ตอนที่ 428 ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้เนี่ย!

หวัง เจียเล่อ กวาดตามองรอบทางเดินอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพบว่า แม้ใบปลิวโฆษณาจะมีแปะเต็มผนังไปหมด แต่กลับไม่มีเจ้าไหนระบุราคาชัดเจนเลยสักราย

เขานึกถึงเรื่องที่เพื่อนร่วมงานเคยเล่าให้ฟัง วันนั้นท่อระบายน้ำในบ้านเพื่อนตัน เขาเลยโทรหาช่างจากเบอร์ในโฆษณาแบบนี้เพราะคิดว่าสะดวกดี

ผลคือ...หลังงานเสร็จ ช่างกลับเรียกเก็บเงินถึง สามร้อยหยวน!

ภายหลังเพื่อนคนนั้นถึงได้รู้ว่า ราคามาตรฐานจริงๆ แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น เรียกได้ว่าถูกฟันหัวแบะไปเต็มๆ

หวัง เจียเล่อ เลยรู้สึกไม่ไว้ใจพวกโฆษณาราคาคลุมเครือพวกนี้เอามากๆ

ขณะที่เขากำลังกลุ้มใจอยู่นั้น ก็พลันนึกได้ว่า ตอนที่เคยให้ช่างมาซ่อมแอร์ เขาใช้แอปชื่อ ‘ความสุขส่งถึงบ้าน’ ซึ่งตอนนั้นทั้งราคาเหมาะสมและบริการก็ดีมาก

เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดแอปทันที แต่ยังไม่ทันกดอะไร หน้าจอก็สั่นและมีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา: “ขอแสดงความยินดีด้วย! คุณได้รับคูปองส่วนลด 50% สำหรับบริการทำอาหารถึงบ้าน ใช้ได้ภายใน 3 วัน!”

หวัง เจียเล่อ เห็นข้อความแล้วอดไม่ได้ที่จะพึมพำในใจว่า:

“เดี๋ยวนี้แอปสั่งอาหารก็แข่งกันลดกระหน่ำขนาดนี้ แค่จ่ายสิบกว่าหยวนก็สั่งอาหารอิ่มได้แล้ว ใครมันจะไปอยากจ้างคนมาทำอาหารถึงบ้านกันวะ? ฟุ่มเฟือยเปล่าๆ เลย”

เขาคิดได้ดังนั้นก็รีบปัดหน้าจอขึ้น ปิดแจ้งเตือนนั้นอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้น เขาพิมพ์คำว่า ‘สะเดาะกุญแจ’ ลงในช่องค้นหาของแอป

ผลการค้นหาปรากฏขึ้นทันที มีรายชื่อบริการสะเดาะกุญแจเรียงยาวในละแวกใกล้เคียงกว่าสิบเจ้า โดยเรียงจากราคาแพงไปถูก

บริการที่อยู่บนสุดล้วนมีราคาเริ่มต้น 60 หยวน และถ้าเป็นกุญแจพิเศษหรือระบบล็อกซับซ้อน ราคาก็จะสูงกว่านั้นอีก

“โห...แพงขนาดนี้เลยเหรอ”

หวัง เจียเล่อ ถอนหายใจยาว

เขาเพิ่งประหยัดค่ารถแท็กซี่ได้แท้ๆ แต่ตอนนี้เงินก้อนนั้นดันต้องหมดไปกับค่าช่างสะเดาะประตูแทน ชีวิตคนทำงานนี่มันเก็บเงินยากจริงๆ!

พอคิดถึงค่าน้ำค่าไฟที่ยังไม่ได้จ่าย และบิลบัตรเครดิตที่กำลังจะถึงกำหนด หวัง เจียเล่อ ก็เริ่มปวดหัวหนักกว่าเดิม

เขาเลยค่อยๆ เลื่อนหน้าจอลงด้วยความหวังว่าจะเจอบริการราคาถูกกว่านี้บ้าง เผื่อฟลุก!

หลังจากเลื่อนผ่านรายการราคาประมาณ 60-70 หยวนไปหลายเจ้า จู่ๆ ด้านล่างสุดของหน้าจอก็ปรากฏรายการหนึ่งขึ้นมาพร้อมป้ายราคา ‘ประเมินราคา 30 หยวน’

ทันใดนั้น ดวงตาของ หวัง เจียเล่อ ก็ลุกวาวขึ้นมาทันที

ราคานี้มันถูกมาก! ถูกกว่าเจ้าอื่นตั้งเกือบครึ่งเลยนี่หว่า!

เขายิ้มกว้างด้วยความดีใจ แล้วรีบกดเข้าไปทันที กลัวว่าจะมีคนมากดจองก่อน

ระบบขึ้นหน้าต่างให้เลือกเวลา เขาไม่ได้สนใจรายละเอียดเลยสักนิด มีแต่ความคิดเดียวในหัว …ขอแค่เปิดประตูให้ได้เร็วที่สุด!

ดังนั้น เขาจึงเลือกตัวเลือก ‘ให้บริการทันที’ แล้วกดปุ่มยืนยันโดยไม่ลังเล

แต่ทันทีที่หน้าจอโหลดเสร็จ ก็ปรากฏข้อความขนาดใหญ่สีเขียวเด่นชัดว่า: “คุณได้ทำการสั่งบริการ ทำอาหารถึงบ้าน สำเร็จแล้ว กำลังรอช่างยืนยันการให้บริการ...”

สีหน้าของ หวัง เจียเล่อ แข็งค้างในทันที

เขาเบิกตากว้าง มองหน้าจอในมืออย่างไม่อยากเชื่อสายตา แล้วขยับโทรศัพท์มือถือเข้าห่างออกใกล้สลับกันเพื่อเช็กอีกที …ว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด

ห๊ะ!? อะไรเนี่ย!? ทำอาหารถึงบ้านเหรอ!? ฉันกดหาช่างสะเดาะกุญแจนะเว้ย ไม่ใช่ให้มาทำอาหาร!

ไอ้แอป ห่วยแตกนี่มันทำบ้าอะไรของมันวะ?

เขารู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดพลาดแน่นอน จึงรีบกดหาปุ่ม ‘ยกเลิกคำสั่งซื้อ’ อย่างลนลานบนหน้าจอ

แต่ก่อนจะทันได้กดยกเลิก โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง มีการแจ้งเตือนใหม่เด้งขึ้นมาจาก ‘ช่างซู’: “สวัสดีครับ ผมกำลังเตรียมตัวออกเดินทางไปหาคุณนะครับ”

“เห้ยๆๆๆ อย่ามา!!” หวัง เจียเล่อ แทบจะกรีดร้อง เขารีบเปิดแชตขึ้น แล้วนิ้วก็พิมพ์ข้อความรัวๆ ด้วยความเร็วที่แทบจะเร็วกว่าตอนเขาเขียนโค้ดเสียอีก

“ช่างครับ! อย่าเพิ่งมา! ผมกดผิดครับ!!”

“ผมไม่ได้อยากเรียกบริการทำอาหาร ผมแค่ต้องการหาช่างสะเดาะกุญแจบ้าน! แอปนี้มันคงมีบั๊กแน่ๆ!”

หวัง เจียเล่อ รู้สึกได้ถึงจังหวะชีพจรที่ขมับเต้นตุบๆ แรงขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจก็เริ่มถี่และหนักกว่าเดิม ความโกรธในใจพลุ่งพล่านจนแทบอยากด่าบริษัทผู้พัฒนาแอปนั้นสักสิบรอบให้สาสม

บั๊กพื้นๆ แบบนี้ยังปล่อยให้หลุดไปถึงเวอร์ชันออนไลน์ได้เนี่ยนะ!? ฝ่ายเทสต์กินข้าวฟรีหรือไง!?

ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ภาพตัวเองตอนนั่งยองๆ อยู่บนพื้นห้องเซิร์ฟเวอร์ตอนตีสาม พิมพ์โค้ดแก้บั๊กหัวฟูแทบขาดใจ ผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน

แต่ตอนนี้เขากลับต้องมานั่งรับเคราะห์จากบั๊กของคนอื่นอีก

ไอ้พวกโปรแกรมเมอร์บ้านแกก็ควรจะต้องลุกมาซ่อมบั๊กตอนดึกบ้างสิวะ!

หวัง เจียเล่อ กัดฟันแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง

ขณะกำลังจะพิมพ์ข้อความต่อ จู่ๆ ในหน้าต่างแชตก็ปรากฏข้อความสั้นๆ เพียงสามคำว่า: “ก็ได้เหมือนกันครับ”

หวัง เจียเล่อ ขมวดคิ้วทันที

“‘ก็ได้เหมือนกัน’ หมายความว่ายังไง? หมายถึงยอมยกเลิกคำสั่งเหรอ?”

เขาไม่กล้ามั่นใจ เลยพิมพ์กลับไปด้วยความระมัดระวังอีกหนึ่งบรรทัด: “คุณหมายถึงเห็นด้วยให้ผมยกเลิกออร์เดอร์ใช่ไหมครับ? ขอโทษจริงๆ นะครับ ผมกดผิด!”

แต่แทบไม่ถึงสองวินาที ข้อความตอบกลับก็มาทันที: “ไม่ใช่ครับ ผมหมายความว่า... ‘สะเดาะกุญแจ’ ผมก็ทำได้เหมือนกัน”

“ส่งรูปกุญแจประตูบ้านคุณมาให้ผมดูหน่อยครับ ผมจะเตรียมเครื่องมือให้พร้อม”

หวัง เจียเล่อ ถึงกับยืนนิ่งอยู่ในโถงทางเดิน ดวงตาจ้องข้อความนั้นค้างอยู่นานราวสามวินาทีเต็ม ก่อนสมองจะค่อยๆ ประมวลผลได้

เขาใช้เวลาหายใจลึกๆ อยู่พักหนึ่ง แล้วค่อยๆ ยกโทรศัพท์ขึ้น ถ่ายรูปกุญแจประตูบ้านของตัวเอง ส่งไปให้ปลายทาง

พอส่งรูปเสร็จ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามกลับด้วยความลังเลไปอีกหนึ่งประโยค: “คุณ...ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหมครับ?”

อีกฝ่ายตอบกลับมาทันควันเช่นเคย: “ไม่ได้ล้อครับ ล็อกแบบนี้ผมเปิดได้”

หวัง เจียเล่อ ถึงกับหน้าชาไปชั่วขณะ

เดี๋ยวนี้คนเรามันอเนกประสงค์ขนาดนี้เลยเหรอ? ทั้งทำอาหารถึงบ้าน...แถมยังเปิดกุญแจได้อีก?

เขาพูดพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง ก่อนจะเปิดดูหน้าโปรไฟล์ของ ‘ช่างซู’ คนนี้ด้วยความอยากรู้

ในหน้านั้น นอกจากแท็กทักษะอย่าง ‘ทำอาหารบ้านๆ’, ‘สื่อสารภาษาต่างประเทศ’, ‘เชี่ยวชาญการเป่าซั่วน่า’ แล้ว ด้านล่างยังมีแท็กชัดเจนว่า ‘ช่างสะเดาะกุญแจมืออาชีพ (ผ่านการขึ้นทะเบียนแล้ว)’ ปรากฏอยู่อย่างเด่นหรา

ตอนนี้ หวัง เจียเล่อ ถึงบางอ้อในที่สุด ว่าทำไมตอนค้นคำว่า ‘สะเดาะกุญแจ’ ระบบถึงแนะนำบริการ ‘ทำอาหารถึงบ้าน’ ของเขาคนนี้ให้

เขาถอนหายใจยาวอย่างจนใจ

ไหนๆ อีกฝ่ายก็มีใบอนุญาตสะเดาะกุญแจจริง แถมราคาก็ถูกกว่าช่างทั่วไปตั้งครึ่งหนึ่ง เขาก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธจริงๆ นั่นแหละ

“งั้น...มาได้เลยครับ” เขาตอบกลับไปในที่สุด

…………………………

อีกฝั่งหนึ่ง

เมื่อ ซูเฉิน เห็นข้อความตอบกลับของ หวัง เจียเล่อ ก็ได้แต่ยกมุมปากขึ้นอย่างพูดไม่ออกเหมือนกัน

ใครจะไปคิดว่าทักษะ ‘สะเดาะกุญแจ’ ที่เพิ่งได้มาหมาดๆ เมื่อคืน จะได้ใช้จริงเร็วขนาดนี้

นี่มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยไหม... แล้วอีกฝ่ายคิดยังไงถึงไปค้นหาช่างสะเดาะกุญแจในหมวด ‘ทำอาหารถึงบ้าน’ ได้เนี่ย?

แม้จะงงอยู่บ้าง แต่ในเมื่อมันคือออเดอร์แรกของสัปดาห์ แถมเขาเองก็มีทักษะสะเดาะกุญแจอยู่แล้ว ซูเฉิน เลยตัดสินใจช่วยอีกฝ่ายเสียเลย

เขาก้มดูภาพแม่กุญแจที่ลูกค้าส่งมาอีกครั้ง เป็นล็อกแบบธรรมดาที่ไม่ต้องใช้เครื่องมือพิเศษอะไรมาก

แค่ล็อกแบบลูกปืนทั่วไป (Pin tumbler lock) ที่ใช้ลวดเหล็กดัดนิดหน่อยก็จัดการได้ (แต่ก็ต้องมีฝีมือพอตัว)

หลังตรวจสอบเรียบร้อย เขาเก็บเครื่องมือที่อาจได้ใช้ใส่กล่อง แล้วเดินออกจากบ้านขึ้นรถคัลลิแนนที่จอดอยู่หน้าบ้าน

จากนั้น...ก็ขับรถมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของ หวัง เจียเล่อ ทันที