บทที่ 240: แรงกดดันเวทมนตร์ที่พุ่งตรงสู่ท้องฟ้า! (ฟรี)

ฉลามยักษ์ส่งทั้งสองคนขึ้นฝั่ง แล้วหายไปในกระแสน้ำ มนตร์แปลงร่างที่ประณีตขนาดนี้ มีแต่ลูคัสเท่านั้นที่ทำได้ใต้น้ำ

"แฮร์รี่ สถานการณ์ข้างล่างเป็นยังไงบ้าง?" "มาดามพอมฟรีย์ ช่วยรักษานักเรียนของฉันด่วน!" เสียงของดัมเบิลดอร์และคาร์คารอฟดังขึ้นพร้อมกัน

คาร์คารอฟชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นหันมามองชายชราข้างๆ อย่างดุดัน "ดัมเบิลดอร์ ถ้าอาชีพนักกีฬาของครัมได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์นี้ ฉันจะไม่ปล่อยท่านไปแน่" พูดจบ เขาก็หันไปมองมาดามพอมฟรีย์ต่อ

ในฐานะหัวหน้าห้องพยาบาลของฮอกวอตส์ มาดามพอมฟรีย์มีทักษะการรักษาที่ยอดเยี่ยม ไม่ว่าจะเป็นความวุ่นวายที่นักเรียนและศาสตราจารย์บางคนก่อขึ้นในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา เธอก็สามารถแก้ไขได้อย่างง่ายดายเสมอ

แต่ในตอนนี้ สีหน้าของเธอจริงจังมาก เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นอาการบาดเจ็บรุนแรงขนาดนี้ เธอมีปัญหาในการรักษาบาดแผลของครัม

ขณะที่ยาเพิ่มเลือดค่อยๆ ไหลเข้าปากคนไข้ มาดามพอมฟรีย์ก็ถอนหายใจยาว "ไม่เป็นไร ให้เขาพักผ่อน และเขาจะตื่นขึ้นเมื่อยาเพิ่มเลือดทำงานเสร็จ"

คาร์คารอฟรีบขอบคุณหญิงชราตรงหน้า เห็นได้ว่าเขาห่วงใยนักเรียนของเขาจริงๆ เอ่อ... บางทีอาจจะห่วงแค่นักเรียนคนนี้

แฮร์รี่ที่รออยู่ข้างๆ มานาน รีบนั่งลงตรงหน้ามาดามพอมฟรีย์ "มาดาม ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของผมด้วยครับ"

ลักษณะของแฮร์รี่แปลกมาก ศีรษะของเขาถูกห่อหุ้มด้วยคาถาศีรษะฟองอากาศ แต่แทนที่จะเป็นออกซิเจนกลับเป็นน้ำ ในตอนนี้ ฤทธิ์ของกิลลีวีร์ดยังไม่หมด แฮร์รี่จึงไม่สามารถหายใจบนบกได้เลย

"คุณพอตเตอร์ เห็นว่าคุณโชคดีที่ไม่ได้บาดเจ็บมาก ให้ฉันช่วยกำจัดฤทธิ์กิลลีวีร์ดก่อนไหม?" "ขอบคุณความกรุณาของท่านครับ แต่ผมยังต้องใช้เหงือกคู่นี้ ช่วยรักษาบาดแผลให้ผมก่อนครับ"

เมื่อแฮร์รี่ยืนกราน มาดามพอมฟรีย์จึงเริ่มรักษาบาดแผลที่ขาและลำตัวของเขา ในขณะเดียวกัน ดัมเบิลดอร์และคนอื่นๆ กำลังรวมตัวกันเพื่อหารือว่าจะทำอย่างไรต่อไป

พวกเขาได้ยินจากแฮร์รี่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในทะเลสาบ ในตอนนี้ ผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าคน ยกเว้นลูคัส ได้กลับมาแล้วโดยไม่มีตัวประกัน พวกเขาแค่ต้องรอให้ลูคัสช่วยพวกเขา

"เราควรหารือเรื่องการดำเนินการต่อไปตอนนี้ไหม?" กรรมการมองดัมเบิลดอร์ที่พูด

ภารกิจที่สองชัดเจนว่าไม่สามารถดำเนินต่อได้ แล้วจะทำอย่างไรกับคะแนนของผู้เข้าแข่งขัน? ถ้าไม่ให้คะแนน ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรมกับลูคัสที่ช่วยคนมาตลอด กรรมการทุกคนมีความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง แต่ไม่มีใครพูด

ข้างๆ พวกเขา แก้มของมูดดี้กระตุกด้วยความกระวนกระวาย ตาวิเศษหมุนไปมาตลอดขณะที่เขามองสถานการณ์ในทะเลสาบ ตาวิเศษที่มีฟังก์ชันมองทะลุอย่างแรงสามารถมองทะลุผิวน้ำเข้าไปในทะเลสาบได้โดยตรง แต่มองได้ไกลเท่าที่ตาเห็นเท่านั้น

หลังจากค้นหานาน ก็ยังไม่มีร่องรอยของลูคัส มูดดี้จึงเดินกะเผลกไปหาแฮร์รี่ พอตเตอร์ "แฮร์รี่ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ผมไม่เป็นไรครับ ศาสตราจารย์!" แฮร์รี่ยกแขนขึ้น แสดงสภาพของเขาให้ศาสตราจารย์ที่เขาชอบดู

มูดดี้ครุ่นคิดครู่หนึ่งและพูดอีก: "กรินเดลวัลด์ เขาโอเคจริงๆ หรอ?"

"เขาน่าจะไม่เป็นไร อย่างน้อยก่อนที่ผมจากมา เขาก็ไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย"

คำตอบนี้ทำให้มูดดี้อารมณ์เสียมาก เขาไม่คาดคิดว่าลูคัสจะเคลื่อนไหวในน้ำได้อย่างอิสระ 'เวทมนตร์ที่เขาใช้ในภารกิจแรกไม่ใช่อาวุธสังหารที่เขาเรียนรู้มาโดยบังเอิญหรอกหรอ?'

เขาเชื่อมาตลอดว่าคาถาต้องห้ามที่ลูคัสใช้เป็นแค่เวทมนตร์ทรงพลังที่ได้มาโดยบังเอิญ เหมือนกับไม้กายสิทธิ์ผมเอลฟ์อันทรงพลังของเขา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพลังของลูคัสจะเกินจินตนาการของเขา

อย่างน้อยฉลามน้ำที่สร้างด้วยการแปลงร่างเมื่อกี้ บาร์ตี้ เคร้าช์ จูเนียร์ก็ทำเองไม่ได้

'ไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากผมเอลฟ์! ถ้าฉันสามารถมอบไม้กายสิทธิ์นี้ให้นายท่าน บวกกับการที่ฉันพาแฮร์รี่ พอตเตอร์ไปให้ ฉันจะต้องกลายเป็นผู้เสพความตายที่ได้รับความไว้วางใจที่สุดแน่ๆ'

ดวงตาของมูดดี้น่ากลัวมาก เขามองแฮร์รี่ราวกับหมาไนที่เพิ่งเห็นเหยื่อ โชคดีที่แฮร์รี่กำลังรักษาบาดแผลอยู่ จึงไม่เห็นสีหน้าของมูดดี้ปลอม

ในอัฒจันทร์ จินนี่จับมือเฮอร์ไมโอนี่แน่น: "พวกเขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม?" "แน่นอน ลูคัสจะต้องช่วยทุกคนได้แน่ๆ"

สีหน้าของเฮอร์ไมโอนี่มุ่งมั่นมาก แต่ที่จริงเธอก็กังวลมาก แต่ในตอนนี้จินนี่กำลังตื่นตระหนก เธอจึงต้องใจเย็น เฮอร์ไมโอนี่มองทะเลสาบ อธิษฐานให้ลูคัสกลับมาเร็วๆ พร้อมกับคนอื่นๆ

ไม่ใช่แค่สองสาวที่กังวลเรื่องลูคัส แอสทอเรียก็มองทะเลสาบอย่างกังวล หลังจากผ่านไปสักพัก เธอหันไปมองพี่สาวข้างๆ

"ท่านหัวหน้าแข็งแกร่งที่สุด เขาจะปลอดภัยใช่ไหมคะ?" "ใช่ พวกเราต้องเชื่อมั่นในหัวหน้า"

เห็นดวงตาสิ้นหวังและสับสนของน้องสาว ดาฟเน่รู้สึกเจ็บปวด เธอหันไปมองทะเลสาบ และแอบอธิษฐานให้ลูคัสปลอดภัย ถ้าลูคัสเกิดอะไรขึ้นจริงๆ เธอแทบจินตนาการไม่ออกว่าแอสทอเรียจะทำอะไร

อีกฝั่งของอัฒจันทร์ ลูน่าประคองโมเดลสแน็กเกอร์เขาย่นด้วยมือทั้งสอง เธอไม่ได้บอกลูคัสว่าเธอทำมันสองอัน สำหรับพวกเขา 'ลูคัส กลับมาอย่างปลอดภัยนะ!'

ในอัฒจันทร์ ผู้ชมหลายคนประสานมือและอธิษฐานถึงเมอร์ลิน ฝาแฝดวีสลีย์ก็ไม่ยิ้มแล้ว

น้องชายคนเล็กของพวกเขากำลังเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตในตอนนี้ ดังนั้นทั้งสองคนจึงไม่กล้าแม้แต่จะคิดเรื่องแกล้งคนในเวลานี้ พวกเขากลัวว่าภาพในหัวจะกลายเป็นความจริง

"เฟรด!" "จอร์จ!" ฝาแฝดที่เข้าใจกันแค่สบตากันก็เข้าใจความคิดของกันและกัน

ในเวลานี้ มีการทะเลาะเสียงดังบนฝั่ง อันที่จริงเป็นแฮร์รี่ที่กำลังก่อเรื่อง ไม่สนใจการขัดขวางของทุกคน เขายืนกรานจะลงน้ำไปช่วยเพื่อนของเขา

ตอนที่เขาขึ้นจากน้ำเมื่อกี้ เขายังรู้สึกดีใจในใจ แต่จู่ๆ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ มันช่างเข้าใจยากจริงๆ

สิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ คือมูดดี้เพิ่งให้บางอย่างกับเขาเพื่อจัดการกับแคปปา ถ้าแฮร์รี่ พอตเตอร์สามารถปราบปีศาจน้ำเหล่านั้นได้สำเร็จ เขาจะได้คะแนนมากมายจากการคลี่คลายวิกฤต

ด้วยวิธีนี้ เขาจะสามารถแซงลูคัสและได้อันดับหนึ่ง ดังนั้นในภารกิจที่สาม แฮร์รี่จะได้เข้าเขาวงกตเป็นคนแรก

มูดดี้ปลอมพยายามอย่างหนักให้เขาได้ที่หนึ่ง แต่ไม่คาดคิดว่าเด็กโง่คนนี้จะไม่แอบลงน้ำ แต่กลับประกาศอย่างโอ่อ่าว่าจะลงน้ำไปช่วยคน แต่ด้วยพลังของเขา ดัมเบิลดอร์จะยอมให้เขาลงน้ำอีกได้อย่างไร

บาร์ตี้ จูเนียร์ยืนอยู่นอกฝูงชนมองแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่กำลังอาละวาด และอดไม่ได้ที่จะถามนายของเขาในตอนนี้ว่า คนหยิ่งผยองและโง่เขลาแบบนี้เอาชนะท่านได้ยังไงตั้งแต่แรก?

แต่เนื่องจากนี่คือศัตรูที่นายของเขาเลือก เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากกัดฟันช่วยจนจบ

มูดดี้ปลอมเดินกะเผลกไปคุยกับกรรมการเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ โชคดีที่แฮร์รี่ไม่ได้โง่ขนาดนั้นและฉวยโอกาสกระโดดลงทะเลสาบ

ในเวลานี้ ลูคัสได้มาถึงที่ที่ตัวประกันถูกมัดไว้ เขาไม่รีบช่วยคน แต่กลับรอให้แคปปามาถึง ไอคิวของสัตว์วิเศษพวกนี้ไม่ต่ำกว่ามนุษย์

เขานึกขึ้นได้ว่าอาจจะยังมีกองทัพอินเฟอไรท์บางส่วนภายใต้โวลเดอมอร์ ลูคัสคิดว่าบางทีเขาอาจจะคุยกับแคปปาพวกนี้และใช้ทะเลสาบดำเป็นที่อยู่อาศัยแลกกับการสนับสนุนของพวกมัน

อย่างน้อยในน้ำ พลังการต่อสู้ของพวกมันก็สูงกว่าอินเฟอไรท์มากแน่นอน

การเจรจาดำเนินไปอย่างราบรื่น แม้จะมีอุปสรรคด้านภาษา แต่ทั้งสองฝ่ายสามารถเข้าใจการสื่อสารง่ายๆ ได้ ลูคัสยังได้เรียนรู้ว่าแคปปาหลายสิบตัวตรงหน้าเขาล้วนถูกค้ามนุษย์

และยังได้เรียนรู้ว่าคนที่ขายพวกมันมีนกหวีดวิเศษในมือ ตราบใดที่นกหวีดวิเศษถูกเป่า พวกมันต้องเชื่อฟังคำสั่ง

ดังนั้นลูคัสจึงสัญญาว่าจะหานกหวีดวิเศษและมอบให้ผู้นำของแคปปา ผู้นำก็สัญญาว่าตราบใดที่ได้นกหวีดวิเศษ พวกมันจะอาศัยและขยายพันธุ์ในทะเลสาบดำเพื่อจะได้ช่วยเหลือเมื่อฮอกวอตส์ตกอยู่ในอันตราย

เห็นว่าบรรยากาศกลมเกลียว การเจรจากำลังจะเสร็จสิ้น น่าเสียดายที่แขกที่ไม่ได้รับเชิญจู่ๆ ก็ว่ายมาจากระยะไกล

"ลูคัส!" แฮร์รี่ตะโกนในน้ำ แล้วหยิบนกหวีดเต็มไปด้วยเวทมนตร์ออกมา แค่เป่าเบาๆ คลื่นพลังเวทมนตร์ก็มาจากนกหวีด

แคปปารู้สึกถึงพลังเวทมนตร์นี้ และสีหน้าของพวกมันก็เจ็บปวดมาก 'ไอ้โง่คนนี้!'

ลูคัสสบถในใจ โบกไม้กายสิทธิ์และใช้การแปลงร่างควบคุมกระแสน้ำให้ห่อหุ้มแฮร์รี่ แม้ว่านกหวีดจะถูกขัดจังหวะ แต่ความดุร้ายของแคปปาก็ถูกปลุกขึ้นมาแล้ว

มองดูปีศาจน้ำที่ว่ายเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ลูคัสถอนหายใจ แรงกดดันเวทมนตร์ระดับตำนานออกมาจากร่างของเขา และน้ำที่ก้นทะเลสาบดำก็เริ่มเคลื่อนไหว

น้ำกระเซ็นขึ้น และหลังจากผ่านไปสักพัก น้ำในทะเลสาบดำก็ดูเหมือนกำลังเดือด ผู้ชมในอัฒจันทร์ลุกขึ้นจากที่นั่งด้วยความประหลาดใจ

"เกิดอะไรขึ้นข้างล่างนั้น?" "มีคนจุดไฟใต้ทะเลสาบหรอ?"

คนที่คุ้นเคยกับลูคัสนึกถึงไฟสีน้ำเงินของเขาทันที แม้แต่ดัมเบิลดอร์ก็คิดเช่นนั้น กรรมการดูทั้งจริงจังและกังวล พวกเขามาที่ฝั่งและมองทะเลสาบ กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก

ในขณะนั้น เสาน้ำพุ่งตรงสู่ท้องฟ้า พร้อมกับเสาน้ำที่พุ่งออกมาจากน้ำ ก็มีแรงกดดันเวทมนตร์ที่หนาวเย็น

ดัมเบิลดอร์รู้สึกถึงแรงกดดัน และการขมวดคิ้วของเขาก็ค่อยๆ ผ่อนคลาย แม้แต่รอยยิ้มอ่อนโยนก็กลับมาบนใบหน้า ดวงตาของเขาเป็นประกายเหมือนเคย

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]