ตอนที่ 314 วันแต่งมาถึง 4(ฟรี)

“จริงเหรอ?” ฟ่านอี๋ฟ่านดูเหมือนจะไม่เชื่อ

ในสายตาของเธอ พี่หลี่หยวนคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก เป็นเรื่องปกติที่จะมีผู้หญิงมากมายชอบเขา

ส่วนพี่สะใภ้มู่ฉิวก็ไม่ต่างกัน

รูปร่าง หน้าตา ลักษณะนิสัย และพลังของเธอก็เหมาะสมกับพี่หลี่หยวน

และเธอก็ไม่เหมือนคนที่ ‘บังคับ’ คนอื่น

เธอก็เลยคิดว่าคำตอบของหลี่หยวนไม่น่าเชื่อ

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง!” หลี่หยวนพยักหน้าโดยไม่ลังเล

“ตอนนั้นพี่เป็นแค่ทหารใหม่ที่เพิ่งออกจากโรงเรียน ไม่รู้อะไรเลย ถูกผู้บังคับบัญชาหมายตา เป็นเรื่องปกติที่จะถูกเธอหลอก!”

แขกที่โต๊ะอาหารต่างก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม

พวกเขาไม่คิดว่าผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งของจีนจะทำให้บรรยากาศในงานแต่งงานคึกคักขนาดนี้

อธิการบดีลั่วหยางและผู้ใหญ่คนอื่นๆ มองมู่ฉิว เห็นเธอยิ้ม พวกเขาก็รู้สึกเห็นใจ ‘จุดจบ’ ของหลี่หยวนหลังจากงานแต่งงาน

“ก็ได้...” ฟ่านอี๋ฟ่านยังคงรู้สึกว่าคำตอบของหลี่หยวนไม่น่าเชื่อ แต่เธอก็ไม่ได้ถามต่อ

เธอยื่นลูกบอลปักลายคืนให้มู่ฉิว ยิ้ม “พี่สะใภ้มู่ฉิว คำถามของหนูจบแล้วค่ะ โยนต่อเลยค่ะ”

“อืม” มู่ฉิวรับลูกบอล หลับตา โยนขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้ง

ครั้งนี้ ฟ่านอี๋ฟ่านไม่ได้ขยับ แต่เธอมองลูกบอลอย่างตั้งใจ อยากรู้ว่ามันจะตกไปที่ใคร

ลูกบอลลอยเป็นเส้นโค้ง ค่อยๆ ตกลงสู่พื้น

ฟ่านอี๋ฟ่านก้มลงมอง

เธอพบว่าลูกบอลกำลังจะตกลงไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยมาก เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะญาติและเพื่อนของมู่ฉิว

เป็นอวี๋เหวินเฉียว อาจารย์ของมหาวิทยาลัยยุทธ์ลั่วหยาง

และยังเป็นเพื่อนบ้านและเพื่อนเล่นในวัยเด็กของมู่ฉิว

อวี๋เหวินเฉียวเห็นลูกบอลกำลังจะตกลงมาที่ตัวเธอก็ตกตะลึง เธอมองหลี่หยวนโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนว่าเธอจะไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับเธอ เธอไม่ได้เตรียมคำถามไว้

ทันใดนั้น ในขณะที่ลูกบอลปักลายสีแดงกำลังจะตกลงบนหัวของอวี๋เหวินเฉียว...

สายลมอ่อนๆ ที่มีกลิ่นหอมของสมุนไพรก็พัดผ่านมา

ลูกบอลก็เปลี่ยนทิศทาง ตกลงไปในอ้อมแขนของผู้หญิงที่สวมชุดกี่เพ้า

เธอหยิบลูกบอลขึ้นมา มองหลี่หยวนด้วยรอยยิ้ม

หัวใจของหลี่หยวนเต้นแรง

เกมโยนลูกบอลที่ฟ่านอี๋ฟ่านเสนอนั้นเป็นแค่วิธีที่เด็กๆ ใช้สร้างบรรยากาศ

ทำไมอธิการบดีเซี่ยงไฮ้ถึงเข้ามาร่วมด้วย?

“ฉันถามได้หรือยัง?” เห็นหลี่หยวนไม่พูดอะไร อธิการบดีเซี่ยงไฮ้ก็ยิ้ม ถาม

หลี่หยวนเหลือบมองมู่ฉิว

เขาพยักหน้าอย่างจนใจ “ถามเลยครับ ท่าน”

เขาเน้นคำว่า ‘ท่าน’ หวังว่าอธิการบดีเซี่ยงไฮ้จะไม่เล่นแรงเกินไป

หลี่หยวนไม่ใช่คนโง่

เขาเห็นความรู้สึกที่อธิการบดีเซี่ยงไฮ้แสดงออกต่อเขา

“คำถามของฉันคือ...” อธิการบดีเซี่ยงไฮ้มองหลี่หยวนด้วยรอยยิ้ม เธอจงใจหยุด

บรรยากาศในงานเลี้ยงก็เงียบลง

ที่โต๊ะอาหาร มู่เยว่ฉินมองอธิการบดีเซี่ยงไฮ้ที่ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตอนที่เขียนการ์ดเชิญ...เธอถึงได้รู้ว่าอธิการบดีเซี่ยงไฮ้คนนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลี่หยวน

ตอนแรกเธอก็ไม่ได้สนใจ

เพราะถึงแม้ว่าอธิการบดีเซี่ยงไฮ้จะดูอ่อนเยาว์ อายุแค่สามสิบกว่าๆ

แต่ตอนนี้...อธิการบดีเซี่ยงไฮ้ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน มองสีหน้าของลูกสาวและหลี่หยวน...

ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่าง

ความประทับใจที่มู่เยว่ฉินมีต่ออธิการบดีเซี่ยงไฮ้ลดลงอย่างมาก

เธอมองชุดกี่เพ้าสีเขียวและใบหน้าที่สวยงามของอธิการบดีเซี่ยงไฮ้...

เธอคิดว่าอธิการบดีเซี่ยงไฮ้อาจจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับหลี่หยวน

สีหน้าของเธอยิ่งน่ากลัวมากขึ้น

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวจะทำลายบรรยากาศในงานเลี้ยง ด้วยนิสัยของเธอ เธอคงจะลุกขึ้นไปคุยกับอธิการบดีเซี่ยงไฮ้แล้ว

ผู้บัญชาการจั่วเฟิงและอธิการบดีลั่วหยางที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารยกแก้วไวน์ขึ้น มองดูอย่างสนใจ

พวกเขาที่ต่อสู้กับเผ่าพันธุ์ต่างดาวทุกวันรู้สึกเบื่อมาก ตอนนี้มีเรื่องสนุกๆ ให้ดู พวกเขาต้อง ‘เผือก’ หน่อยแล้ว

อธิการบดีเซี่ยงไฮ้เหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของทุกคน เธอหยุดครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถามด้วยรอยยิ้ม “คำถามของฉันคือ พวกเธอวางแผนจะให้พ่อแม่มีหลานเมื่อไหร่?”

หลี่หยวนถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินคำถามนี้

มู่เยว่ฉินที่อยู่ไกลๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน จากนั้นเธอก็ยิ้มออกมา

การเร่งให้คู่บ่าวสาวมีลูกเป็นประเพณีของจีน

คำถามของอธิการบดีเซี่ยงไฮ้ไม่มีปัญหาอะไร แถมยังโดนใจมู่เยว่ฉินอีกด้วย

“ใช่ค่ะ พี่หลี่หยวน พี่สะใภ้มู่ฉิว เมื่อไหร่หนูจะมีหลานให้เลี้ยงคะ?” ฟ่านอี๋ฟ่านตื่นเต้นทันที

เธอนึกในใจว่าท่านอธิการบดียังไงก็คือท่านอธิการบดี ถามได้ตรงประเด็น ทำไมเธอถึงคิดคำถามนี้ไม่ออกนะ?

“ไม่ต้องห่วง พวกเราจะพยายาม” หลี่หยวนตอบอย่างตรงไปตรงมา เขากอดมู่ฉิว จูบหน้าผากของเธอต่อหน้าทุกคน

มู่ฉิวยิ้ม บีบเอวหลี่หยวนอย่างแรงในขณะที่เขาจูบเธอ

...

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

บ่ายสามโมง งานเลี้ยงก็เกือบจะจบแล้ว แขกเริ่มทยอยกันกลับ เพราะทุกอย่างเรียบง่าย จึงไม่มีงานเลี้ยงตอนเย็น

ฟ่านอี๋ฟ่านอยากจะมาป่วนห้องหอของทั้งสองในตอนกลางคืน แต่หลี่หยวนก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

สุดท้ายเธอก็ได้แต่ช่วยเก็บโต๊ะอาหาร

ตอนที่อธิการบดีเซี่ยงไฮ้จะกลับ เธอก็คุยกับหลี่หยวนเกี่ยวกับเวลาที่จะไปสำรวจซากโบราณใต้ดินที่เซี่ยงไฮ้

นี่เป็นเรื่องสำคัญ

หลังจากพักผ่อนสองสามวัน และไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่ทางเชื่อมอาณาจักรดาวของเผ่าพันธุ์ต่างดาว หลี่หยวนก็จะรีบไปที่นั่น

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ตกดิน

หลังจากทำความสะอาดบ้านเสร็จ มู่เยว่ฉินและพ่อของมู่ฉิวก็กลับไป

ตอนนี้มีแค่หลี่หยวนและมู่ฉิวเหลืออยู่ในบ้านหลังใหญ่

เศษประทัดสีแดงและตัวอักษร ‘囍’ บนพื้นเป็นสัญลักษณ์ว่าวันนี้พวกเขาได้ทำเรื่องสำคัญสำเร็จ กลายเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง

ในห้องนั่งเล่น หลี่หยวนมองมู่ฉิวที่แกล้งทำเป็นดื่มเบียร์ แต่จริงๆ แล้วมือของเธอเหงื่อออกเพราะความประหม่า

เขาอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก “ที่รัก ได้เวลาแล้ว พวกเราไปนอนกันเถอะ”

หัวใจของมู่ฉิวเต้นเร็วขึ้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำ

เธอหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นสงบ “เพิ่งจะสามทุ่มเอง ฉันยังไม่ง่วง ไม่ต้องรีบนอน”

“แล้วถ้าฉันง่วงล่ะ” ดวงตาของหลี่หยวนเต็มไปด้วยความปรารถนา

เขาไม่พูดอะไร แบกมู่ฉิวไว้บนไหล่ เดินไปที่ห้องนอนที่ชั้นสองโดยไม่สนใจการต่อต้านของเธอ

...

กลางคืนมาถึง

หลี่หยวนรออยู่หน้าห้องนอน รู้สึกถึงความผันผวนของพลังจิตที่แผ่ออกมาจากข้างใน

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ผลักประตูห้องนอนเข้าไป

มู่ฉิวที่สวมชุดแต่งงานสีแดงสด ปกคลุมด้วยผ้าคลุมหน้าสีแดง นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างเงียบๆ มือของเธอที่อยู่ในแขนเสื้อกุมกันแน่น

ห้องหอเป็นห้องที่หลี่หยวนและมู่ฉิวตกแต่งด้วยกัน

รวมถึงผ้าม่าน ทุกอย่างเป็นสีแดงที่เป็นสัญลักษณ์ของความสุข

หลี่หยวนเดินไปหามู่ฉิว

เขายื่นมือออกไป ค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้า ใบหน้าที่สวยงามที่เขามองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อปรากฏขึ้น

ดวงตาสีดำของเธอมองมาที่เขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเงาสะท้อนของเขา นอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นอีก

หลี่หยวนกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

เขาถอดเครื่องประดับศีรษะออกจากหัวของเธอ เผยให้เห็นผมสีดำที่ยาวถึงเอว

ชุดแต่งงานสีแดงสดทำให้มู่ฉิวดูมีเสน่ห์และเย้ายวนมากขึ้น

มู่ฉิวเห็นหลี่หยวนจ้องมองเธออย่างหลงใหล เธอก็รู้สึกถึงความสุข

เธออ้าปากเล็กน้อย พูดเบาๆ “ปิดไฟเถอะ~”