บทที่ 32 สัตว์อสูรระดับการสร้างรากฐานเป็นน้องชายของซูเจ๋อ?

เมื่อร่างมหึมานี้ปรากฏ

ทุกคนตะลึง

แม้แต่ฝูงหนูฟันแทะที่กำลังบุกเข้ามาก็หยุดชะงัก และมองร่างยักษ์ตรงหน้าอย่างระแวง

เสี่ยวต้าไม่ได้แผ่พลัง

ดังนั้นหนูฟันแทะพวกนี้จึงไม่รู้ว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน

แต่สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตบอกพวกมันว่าตัวใหญ่ตรงหน้านี้ไม่ใช่ตัวที่จะมาวุ่นวายด้วยได้

ราชาหนูพลันหยุดชะงักและมองเสี่ยวต้าอย่างงงๆ

ในฐานะสัตว์อสูรระดับ F ขั้นสูง ความฉลาดของมันถูกกระตุ้นอย่างเต็มที่และความทรงจำก็ดีตามธรรมชาติ

ยิ่งมองเสี่ยวต้า ก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา ราวกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ในที่สุด

มันก็นึกขึ้นได้ว่ามีหมีฝ่ามือเหล็กระดับ E อาศัยอยู่ห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร!

ราชาหนูมองดูอีกครั้งอย่างละเอียด และเห็นว่าตัวที่อยู่ตรงหน้าเป็นสัตว์อสูรระดับ E!

แย่แล้ว!

ความหนาวเย็นผุดขึ้นในใจมัน

ทำไมไอ้ตัวนี้ถึงมาปรากฏที่นี่กะทันหัน?

"โฮก......"

และในตอนนี้

เสี่ยวต้าส่งเสียงคำรามสนั่นสะเทือนภูเขา พลังของสัตว์อสูรระดับ E พลันระเบิดออกมา กวาดไปทั่วบริเวณในทันที

แรงกดดันเทียบเท่ากับผู้ฝึกระดับสร้างรากฐานปรากฏขึ้นและกดทับลงบนสิ่งมีชีวิตทุกตัว

ชั่วขณะนั้น

ยกเว้นซูเจ๋อและเสี่ยวชิง ทุกคนและหนูฟันแทะรู้สึกหายใจติดขัด ร่างกายรู้สึกหนักขึ้น ราวกับถูกตะกั่วถ่วงไว้

"ส-สัตว์อสูรระดับ E?!" ถังเจี๋ยตกใจสุดขีด

แค่เจอฝูงหนูฟันแทะก็โชคร้ายพอแล้ว

แต่ไม่คิดว่าจะเจอสัตว์อสูรระดับ E โดยตรง!

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง สีหน้าซีดเผือด

การเผชิญหน้ากับฝูงหนูฟันแทะยังพอไหว อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสต่อต้านและดิ้นรน

แต่ถ้าต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับ E ล่ะ?

นั่นไม่เปิดโอกาสให้ดิ้นรนด้วยซ้ำ!

"ทำไมสัตว์อสูรระดับ E ถึงมาปรากฏในพื้นที่ชายขอบแบบนี้ได้?" หลินเหมี่ยวอี้ประหลาดใจ

"จี๊ด! จี๊ด!"

หนูฟันแทะส่งเสียงวุ่นวายอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้เสียงเต็มไปด้วยความกลัว

ราชาหนูฟันแทะรู้สึกถึงแรงกดดันมากที่สุด

เพราะเสี่ยวต้าจ้องมันไม่วางตา

คำถามหนึ่งผุดขึ้นในหัวมัน

ทำไมสัตว์อสูรระดับ E ถึงมาปรากฏที่นี่?

แต่มันไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้

ฝูงหนูแข็งแกร่งจริง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับผู้สร้างรากฐานที่แข็งแกร่ง จำนวนก็ไม่มีความหมาย!

ภายใต้แรงกดดันอันหนักหน่วง แขนขาของราชาหนูสั่นระริก ใจเต็มไปด้วยความกลัว

ถึงจะไม่รู้ว่าทำไม

แต่มันรู้ว่ามันถูกเล็งเป้าไว้

ตอนนี้มีทางเดียวคือหนี!

ในจังหวะถัดมา

ราชาหนูบิดตัวและกำลังจะหันหลังวิ่งหนี

ฟิ้ว!

ลมแรงพัดมา

ร่างใหญ่ของเสี่ยวต้าพลันหายวับไป

เมื่อปรากฏอีกครั้ง มันก็อยู่ข้างราชาหนูแล้ว

"จี๊ด!"

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของราชาหนู เสี่ยวต้าค่อยๆ ยกอุ้งเท้าหมีหนักๆ ขึ้นและตบลงมา

มีเสียงดังตูม

เนื้อและเลือดแตกกระจาย เศษกระดูกสีขาวกระเด็นออกมาอย่างรวดเร็ว ทะลุผ่านหนูฟันแทะอีกหลายสิบตัวที่อยู่ข้างๆ

แค่จู่โจมครั้งเดียว ราชาหนูฟันแทะระดับ F ขั้นสูงก็ไม่มีพลังต่อต้าน และถูกเสี่ยวต้าตบตายคาที่!

เมื่อเห็นภาพนั้น หนูฟันแทะนับพันตัวก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

พวกมันไม่สนใจซูเจ๋อและคนอื่นๆ อีกต่อไป หันหลังและวิ่งหนีไปทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เสี่ยวต้าโบกมือฆ่าหนูฟันแทะไม่กี่ตัวที่ไม่มีตาวิ่งเข้าหามัน

ส่วนหนูฟันแทะตัวอื่นๆ มันขี้เกียจไล่ล่าทีละตัว

ครู่หนึ่งผ่านไป

ฝูงหนูดำหายไป เหลือไว้แค่ความยุ่งเหยิงบนพื้นและแอ่งเลือดไม่กี่แอ่ง

ใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาทีตั้งแต่หมีลงมือจนถึงตอนที่หนูฟันแทะหนีไป!

เมื่อเผชิญกับพลังที่เหนือกว่าอย่างท่วมท้น ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย

อีกด้านหนึ่ง

ร่างของหลินเหมี่ยวอี้และคนอื่นๆ แข็งทื่อ ยืนงงอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าขยับ

แรงกดดันที่หมีดำตัวนี้แผ่ออกมาช่างน่ากลัวจริงๆ!

แต่สิ่งที่ดีคือมันดูเหมือนไม่มีเจตนาร้ายต่อพวกเขา

และมันยังลงมือกำจัดราชาหนูฟันแทะ ซึ่งในแง่หนึ่งก็ช่วยชีวิตพวกเขาไว้!

อย่างไรก็ตาม

สัตว์อสูรก็คือสัตว์อสูร และมีความสัมพันธ์เป็นศัตรูกับมนุษย์โดยธรรมชาติ!

ดังนั้น รีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่า

"ทุกคนอย่าตื่นเต้นไป ค่อยๆ ถอยก่อน อย่าไปรบกวนสัตว์อสูรตัวนี้!"

ภายใต้การนำของเธอ นักเรียนก็เริ่มถอยช้าๆ

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว

หมีดำหันมาและจับจ้องพวกเขา

ในตอนนั้น

หลินเหมี่ยวอี้และคนอื่นๆ แทบจะเห็นความกระตือรือร้นในดวงตาสีดำคู่นั้นด้วยตาเปล่า!

แย่แล้ว

หัวใจของทุกคนแทบหยุดเต้น พวกเขาคิดว่าตัวเองเป็นอาหารหรอ?

ถังเจี๋ยและกั่นซื่อยวี่ทนแรงกดดันไม่ไหวตั้งแต่แรก

ความกลัวในใจเอาชนะเหตุผลครั้งสุดท้าย

"วิ่งเร็ว!"

พวกเขาตะโกน หันหลังและวิ่งหนีไป

ภายใต้การนำของพวกเขา กำแพงทางจิตใจของคนอื่นๆ ก็พังทลายในที่สุด พวกเขารีบหันหลังวิ่งหนี พุ่งเข้าป่าไปทีละคนเหมือนแมลงวันไร้หัว

หลินเหมี่ยวอี้อยากจะหันหลังวิ่งหนีไปชั่วขณะ

แต่เธอพบว่าซูเจ๋อไม่ขยับเลย ราวกับตกใจจนแข็งทื่อ

ทำไมต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ในช่วงเวลาวิกฤตด้วย!

เธอรีบดึงแขนเสื้อของซูเจ๋อ

"ซูเจ๋อ นายช็อกไปแล้ว รีบไปเร็ว!"

แค่พูดจบ

หลินเหมี่ยวอี้รู้สึกว่าด้านหน้ามืดลง ราวกับมีอะไรบางอย่างบังแสงอาทิตย์

ม่านตาของเธอหดเล็กลง เธอหันไปเห็นอกกว้างของเสี่ยวต้า

จบกัน

แค่ช้าไปแป๊บเดียว มันสายไปแล้วหรอ?

เธอหันไปมองซูเจ๋อ รู้สึกงุนงงสุดๆ

ซูเจ๋อไม่ใช่คนที่จะตกใจจนตัวแข็งแบบนี้ ทำไมครั้งนี้ถึงเป็นแบบนี้?

แต่... การได้ตายพร้อมกับคนแบบซูเจ๋อก็ไม่เลวร้ายนัก

แค่น่าเสียดายที่ดาวดวงใหม่ที่เจิดจรัสในหมู่ผู้ฝึกฝนในอนาคตต้องดับไป

และฉันก็จะไม่มีโอกาสได้เป็นปรมาจารย์การปรุงยาอีก...

เธอคิด

ช่องว่างระหว่างการฝึกร่างกายกับการสร้างรากฐานนั้นใหญ่เกินไป ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้และเตรียมท่าสู้

หลินเหมี่ยวอี้นึกถึงมุกโบราณขึ้นมา

เมื่อเจอสัตว์ร้าย อย่าแกล้งตาย ไม่งั้นความตายของคุณจะยิ่งแย่กว่าเดิม อย่าวิ่งหนี เพราะคุณไม่มีทางวิ่งเร็วกว่าพวกมันได้

ในเวลาแบบนี้ ให้ยืดตัวตรง กำหมัดแน่น จ้องตาอย่างโกรธเกรี้ยว ด้วยดวงตาที่จริงจัง และคำรามเหมือนสัตว์ป่า แบบนี้อย่างน้อยก็จะตายอย่างมีศักดิ์ศรี

ตอนที่หลินเหมี่ยวอี้ได้ยินมุกนี้ เธอคิดแค่ว่ามันตลก

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามันไม่ได้ไร้เหตุผล

เธอจ้องหมียักษ์ตรงหน้าอย่างโกรธเกรี้ยวและกรีดร้อง พยายามทำหน้าดุที่สุด แต่ไม่รู้ทำไมกลับดูน่ารักมากกว่า

เสี่ยวต้ามองมนุษย์ตัวจิ๋วตรงหน้าและอดตะลึงไม่ได้

สมองของมนุษย์คนนี้มีปัญหาหรือเปล่า?

ต้องอยู่ให้ห่างๆ เธอ ไม่งั้นอาจจะติดเชื้อได้

จากนั้น การกระทำต่อมาของมันก็ทำให้หลินเหมี่ยวอี้ตะลึง

เสี่ยวต้าถูมือ เข้าหาซูเจ๋อเหมือนคน และพูดด้วยสีหน้าประจบ

"พี่ชาย ในที่สุดพี่ก็มาถึง!"

หลินเหมี่ยวอี้:???

เกิดอะไรขึ้น?

หมียักษ์ในระดับสร้างรากฐานตัวนี้เรียกซูเจ๋อว่าพี่ชาย?

สัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานเป็นน้องชายของซูเจ๋อ???