไป ข้อความในกลุ่มก็ระเบิดขึ้นเหมือนคลื่นพายุ!
“เห้ย! ของจริงเหรอเนี่ย!? เจอเถ้าแก่ซูสัปดาห์นี้เร็วเกินไปแล้ว!”
“สุดยอดอะ เธอพาหมาเดินเล่นยังโชคดีขนาดนี้?! นี่มันโชคดีระดับไหนวะเนี่ย!!”
“แม่เจ้า อยู่ในเมืองเราด้วยเหรอ!? เราได้เฮแล้ว! บอกพิกัดเร็วววววววว!!!”
“พูดเร็วๆ เข้าเถอะ ฉันเปิดแอปเรียกรถแล้ว แค่รอเธอส่งโลเคชันเท่านั้น!”
………………………………
ในขณะเดียวกัน บ้านตระกูลหลิ่ว
หลิ่ว ทาวเทา กำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ในห้องนอน พอเห็นข้อความนี้ในกลุ่มแฟนคลับ เขาก็เด้งตัวผึงขึ้นมาจากเตียง โทรศัพท์มือถือถูกกำไว้แน่น เท้าไวราวกับลม เขากระแทกประตูห้องนอนเปิดออกดัง ‘ปัง’ แล้วพุ่งตัวออกไป
เสียงดังโครมครามที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำเอาพ่อหลิ่วกับแม่หลิ่วที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่นสะดุ้งตกใจ
“ทำอะไรของแก! จะพังบ้านหรือไง?! โตป่านนี้แล้วยังซุ่มซ่ามไม่เลิก!”
พ่อหลิ่วขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะตะคอกเสียงดัง
ยังไม่ทันที่ หลิ่ว ทาวเทา จะได้ตอบโต้ ประตูห้องนอนของ หลิ่ว เมิ่งเมิ่ง ที่อยู่อีกด้าน ก็ถูกกระแทกเปิดออกดัง ‘ปัง’ เธอก็พุ่งพรวดออกมาอย่างร้อนรนไม่แพ้กัน
“ลูกรัก เปิดประตูระวังหน่อย เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก!”
น้ำเสียงของพ่อหลิ่วพลันเปลี่ยนไปแทบจะทันที จากดุดันกลายเป็นห่วงใยสุดชีวิต
หลิ่ว ทาวเทา ถึงกับชะงักไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหันไปบ่นเสียงดังด้วยสีหน้ามึนตึง: “พ่อ นี่มันลำเอียงเกินไปแล้วนะ! ผมเปิดประตูเสียงดังนิดเดียวโดนด่า ส่วนยัยน้องสาวเล่นกระแทกประตูแทบหลุด พ่อกลับห่วงว่าเธอจะเจ็บตัวอีกต่างหาก!”