บทที่ 130: ทุกอย่างเป็นส่วนหนึ่งในแผนของลูคัส ฮอร์ครักซ์ที่สามถูกทำลาย! (ฟรี)

"พวกเราพบกันซะที ทอม ริดเดิ้ล"

มองดูโวลเดอมอร์ในชุดคลุมสลิธีรินตรงหน้า ลูคัสต้องยอมรับว่าโวลเดอมอร์ี่ยังมีจมูกดูหล่อพอใช้ แค่ด้อยกว่าเขาเล็กน้อย

ริดเดิ้ลดูงุนงง เด็กหนุ่มผมบลอนด์ตรงหน้าดูคุ้นเคยกับเขามาก แต่เขาค่อนข้างแน่ใจว่าไม่เคยติดต่อกับคนคนนี้มาก่อน

"นายเป็นใคร?"

"เอาล่ะ เห็นนายไม่รู้จักฉัน ให้ฉันบอกนายว่าฉันคือลูคัส กรินเดลวัลด์"

"กรินเดลวัลด์?" ริดเดิ้ลขมวดคิ้ว

เมื่อเห็นจินนี่ วีสลีย์นอนอยู่บนพื้น เขาก็นึกขึ้นได้ทันที

"งั้นนายก็คือคนที่เด็กผู้หญิงคนนี้หลงรัก!"

ลูคัสรู้สึกหมดปัญญา ทำไมเขาถึงไม่รู้ว่าทอมชอบนินทาขนาดนี้

เห็นว่าโวลเดอมอร์หนุ่มยังจำเขาไม่ได้ เขาจึงจำต้องเตือนความจำต่อ: "ทอม ช่วยฉันทำการบ้านหน่อยได้ไหม?"

"นายนี่เอง?!" ทอมพูดด้วยความประหลาดใจ

เขาจะไม่มีวันลืมไอ้คนน่ารำคาญคนนี้

ตอนแรก เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำการบ้านให้อีกฝ่ายไปมากแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย

ไม่เพียงเท่านั้น ไอ้คนนี้ยังทำบันทึกของเขาหายอีก!

'เดี๋ยวก่อน! หาย?'

เขาดูเหมือนจะรู้สึกถึงปัญหาและมองลูคัสอย่างจริงจัง: "นายเป็นคนให้บันทึกของฉันกับเด็กผู้หญิงคนนี้?"

ดวงตาของแฮร์รี่เต็มไปด้วยความตกใจขณะที่นอนแข็งทื่ออยู่ด้านหลัง แม้เขาจะขยับไม่ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะฟังไม่ได้

ไม่คาดคิดว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้จะกลายเป็นลูคัส

แฮร์รี่ค่อยๆ กลอกตามอง มองกองขี้เถ้าที่อยู่ไม่ไกล

เขาเคยเห็นความสามารถในการเกิดใหม่จากขี้เถ้าของฟ็อกส์ในห้องอธิการบดี เขาจึงรู้ว่าคำสาปสังหารไม่สามารถฆ่าฟีนิกซ์ได้

และเหมือนที่เขาคิด กองขี้เถ้าเล็กๆ ก็เคลื่อนไหวทันทีและนกตัวเล็กที่ใหญ่กว่าลูกไก่นิดหน่อยก็โผล่ออกมา

ก่อนที่แฮร์รี่จะดีใจได้ แสงสีเขียวอีกดวงก็ฟาดใส่ฟ็อกส์

มันเพิ่งเกิดใหม่เมื่อกลายเป็นเปลวไฟอีกครั้ง และขี้เถ้าบนพื้นก็กองสูงขึ้นไปอีก

"แฮร์รี่ อย่าคิดเพ้อฝัน ฟีนิกซ์ตัวนี้จะออกไปไม่ได้วันนี้"

"และฉันก็สงสัยเรื่องหนึ่ง ฟีนิกซ์สามารถเกิดใหม่จากขี้เถ้าได้กี่ครั้ง?"

"ถ้าฉันฆ่ามันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันจะกลายเป็นกองขี้เถ้าในที่สุดจริงๆ หรือเปล่า? ฉันสงสัยจัง ลองดูกันไหม?"

แฮร์รี่มองรอยยิ้มบนใบหน้าของลูคัสและรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

เพิกเฉยต่อแฮร์รี่อีกครั้ง ลูคัสหันกลับไปมองจอมมารหนุ่มตรงหน้า

"เมื่อกี้เราคุยอะไรกันอยู่? อ้อใช่ พูดถึงเรื่องทิ้งนาย จริงๆ แล้วนายเข้าใจผิด ฉันแค่คืนนายให้จินนี่ วีสลีย์"

"ฮ่ะๆๆ" ริดเดิ้ลหัวเราะเบาๆ ทันที

เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะดังลั่น

"ฉันไม่เคยคิดว่าดัมเบิลดอร์จะยอมให้คนแบบนายอยู่ในฮอกวอตส์ เขาแก่เกินไปจริงๆ"

ลูคัสยักไหล่ ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับสิ่งที่ทอมพูด

"แล้วทำไมงูบาซิลิสก์ถึงไม่โจมตีนาย มันไม่เป็นแบบนี้เมื่อห้าสิบปีก่อน"

คำถามของริดเดิ้ล แฮร์รี่ก็สงสัยมากเช่นกัน เขาถึงกับสงสัยว่าทำไมลูคัสถึงยืนอยู่ตรงข้ามกับงูบาซิลิสก์ได้อย่างปลอดภัย

ลูคัสสังเกตเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของทั้งสองและหันไปมองเมดูซ่าพร้อมหัวเราะคิกคัก

งูบาซิลิสก์เข้าใจ และบิดตัวมาอยู่ด้านหลังเขา

"เพราะพวกเราเป็นเพื่อนกัน!"

ขณะพูด ลูคัสเปิดตาเมดูซ่า แต่ในฐานะฮอร์ครักซ์ ทอมไม่ได้กลายเป็นหิน

มองดูลูกตางูสองคู่ คู่หนึ่งใหญ่และคู่หนึ่งเล็ก ปรากฏตรงหน้าเขา เขาก็เข้าใจทันที

เมื่อเทียบกับตัวตนของเขาในฐานะทายาทสลิธีริน ชัดเจนว่าสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันย่อมได้รับความโปรดปรานจากงูบาซิลิสก์ง่ายกว่า

แม้จะรู้ว่าริดเดิ้ลอาจจะเข้าใจผิดบางอย่าง ลูคัสก็ไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายเพื่อแก้ความเข้าใจผิด

ลูบคาง เขาเดินวนรอบริดเดิ้ลสองสามก้าว

"สภาพของนายยุ่งยากจริงๆ!"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ริดเดิ้ลดูภูมิใจเล็กน้อย

"ถูกต้อง ฉันเชื่อมต่อกับจินนี่ วีสลีย์ นายจะทำอะไรได้?"

บูม!

พูดจบ เปลวไฟสีแดงกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

รู้สึกถึงภัยคุกคามจากเปลวไฟ ใบหน้าของริดเดิ้ลก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดทันที

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือลูคัสกลับเก็บเพลิงฟีศาจกลับไป

การช่วยจินนี่ วีสลีย์ไม่ได้ยากขนาดนั้น

เพลิงปีศาจนิดหน่อยหรือให้เมดูซ่าใช้เขี้ยวกัดบันทึกก็แก้ปัญหานี้ได้

แค่ว่าลูคัสโลภพลังวิญญาณของอีกฝ่าย

แต่ถ้าเขาดูดซับพลังวิญญาณของริดเดิ้ล พลังชีวิตของจินนี่อาจจะสลายไปแทนที่จะกลับคืนสู่ร่างกายของเธอ นั่นคือเหตุผลที่ลูคัสรู้สึกว่ามันยุ่งยากเล็กน้อย

ภายใต้สายตาสงสัยของริดเดิ้ลและแฮร์รี่ ลูคัสย่อตัวลงและอุ้มจินนี่ไว้ในอ้อมแขน

จากนั้นเขาก็มองริดเดิ้ลที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างเย็นชา

"ขโมยชีวิต!"

ไม่ทันให้ริดเดิ้ลตอบสนอง พื้นใต้เท้าเขาก็กลายเป็นสูญญากาศและแขนสีม่วงดำกลุ่มหนึ่งก็ยื่นออกมา ลากเขาเข้าไปในสูญญากาศ

ในเวลาเดียวกัน ลูคัสก็ส่งพลังชีวิตทั้งหมดที่ดูดซับมาให้จินนี่

มืออีกข้างก็ไม่ได้อยู่เฉย การดูดวิญญาณฟาดใส่ทอมในเวลาเดียวกัน

รู้สึกถึงพลังวิญญาณของตนที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ ทอมก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนกในที่สุด

เมื่อสูญญากาศปิดอีกครั้ง จินนี่ในอ้อมแขนของลูคัสก็ไม่ได้เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็งอีกต่อไป อุณหภูมิร่างกายของเธอกลับสู่ระดับปกติแล้ว

กลืนผลึกวิญญาณสีม่วงในมือ ลูคัสเดินไปที่บันทึกสีดำและพูดว่า "แฮร์รี่ นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องการดาบกริฟฟินดอร์?"

แฮร์รี่พูดไม่ออกในตอนนี้ แม้แต่การกะพริบตาก็ยากลำบาก

มองดูสภาพของอีกฝ่าย ลูคัสยิ้มเล็กน้อย

ดาบกริฟฟินดอร์ปรากฏในมือเขาโดยไม่รู้ตัว

"ดาบเล่มนี้เป็นอาวุธเล่นแร่แปรธาตุที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดที่ก็อบลินสร้างขึ้น คุณสมบัติพิเศษที่สุดของมันคือสามารถดูดซับสารใดๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อตัวมันเอง"

ขณะที่ลูคัสพูด เขายกดาบขึ้น และงูบาซิลิสก์เมดูซ่าก็อ้าปากกว้าง ปล่อยให้พิษใสหยดหนึ่งหยดจากเขี้ยวของเธอ

ดาบกริฟฟินดอร์ค่อยๆ ดูดซับพิษที่ตกลงบนใบมีด ด้วยวิธีนี้มันจึงมีคุณสมบัติของพิษงูบาซิลิสก์

มันยังมีความสามารถในการทำลายฮอร์ครักซ์ด้วย

หลังจากอธิบายให้แฮร์รี่ฟัง ลูคัสก็ยกดาบกริฟฟินดอร์ขึ้นทันทีและปักมันลงในบันทึกด้วยหลังมือ

ควันดำพวยพุ่งขึ้นจากบันทึกและใบหน้าบิดเบี้ยวของทอม ริดเดิ้ลก็ปรากฏในควันหนา

นี่คือความพิเศษของฮอร์ครักซ์ ถ้าฮอร์ครักซ์ไม่ถูกทำลายหรือแยกส่วนเหมือนที่ลูคัสทำ เศษวิญญาณข้างในก็ไม่มีวันถูกทำลายได้

ลูคัสเพียงแค่ดูดซับพลังวิญญาณบางส่วนของริดเดิ้ลเมื่อเขาเอาชนะเงา

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับความก้าวหน้าในชุดความสำเร็จของโฮสต์: ทำลายฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์ (3/7) รางวัล: คะแนนความสำเร็จ 500 คะแนน]

หลังจากจัดการกับฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์เสร็จ ลูคัสต้องจัดการกับเรื่องราวที่ตามมา

อย่าคิดว่าการกระทำที่ดูไม่ใส่ใจเมื่อครู่เป็นแค่การแสดง เพราะแม้จะดูเหมือนว่าเขาได้เผยตัวตนที่แท้จริงต่อหน้าทั้งสองคน แต่มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อเขาจริงๆ

จริงๆ แล้วเขารู้อยู่ในใจ

เศษวิญญาณของทอม ริดเดิ้ลถูกกำหนดให้ต้องถูกทำลาย

และแฮร์รี่?

เขาจะจำเรื่องทั้งหมดนี้ไม่ได้ เขาจะจำได้แค่การต่อสู้อย่างกล้าหาญกับงูบาซิลิสก์และทำลายแผนการของโวลเดอมอร์อีกครั้ง

และสุดท้าย ร่วมกับลูคัส พวกเขาก็ช่วยจินนี่จากห้องแห่งความลับได้สำเร็จ

เห็นลูคัสค่อยๆ เดินเข้ามาหา แฮร์รี่ก็รู้สึกไม่ดีในใจทันที

"แฮร์รี่ นายเริ่มอิจฉาฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ได้ยินสิ่งที่ลูคัสพูด ดวงตาของแฮร์รี่เต็มไปด้วยความตกใจ

ลูคัสยิ้มและพูดต่อ "ฉันคิดว่าประมาณฮาโลวีนใช่ไหม? หรือเร็วกว่านั้น?"

"ให้ฉันเดา อาจจะเป็นข่าวที่ฉันได้เป็นหัวหน้าสลิธีริน? หรืออาจจะเป็นเพราะเดรโกใช้ไม้กวาดของฉันและแย่งลูกสนิชจากนาย?"

มองดูดวงตาที่ประหลาดใจมากขึ้นของแฮร์รี่ ลูคัสถอนหายใจ "แฮร์รี่ ฉันถือว่านายเป็นเพื่อน นายไม่ควรอิจฉาฉัน"

"รู้ไหม? พ่อให้ของขวัญล้ำค่ามากชิ้นหนึ่งกับฉันตอนวันเกิดในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน"

"มันเรียกว่าคำสาปแห่งความปรารถนา เป็นมนต์ดำโบราณมาก นายรู้จักกระจกแห่งเอะริเซดไหม? มนต์นั้นถูกสาปใส่กระจกบานนั้น"

"แค่ว่าคนที่สาปคาถาดูเหมือนจะไม่ต้องการปลุกความปรารถนาที่ลึกที่สุดของผู้คน ผลของเวทมนตร์จึงอ่อนลง ทำให้กระจกสามารถปลุกความปรารถนาของคนได้เฉพาะตอนที่อยู่ตรงหน้ามันเท่านั้น"

เห็นดวงตาที่หวาดกลัวของแฮร์รี่ ลูคัสยิ้มและพูดว่า "ถูกต้อง ฉันใช้มันกับนายในคืนงานวันนั้นและดูเหมือนจะได้ผลดีทีเดียว"

"นายแบบนี้เป็นประโยชน์กับสิ่งที่ฉันต้องทำในภายหลัง ขอโทษนะเพื่อน แต่ฉันรับประกันว่าจะไม่มีใครทำร้ายนายได้ตลอดเจ็ดปีในโรงเรียน"

"เอาล่ะ คุยกันพอแล้ว นายไม่ควรรู้เรื่องนี้ ฉันต้องลบมันออก ขอโทษนะเพื่อน"

"ลาก่อนเพื่อน!"

เขาไม่ให้เวลาแฮร์รี่ย่อยคำพูดของเขา

สิ่งสุดท้ายที่แฮร์รี่เห็นคือลูคัสยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นชี้ไปที่หน้าผากของเขา จากนั้นเสียงนุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหู: "โอบลิเวียต"

คาถาความทรงจำสามารถลบความทรงจำของเป้าหมาย และยังสามารถเพิ่มความทรงจำปลอมให้กับเป้าหมายได้

ลูคัสไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน

หลังจากทั้งหมด คาถาความทรงจำของเขาจะถูกดัมเบิลดอร์จับได้ง่ายๆ

แต่ขอบคุณโบนัสที่ได้รับหลังจากการตื่นของพรสวรรค์ด้านคาถา คาถาความทรงจำของเขาแทบจะถึงระดับเต็มประสิทธิภาพ

ลูคัสแก้ไขความทรงจำของแฮร์รี่เล็กน้อยตามเนื้อเรื่องในหนังสือต้นฉบับ

แน่นอน เขาลบฉากที่แฮร์รี่ถูกวางยาพิษและสุดท้ายใช้เขี้ยวงูบาซิลิสก์ทำลายบันทึก

ในความทรงจำของแฮร์รี่ เขาจบลงด้วยการฆ่างูบาซิลิสก์อย่างกล้าหาญด้วยดาบกริฟฟินดอร์และทำลายบันทึก

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ ลูคัสก็มาหาจินนี่ วีสลีย์อีกครั้งและแก้ไขความทรงจำของเธอเล็กน้อยเช่นกัน

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็ทำให้แฮร์รี่หมดสติ

มองดูงูบาซิลิสก์ข้างๆ เขาพูดว่า "ได้ เรามาเตรียมจัดการเรื่องที่จะตามมากัน"

"เราไม่สามารถปล่อยให้ผู้กล้าได้ชื่อเสียงที่ไม่ได้เป็นของเขาจริงๆ"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]