ตอนที่ 500 เอ... จะไม่มีใครถึงขั้นมั้งนะ?

หนูน้อย หนัวหนัว นั่งอยู่ข้างๆ คุณพ่อ นิ้วเล็กๆ ของเธอก็เอื้อมเข้าไปลูบขนฟูนุ่มของลูกสุนัขตัวเล็กสีขาวที่กำลังเชื่องอยู่ข้างตัว

ลูบ~

ลูบ~

ลูบ~

ขนนุ่มฟูจนสัมผัสแล้วทั้งนุ่ม ทั้งอุ่น ทั้งสบายมือจนหยุดไม่ได้เลยจริงๆ

เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยแก้มยุ้ยๆ ยังยื่นหน้ากลมๆ ของตัวเองเข้าไปใกล้ลูกหมา ริมฝีปากสีชมพูอมแดงเผยอเบาๆ ก่อนจะ…

“โฮ่งง~”

หนัวหนัว ส่งเสียงเลียนแบบลูกหมาน่ารักน่าชังสุดๆ

ลูกหมาตัวนั้นก็ยื่นหน้าเข้ามา ใช้หนวดบนแก้มถูไปมาบนแก้มนุ่มๆ ของเด็กน้อย ทำเอา หนัวหนัว หัวเราะคิกคัก ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ จั๊กจี้หน้ายิบๆ

ภาพนั้นคือความลงตัวของ ‘เด็กน้อยสุดน่ารัก + สัตว์เลี้ยงสุดคิ้วท์’ เสียงหัวเราะใสแจ๋วของเธอเหมือนกระดิ่งเงินใสๆ ดังก้องไปทั่วลานกว้าง

พูดกันตามตรง ถ้า ซูเฉิน ไม่ได้ตั้งใจออกสำรวจย่านหมู่บ้านในสองวันที่ผ่านมา เขาคงไม่รู้เลยว่าที่นี่มี ‘ลานรวมหมา’ ที่เป็นแหล่งชุมนุมของเหล่าสัตว์เลี้ยงแอบซ่อนอยู่

สุนัขเหล่านี้ล้วนเป็นของเจ้าของบ้านในเขตวิลล่าทั้งสิ้นและคนรวยพวกนี้ ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้เลี้ยงหมาแค่ตัวเดียวแน่นอน

อย่างไรบ้านพวกเขาก็มีแม่บ้านประจำอยู่แล้ว แม่บ้านก็จะคอยพาเหล่าหมาออกมาเดินเล่นทุกวัน สุดท้ายก็รวมตัวกันที่ลานนี้ กลายเป็น ‘งานเลี้ยงของน้องหมา’ ไปโดยปริยาย

“คุณซูคะ มือในการนวดสัตว์ของคุณนี่สุดยอดเลยนะคะ คุณนายของบ้านดิฉันพาเจ้าตัวไปสปาที่ร้านประจำ จ่ายทีเป็นพันยังไม่เห็นหมาเคยสบายได้ขนาดนี้เลย!”

แม่บ้านคนหนึ่งยิ้มกว้าง กล่าวชมด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“จริงคะ! ฉันนี่เพิ่งเคยเห็นโคล่า (可乐) กับสไปร์ท (雪碧) มานอนใกล้กันโดยไม่ตีกันเป็นครั้งแรกเลย!”

แม่บ้านอีกคนเสริมด้วยสีหน้าตกตะลึงปนเหลือเชื่อ

ซูเฉิน หัวเราะเบาๆ เพราะเขารู้เรื่องของสองตัวนี้ดี โคล่า เป็นซามอยด์สีขาว ส่วน สไปร์ท เป็นบอร์เดอร์คอลลี่สีขาวเช่นกัน

สองตัวนี้เป็นเหมือน ‘คู่กัดประจำหมู่บ้าน’ ทุกครั้งที่เจอกัน ต้องมีหนึ่งแมตช์ตะลุมบอนให้ชาวบ้านดูแน่นอน

ไม่รู้ว่าเพราะสีขนเหมือนกันหรือเปล่า ถึงได้ ‘ไม่ถูกกัน⁽¹⁾’ แต่ตอนนี้กลับนอนอยู่ข้างซ้ายขวาของเขาอย่างสงบเรียบร้อย

ซูเฉิน ขยับมือทั้งสองข้าง มือขวาลูบขนของ สไปร์ท มือซ้ายลูบขนของ โคล่า นิ้วทั้งสิบเคลื่อนไหวอย่างชำนาญราวกับศิลปินกำลังร่ายรำ

ที่ใดที่มือของเขาผ่านไป ทั้งสองตัวก็สะท้านเบาๆ แล้วส่งเสียง ‘อู่วว~’ ออกมาด้วยความพึงพอใจ

มันทั้งสองหลับตาพริ้ม ดื่มด่ำอยู่ในความสุขสุดยอดของชีวิตสุนัข ราวกับได้เข้าถึง ‘สัจธรรมแห่งความสุขของหมาน้อย’ เลยทีเดียว

“โอเค~ ไปเล่นกันต่อเถอะ”

ซูเฉิน พูดพลางลูบหัวมันทั้งสองก่อนจะตบเบาๆ ‘ป๊าปๆ’

แต่ สไปร์ท กลับไม่ยอม มันลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้ามากอดขา ซูเฉิน ทันที ส่งเสียงร้องแผ่วหวานเหมือนกำลังอ้อน

ซามอยด์ โคล่า ไม่ยอมน้อยหน้า รีบเบียดเข้ามาอีกฝั่งหนึ่งของอ้อมแขนเขา แย่งพื้นที่ในอ้อมกอดกันแบบไม่ยอมถอย

ทางด้านหลัง เจ้าทอง (โกลเด้นรีทรีฟเวอร์) มองภาพนั้นอย่างไม่พอใจ ส่งเสียงเห่า ‘โฮ่งๆ!’ เหมือนจะบ่นว่าทั้งสองตัวนี้อ้อนนานเกินไปแล้ว!

สุดท้าย พอแม่บ้านทั้งสองคนเรียกชื่อ โคล่า กับสไปร์ท จึงจำใจลุกออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์

เจ้าทองเห็นช่องว่างก็รีบวิ่งเข้ามาแทนทันที มันแสยะปากคล้ายหัวเราะเยาะ แล้วก็นอนราบลงที่เท้าของ ซูเฉิน อย่างกระตือรือร้น หางสะบัดไปมาด้วยความตื่นเต้น พร้อมจะรับ ‘ช่วงเวลาแห่งความสุข’ ของมันแล้ว

แต่ก่อนที่ ซูเฉิน จะได้ยื่นมือออกไป ภาพข้อความแปลกๆ ก็ลอยขึ้นตรงหน้าเขา

‘รีเฟรชภารกิจสัปดาห์หน้า’

ซูเฉิน ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาเปลี่ยนเป็นแววจริงจังทันที เขาเดาว่าภารกิจใหม่คงจะโผล่มาตอนกลางคืนเสียอีก ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้

จากนั้น ข้อความถัดไปก็ปรากฏขึ้นต่อเนื่อง

[ข้อกำหนดภารกิจ: ขาย ‘อาหารปรุงสุกสำหรับสัตว์เลี้ยง’ สะสมให้ครบ 800 ชุด]

[สถานที่ภารกิจ: หน้าตลาดดอกไม้และนก ประจำท้องถิ่น]

[เวลาทำการ: ไม่จำกัดเวลาทำการ โฮสต์สามารถตัดสินใจได้เอง]

[ข้อจำกัดการซื้อ: ลูกค้าต้องพาสัตว์เลี้ยงมาด้วยตอนซื้อ]

[ตำรา ‘อาหารปรุงสุกสำหรับสัตว์เลี้ยงโฮมเมด’ ถูกส่งมอบแล้ว]

อาหารสัตว์ทำเองเหรอ?

ซูเฉิน นิ่งไปสองวินาที กว่าที่สมองจะประมวลผลได้

นี่ระบบเริ่มขยายขอบเขตไปสู่ธุรกิจอาหารสัตว์แล้วเหรอ?

พูดกันตามตรง เขาเพิ่งได้ทักษะ ‘นวดสัตว์เลี้ยงขั้นปรมาจารย์’ ไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว แล้วสัปดาห์นี้กลับให้ขาย ‘อาหารสัตว์ปรุงสุก’ อีก มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยไหม?

หรือว่าเป็นเพราะเขาบังเอิญสุ่มได้ทักษะนวดสัตว์เลี้ยง ระบบถึงได้จัดภารกิจแบบนี้มาให้?

แต่ในไม่ช้า ซูเฉิน ก็ตีหน้าขรึมขึ้นมา เพราะเรื่องนี้มันสามารถคิดกลับด้านได้เหมือนกัน

“ระบบ นี่นายแอบล็อกผลสลากของฉันรึเปล่า ไม่ใช่ว่าเพราะภารกิจสัปดาห์หน้าคือขายอาหารปรุงสุกสำหรับสัตว์เลี้ยง ก็เลยจงใจให้ฉันสุ่มได้ทักษะนวดสัตว์เลี้ยง หรอกนะ!”

[เป็นไปไม่ได้โดยเด็ดขาด! ระบบของเรายึดมั่นในความยุติธรรม โปร่งใส 100%! ไม่มีระบบลับ ไม่มีล็อกผล!]

ซูเฉิน ทำเสียง ‘หึ’ เบาๆ แล้วก็ได้แต่ทำใจเชื่อไปก่อน

แต่พอคิดว่าภารกิจสัปดาห์หน้าต้องออกไป ‘ขายอาหารสัตว์ปรุงสุก’ เขากลับรู้สึกขำขึ้นมาเอง

พวกบรรดาลูกค้าเก่า คงคาดไม่ถึงการเคลื่อนไหวครั้งใหม่ของเขาแน่ๆ ตอนนี้เราไม่ได้เชี่ยวชาญแค่อาหารมนุษย์แล้วนะ แม้แต่อาหารสัตว์เราก็รับจบได้!

แต่ก็นั่นแหละ... คงต้องขอแสดงความเสียใจกับเหล่าลูกค้าเก่าไว้ล่วงหน้า เพราะสัปดาห์หน้าพวกเขาคงต้อง ‘อดทนคิดถึง’ รสชาติฝีมือของเขาไปอีกพักใหญ่เลยทีเดียว

ทว่าพอคิดมาถึงตรงนี้ เขาก็เริ่มลังเลเล็กน้อย

เพราะ ‘อาหารสัตว์ปรุงสุก’ ตามหลักแล้ว... มันก็ยังเป็นอาหารคนกินได้เหมือนกันนี่นา แค่รสชาติอาจจืดไปหน่อย ไม่มีเกลือ ไม่มีเครื่องปรุงรสเท่านั้นเอง

เอ... จะไม่มีใครถึงขั้น ‘แย่งข้าวหมาแมวกิน’ กันหรอกมั้งนะ?

ซูเฉิน ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ข้างล่างเท้า เจ้าทอง (โกลเด้นรีทรีฟเวอร์) ที่นอนอยู่เงียบๆ รออยู่นานจนยังไม่ได้รับ ‘ความสุขแห่งการนวด’ จากเมื่อครู่ มันเริ่มส่งเสียงครางเบาๆ ด้วยความสงสัยและน้อยใจ

มันยื่นลิ้นเล็กน้อย ลองเลียฝ่ามือของ ซูเฉิน เบาๆ ในลำคอมีเสียง ‘หงิงๆ~หงิงๆ~’ แผ่วเบาออกมาอย่างออดอ้อน

ซูเฉิน ถึงได้รู้สึกตัว หันมามองเจ้าทองที่ทำตาปริบๆ ด้วยสายตาน่าสงสาร เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“โอเคๆ เข้าใจแล้วๆ”

เขาสะบัดความคิดออกจากหัวชั่วคราว แล้ววางมือบนตัวเจ้าทอง เริ่มนวดเบาๆ ด้วยท่วงท่าคุ้นเคย

เพียงครู่เดียว เสียงหายใจของเจ้าทองก็เริ่มช้าลง ขนบนตัวมันพริ้วไหวตามแรงมือ มันหลับตาพริ้มด้วยความฟินสุดขีด

เวลาผ่านไปจนแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ซูเฉิน ก็เพิ่งนวดหมาตัวสุดท้ายในลานกว้างเสร็จพอดี

เขาลุกขึ้น ยื่นมือจับมือ หนัวหนัว ไว้ แล้วหันไปบอกลาพวกแม่บ้านที่ยืนดูอยู่รอบๆ

“พวกเรากลับก่อนนะครับ สัปดาห์นี้อาจไม่ได้แวะมาบ่อย”

ซูเฉิน พูดเตือนไว้ก่อน เพราะสัปดาห์หน้าเขาต้องไปขายอาหารสัตว์ เวลาคงต้องจัดตารางใหม่ทั้งหมด

แม่บ้านหลายคนรีบพยักหน้า ยิ้มด้วยความเข้าใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณซู เรื่องงานต้องมาก่อนอยู่แล้ว~”

ซูเฉิน ยิ้มขอบคุณ ก่อนจะเก็บเก้าอี้พับเล็กๆ ของตัวเอง พลางเอื้อมมือไปลูบหัวสุนัขที่อยู่ใกล้ๆ อีกครั้ง

เพียงแค่นั้น เหล่าสุนัขทั้งลานเกือบสิบกว่าตัวก็ลุกขึ้นพร้อมกัน! ต่างพากันเดินตาม ซูเฉิน กับหนัวหนัว ออกจากลานไปเป็นขบวนยาว

จนกระทั่งเจ้าของกับแม่บ้านต้องรีบดึงสายจูงไว้แน่น พร้อมตะโกนเรียกชื่อพวกมันให้หยุด

เหล่าสุนัขทั้งหลายหันกลับมามองตามหลัง ซูเฉิน กับหนัวหนัว ด้วยแววตาอาลัยราวกับเด็กๆ มองครูคนโปรดที่กำลังย้ายโรงเรียนไป

ในวินาทีนั้นเอง ซูเฉิน ได้กลายเป็น ‘เทพเจ้าแห่งเหล่าหมาน้อย’ ผู้ที่เหล่าสัตว์เลี้ยงทั้งหมู่บ้านศรัทธาอย่างไม่มีข้อกังขา

……………………………

⁽¹⁾[สีเดียวกันเลยผลักกัน (同色相斥) – เป็นการเล่นคำล้อเลียนสำนวนจากวิชาฟิสิกส์ที่ว่า ‘ขั้วเดียวกันผลักกัน (同性相斥)’ แต่ผู้เขียนเปลี่ยนจากตัวอักษรที่แปลว่า ‘ขั้ว/เพศ (性)’ ไปใช้ตัวที่แปลว่า ‘สี (色)’ ซึ่งออกเสียงคล้ายกัน (แต่คนละวรรณยุกต์) เพื่อสื่อความหมายเชิงขำขันว่า สุนัขทั้งสองตัวมีสีขาวเหมือนกัน เลยไม่ถูกกัน]