ตอนที่ 422 ฉันไม่เข้าใจเลย…

เช้าวันเสาร์

ซูเฉิน ตื่นนอนอย่างสบายอารมณ์ เหยียดยืดแขนขาพร้อมหาวหนึ่งที การนอนเมื่อคืนนี้ช่างหลับสบายและเต็มอิ่มกว่าทุกวัน

เขาลุกจากเตียง เดินไปที่ริมหน้าต่าง แล้วยื่นมือไปดึงผ้าม่านออก

ท้องฟ้านอกหน้าต่างหม่นมัว เมฆดำหนาทึบก่อตัวซ้อนกันหลายชั้นจนแทบปกคลุมทั้งฟ้า ราวกับสายฝนกำลังจะเทลงมาในไม่ช้า

ซูเฉิน ยืนนิ่ง มองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เขารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูพยากรณ์อากาศ

หน้าจอแสดงภาพฝนตกตลอดห้าวันถัดไปเต็มไปหมด

วันนี้เป็นสัญลักษณ์เมฆฝนสีเทาเข้มพร้อมคำว่า ‘ฝนตกหนัก’ ส่วนวันต่อๆ ไปก็เป็นฝนกลางถึงฝนเบา ไล่เฉดสีเทาอ่อนลงเรื่อยๆ ตามลำดับ

เขานึกถึงตอนอยู่ในเมืองหนานเฉิง ช่วงที่ฝนตกหนักตลอดสัปดาห์ ระบบใจดีมากจนให้เขาทำ ‘ภารกิจสะสมยอดขาย’ แทน แถมยังได้หยุดพักถึงสองวันเต็มๆ

มองดูฝนที่กำลังจะมาแบบนี้ เขาอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าภารกิจสัปดาห์หน้าก็ยังอยู่ในเมืองนี้อีกล่ะก็ …ระบบจะใจดีให้พักอีกไหมนะ?

แต่พอคิดอีกที…

ระบบนี่ไม่เคยยึดติดกับการขายอาหารแบบรถเข็นปกติเลยสักครั้ง

ยกตัวอย่างจากก่อนหน้านี้ ทั้งจุดบริการในงานวิ่งมาราธอน สวนสนุก หรือแม้แต่ร้านอาหารในสถานที่จัดงานศพ มันก็ยังเคยให้เขาไปทำมาแล้วทั้งนั้น!

ยกตัวอย่างจากก่อนหน้านี้ ทั้งจุดบริการในงานวิ่งมาราธอน สวนสนุก หรือแม้แต่ร้านอาหารในณาปนสถาน มันก็ยังเคยให้เขาไปทำมาแล้วทั้งนั้น!

ถ้าสัปดาห์นี้เจออะไรแปลกๆ แบบนั้นอีก ต่อให้ฝนตกเป็นฟ้ารั่วก็คงหนีไม่พ้นแน่ๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูเฉิน ก็ยกมือขึ้นขยี้ผมยุ่งเหยิงที่เพิ่งตื่น แล้วถอนหายใจเบาๆ “เฮ้อ… คิดไปก็ปวดหัว”

ยังไงระบบก็ชอบประกาศภารกิจใหม่ในวันอาทิตย์อยู่แล้ว วันนี้เป็นวันเสาร์ทั้งที จะไปคิดให้เครียดทำไมกัน?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็สวมรองเท้าสลิปเปอร์เดินไปที่ห้องอาหาร ตั้งใจจะเพลิดเพลินกับมื้อเช้าสุดหรูที่ ผู้จัดการติง เตรียมไว้ให้

………………………….

“โว้ยย! เกมบ้าอะไรเนี่ย! ห่วยแตกชะมัด!!”

บ่ายสองโมงกว่า เสียงบ่นดังลั่นจากโซฟาในห้องนั่งเล่น ซูเฉิน ปาโทรศัพท์มือถือทิ้งลงบนเบาะด้วยความหงุดหงิด หน้าจอยังค้างอยู่บนฉาก ‘Game Over’

เขานวดขมับแรงๆ รู้สึกเหมือนโดนเพื่อนร่วมทีมหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนความดันจะพุ่งอยู่แล้ว

ไม่ผิดเลย พอถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ทีไร เกมออนไลน์พวกนี้ความยากพุ่งสูงขึ้นอย่างกับติดจรวด!

ฝ่ายตรงข้ามเหมือนกลายร่างเป็นโปรเพลเยอร์ ส่วนฝั่งตัวเองกลับเต็มไปด้วยคนเล่นพลาดซ้ำซาก ทำให้เกมดีๆ กลายเป็นหายนะในพริบตา

ซูเฉิน ถอนหายใจ หันไปมองนอกหน้าต่างที่ฝนเริ่มเทลงมาไม่หยุด

อากาศแบบนี้ เหมาะที่สุดแล้วกับการหาหนังดีๆ สักเรื่อง ดูชิลล์ๆ อยู่บ้านทั้งวันจริงๆ นั่นแหละ

คิดได้แบบนั้น เขาจึงลุกขึ้นเดินไปทางบันได ตั้งใจจะไปถาม หนัวหนัว ในห้องเด็กว่า อยากไปดูหนังด้วยกันในห้องโฮมเธียเตอร์ไหม

แต่พอเท้าเพิ่งแตะขั้นบันไดแรกเท่านั้น ข้อความสีขาวลอยขึ้นมาตรงหน้า

“ภารกิจสัปดาห์หน้า รีเฟรชแล้วเหรอ!?”

“หา???”

ซูเฉิน ชะงักทันที ก่อนจะก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือเพื่อยืนยันวันอีกครั้ง

วันนี้มันยังแค่วันเสาร์เองนะ…!

แล้วทำไมถึงรีบประกาศภารกิจสัปดาห์หน้าแบบนี้ล่ะ!?

เขาถอนหายใจอย่างยอมแพ้ แผนดูหนังต้องพับเก็บไปก่อน แล้วหันกลับไปนั่งที่โซฟาอย่างเรียบร้อย เตรียมรอฟังรายละเอียดจากระบบ

ไม่นาน ตัวอักษรหลายบรรทัดก็ทยอยปรากฏขึ้นตรงหน้า

[เวลาทำการ: วันจันทร์ถึงวันศุกร์]

[ข้อกำหนดภารกิจ: ให้บริการทำอาหารที่บ้านลูกค้าในเมืองนี้ให้ครบ 10 ครั้ง]

[ข้อกำหนดเฉพาะ: โฮสต์ต้องลงทะเบียนแอปพลิเคชันที่เกี่ยวข้องให้เสร็จสิ้นก่อน 18:00 น. ของวันนี้ และต้องออนไลน์อย่างเป็นทางการก่อน 08:00 น. ของเช้าวันจันทร์ (แอปฯ ถูกติดตั้งลงในโทรศัพท์มือถือโดยอัตโนมัติแล้ว)]

[สูตรอาหารสำหรับภารกิจนี้จำกัดเฉพาะประเภทผัดกับข้าวบ้าน โดยจะมอบให้ตามรายการอาหารที่ลูกค้าร้องขอ]

ซูเฉิน: ???

อะไรกันวะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?

สถานที่อาจจะไม่เปลี่ยน แต่ ‘บริการทำอาหารถึงบ้าน’ นี่มันยังไงกัน!?

เดี๋ยวนี้คนเขาไม่สั่งเดลิเวอรีกินกันหมดแล้วเหรอ?

ซูเฉิน ขมวดคิ้วแน่น รู้สึกไม่เข้าใจอย่างแรง

เขาเคยได้ยินเรื่องบริการแม่บ้านตามบ้านอยู่บ้าง อย่างพวกทำความสะอาด เช็ดกระจกอะไรพวกนั้น แต่บริการ ‘ทำอาหารถึงบ้าน’ นี่มันต่างจากแม่บ้านรายชั่วโมงทั่วไปตรงไหนกันล่ะ?

เขาพึมพำกับตัวเองในใจด้วยความงงไม่หาย

จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูรายชื่อแอปพลิเคชันบนหน้าจอ และก็พบว่ามีแอปใหม่ถูกติดตั้งเพิ่มขึ้นมาจริงๆ ไอคอนสีน้ำเงินชื่อว่า ‘ความสุขส่งถึงบ้าน’

เขากดเข้าไปดู หน้าอินเทอร์เฟซของแอปดูเรียบง่าย ใช้งานสะดวก แบ่งหมวดชัดเจน เช่น ‘แม่บ้านทำความสะอาด’, ‘ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า’, ‘ล้างท่อระบายน้ำ’ และบริการบ้านทั่วไปอื่นๆ

ซูเฉิน เลื่อนลงไปจนถึงด้านล่างของหน้า และพบตัวเลือกใหม่ล่าสุด ‘ทำอาหารถึงบ้าน’ พร้อมป้ายสีแดงเล็กๆ เขียนว่า ‘ใหม่’ ติดอยู่ด้วย

ดูท่าฟีเจอร์นี้เพิ่งเปิดให้บริการจริงๆ

เอาเถอะ ในเมื่อเป็นภารกิจที่ระบบมอบหมาย ก็ต้องทำตามขั้นตอนก่อนอยู่ดี

ซูเฉิน มองหาตัวเลือกการลงทะเบียนบนหน้าจอ แล้วจึงกดเข้าไปสมัครในส่วน ‘ผู้ให้บริการ’ แล้วเลือกช่อง ‘ทำอาหารถึงบ้าน’ จากนั้นก็กรอกข้อมูลส่วนตัวตามคำแนะนำ

เมื่อส่งข้อมูลเรียบร้อย ซูเฉิน ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนว่า เมื่อลงทะเบียนและผ่านการตรวจสอบแล้ว จะมีเจ้าหน้าที่ติดต่อกลับมาเพื่อสัมภาษณ์ผ่านวิดีโอ

เห็นข้อความนี้ เขาก็ถึงบางอ้อ ถึงว่าทำไมระบบถึงรีบประกาศภารกิจตั้งแต่วันเสาร์ ถ้ารอถึงวันอาทิตย์คงไม่ทันทั้งขั้นตอนสมัคร ตรวจสอบ และสัมภาษณ์แน่ๆ

อาจเพราะฟังก์ชันใหม่นี้เป็นโครงการที่ทางแพลตฟอร์มให้ความสำคัญ จึงดำเนินการรวดเร็วมาก ไม่ถึงสิบนาที ซูเฉิน ก็ได้รับการแจ้งว่า ‘ตรวจสอบข้อมูลเสร็จสมบูรณ์’

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ท้องถิ่นที่ไม่คุ้น

“สวัสดีคะ รบกวนถามหน่อยนะค่ะ นี่… คุณซู ใช่ไหมคะ?”

เสียงหวานนุ่มของหญิงสาวปลายสายดังขึ้นอย่างสุภาพ: “ฉันเป็นเจ้าหน้าที่จากแพลตฟอร์ม ‘ความสุขส่งถึงบ้าน’ ค่ะ โทรมาเพื่อติดต่อเรื่องบริการทำอาหารถึงบ้านของคุณ”

ซูเฉิน ตอบรับเบาๆ

เจ้าหน้าที่ที่ปลายสายพูดต่อ: “หากตอนนี้คุณสะดวก รบกวนช่วยเพิ่มเพื่อนในแอปแชตของเราเพื่อเข้าสัมภาษณ์ทางวิดีโอค่ะ เราต้องยืนยันตัวตนของคุณ และเก็บข้อมูลเพิ่มเติมประกอบการสมัคร”

ในเมื่อเป็นภารกิจที่ระบบสั่งให้ทำในสัปดาห์หน้า เขาก็ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ

ซูเฉิน จึงให้ช่องทางติดต่อของตัวเองไปอย่างไม่ลังเล และรอการเพิ่มเพื่อนจากอีกฝ่าย

ไม่กี่อึดใจต่อมา หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็ขึ้นแจ้งเตือน ‘มีคำขอเป็นเพื่อนใหม่’ เขากด ‘ยืนยัน’ ไปทันที

และแทบจะพร้อมกันนั้นเอง หน้าจอก็ขึ้นแจ้งเตือนใหม่อีกครั้ง ‘มีสายวิดีโอเข้ามา’ ซูเฉิน จ้องหน้าจออย่างอึ้งๆ อยู่สองวินาที รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

เขาเดาไว้ก่อนแล้วว่าฝ่ายนั้นน่าจะส่งข้อความมาทักทายก่อนอย่างน้อยก็ถามเวลาที่สะดวกสำหรับการสัมภาษณ์ แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายโทรมาทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงแบบนี้!

พูดตามตรง ตั้งแต่เขาออกจากชีวิตพนักงานประจำมาได้พักใหญ่ คำว่า ‘สัมภาษณ์’ ฟังดูช่างห่างไกลและแปลกประหลาดเหลือเกิน มันให้ความรู้สึกแปลกแยกเหมือนอยู่คนละโลก

ตอนที่เคยไปทำงานขายเส้นหมี่ที่ฌาปนสถานครั้งก่อน เขายังไม่ต้องสัมภาษณ์จริงจังเลย แค่ถูกถามเบาๆ เรื่องฝีมือทำอาหารไม่กี่คำก็ให้เริ่มงานได้เลย

ซูเฉิน ส่ายหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป

เสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์มือถือยังดังไม่หยุด เขาสูดหายใจลึกๆ แล้วกด ‘รับสาย’ อย่างกล้าๆ กลัวๆ