ตอนที่ 109 ระฆังสะท้านฟ้า เขตแดนเทพย้อนกลับ(ฟรี)

แสงสองกลุ่มปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

กลุ่มแรกดูเหมือนเนบิวลาย่อส่วน เปล่งประกายลึกลับ แม้แต่พลังจิตระดับเจ็ดของเขาก็ยังรู้สึกวิงเวียน

กลุ่มที่สองเป็นระฆังทองสัมฤทธิ์ขนาดเล็กที่มีอักขระหนาแน่น ดูเรียบง่าย

หลี่หยวนเอื้อมมือไปแตะกลุ่มแรก

เขารู้สึกเย็นๆ และก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไร แสงก็ส่องเข้าไปในผิวหนังของเขา

ในขณะเดียวกัน ข้อมูลก็ปรากฏขึ้นในใจ

“...เขตแดนเทพย้อนกลับ”

หลี่หยวนพึมพำ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขตแดนเทพย้อนกลับ

มันคือเขตแดนชนิดหนึ่ง

แต่มันไม่ใช่เขตแดนธรรมดา มันเกี่ยวข้องกับ ‘เวลา’

เขาสามารถย้อนเวลาภายในเขตแดนได้โดยใช้พลังปฐมภูมิ

เช่น ถ้าหลี่หยวนถูกดาบแทงทะลุหัวใจ

ตราบใดที่เขายังมีสติ

หลี่หยวนก็สามารถเปิดใช้งานเขตแดนย้อนกลับ ย้อนเวลากลับไปก่อนจะถูกแทง และหลบดาบ

“นี่มันวิชาเทพชัดๆ ไม่รู้ว่าพลังจิตระดับเจ็ดของฉันจะย้อนเวลากลับไปได้นานแค่ไหน...”

หลี่หยวนรู้สึกถึงร่างกายที่เหนื่อยล้า เขาจึงระงับความคิดที่จะทดลอง

เขากำลังจะแตะกลุ่มแสงที่สอง

ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงสายตานับไม่ถ้วนที่มองมา ราวกับว่าพวกเขาอยากจะมองทะลุเขา

"มหาปราชญ์ยุทธ์ของทุกเผ่าพันธุ์...”

หลี่หยวนยืดตัวขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาของเขาสงบนิ่ง เขาเผชิญหน้ากับสายตาเหล่านั้นโดยไม่กลัว

ครู่หนึ่ง สายตาเหล่านั้นก็หายไป

แต่ชื่อของหลี่หยวนจะถูกเผยแพร่ไปทั่วทุกเผ่าพันธุ์

“...กลับไปก่อน ค่อยว่ากัน”

หลี่หยวนรู้สึกว่าร่างกายของเขาไม่ไหวแล้ว เขาต้องการนอนหลับพักฟื้น

แสงที่ห่อหุ้มระฆังทองสัมฤทธิ์จมลงในร่างกายของเขา

รวมถึงมังกรแดงเก้าสิบเก้าตัวที่ชายที่สวมชุดจักรพรรดิมอบให้ เขาจะตรวจสอบพวกมันตอนกลับไป

ตอนที่เขากำลังจะจากไป

บนบันไดขั้นที่ 8,000 กว่าๆ

นักบุญเผ่าวิญญาณก้าวไปข้างหน้า "เดี๋ยวก่อน”

หลี่หยวนมองดูนักบุญ

เขาพูดอย่างใจเย็น "มีอะไรรึเปล่าครับ?”

ดวงตาสีเงินของนักบุญจ้องมองเขา "นายเจออะไรที่ด่านสุดท้าย? เป็นบรรพบุรุษของฉันรึเปล่า?”

มีข่าวลือว่าผู้เฝ้าประตูบนเส้นทางหมื่นดวงดาวคืออัจฉริยะของทุกเผ่าพันธุ์

ในยุคจักรพรรดิวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ เผ่าวิญญาณเกิดความวุ่นวาย วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่เกี่ยวข้องกับความเป็นไปของเผ่าวิญญาณสูญหายไป

พวกเขาตามหามันมานานกว่า 2,000 ปี ก็หาไม่เจอ

พวกเขาจึงหวังว่าจะได้เจอบรรพบุรุษระดับมหาปราชญ์ยุทธ์ของเผ่าวิญญาณบนเส้นทางหมื่นดวงดาว และได้เบาะแส

หลี่หยวนส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับ”

จากนั้นร่างกายของเขาก็กลายเป็นอุกกาบาตสีทอง พุ่งไปยังใจกลางดวงดาว

...

จัตุรัสใต้ดินของกองทัพที่เก้า...

หลี่หยวนลืมตาขึ้น เขานั่งสมาธิมาห้าวัน พลังปราณและพลังจิตถูกใช้ไปจนหมด พอลุกขึ้น เขาก็หน้ามืด เกือบจะเป็นลม

เพียะ——!

ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขา ตบไหล่เขาอย่างมีความสุข "ยินดีด้วย นายได้ที่หนึ่งแล้ว และถูกขึ้นบัญชีดำของเผ่าพันธุ์ต่างดาว”

ใบหน้าของหลัวซวงเต็มไปด้วยความดีใจและชื่นชม

จากนั้นเธอก็เห็นว่าหลี่หยวนที่ถูกเธอตบไหล่เซล้มลงกับพื้น

เธอตกใจ

หลัวซวงรีบกระโดดถอยหลัง "ฉันแค่แตะเบาๆ นะ อย่ามาแบล็คเมล์ฉันนะ~”

หลี่หยวนถอนหายใจ ปอดของเขารู้สึกเจ็บ

เขายื่นมือออกไปหามู่ฉิว

มู่ฉิวพยุงเขาขึ้น โดยไม่พูดอะไร เธอใช้ดาวบินพาหลี่หยวนออกจากจัตุรัสใต้ดิน

หลัวซวงลังเล

เธอก้มหน้าและเดินตามไป

...

ชายฝั่งตะวันออกของจีน...

เหนือเกาะ...

ในประตูแสง...

ชายชราผมขาวขว้างหอกกับผลึกหลากสีออกไปด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

ตัวหอกสีดำสนิท บนตัวหอกมีสลักลายกิเลนหินแหงนหน้าคำรามขึ้นฟ้า ทำให้มิติสั่นสะเทือนเล็กน้อยภายใต้แรงกดดันของมัน

แสงลึกลับลอยอยู่บนพื้นผิวของผลึกหลากสี มองเห็นเงาของเทพเลือนราง

"ไม่คิดเลยว่าคุณไป๋จะรักษาสัญญา”

จั่วเฟิงเก็บธนูยาว เอาหอกกับทารกเทพไป

เขาไม่รอช้า

หันหลังกลับและจากไป

ชายชราผมขาวจ้องมองไปในทิศทางที่จั่วเฟิงหายไป

ในที่สุด เขาก็ตัดสินใจได้

"แจ้งให้คนตระกูลไป๋ทุกคนที่อยู่ข้างนอกกลับไปที่ไป๋โจวตงเทียน อีกสามวัน ไป๋โจวตงเทียนจะปิดผนึกเป็นเวลาพันปี”

"อะไรนะ?"

เสียงตกใจดังขึ้น "แต่ท่านบรรพบุรุษ แล้วเหมืองกับภูเขายาที่เราบริหารอยู่ข้างนอกล่ะ?”

"ทิ้งมันไปซะ!”

ชายชราผมขาวพูดอย่างเด็ดขาด "ใครที่ไม่กลับมาหลังจากสามวัน คนคนนั้นจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับไป๋โจวตงเทียนอีกต่อไป”

"...... ครับ”

...

สองวันต่อมา...

ในหอพักของมู่ฉิว...

หลี่หยวนลืมตาขึ้น เขารู้สึกว่าร่างกายแข็งแรง

เขามองไปรอบๆ ห้องนอน

ไม่เห็นมู่ฉิว

เขานอนอยู่บนเตียงและหยิบรางวัลที่สองออกมา

ระฆังทองสัมฤทธิ์ – ระฆังสะท้านฟ้า

ปล.เอาแล้วเริ่มเดือดดด พระเอกเราโดนหมายหัวแล้ว