ตอนที่ 42 เด็กหนุ่มขี้อาย

**แก้ยศ พระเอกยศพันตรีครับ**

"กลัวเหรอ?"

มู่ฉิวเหลือบมองหลี่หยวนยิ้มๆ

หลี่หยวนยักไหล่ "หัวหน้าครูฝึก คุณพาผมมาที่นี่ ถึงจะมีเรื่องวุ่นวาย คุณก็ต้องอยู่ข้างหน้าสิ"

มู่ฉิวหันกลับมาขับรถต่อ "ทองเลือดเทพคือรางวัลสำหรับผู้ชนะ คนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้รับมัน"

"การที่เธอแย่งมันมาจากเขา แสดงว่าจี้เหิงสู้เธอไม่ได้ มันจะทำให้ท่านผู้นำสนใจเธอซึ่งเป็นเรื่องดี"

หลี่หยวนพยักหน้า เขาต้องการอาวุธ

ทองเลือดเทพเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

...

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา

บนทะเลทรายที่ว่างเปล่า มีเฮลิคอปเตอร์ปรากฏขึ้น

บนก้อนหินข้างๆ

มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ เอามือบังตา มองไปไกลๆ

รถออฟโรดเร่งความเร็วจนฝุ่นตลบ ในที่สุดก็หยุดลงอย่างมั่นคง

กองทัพที่หนึ่งตั้งอยู่ลึกเข้าไปในทะเลทรายทางตะวันตกเฉียงเหนือ

ควบคุมอาณาจักรดวงดาวระดับ 9 แห่งเดียวในโลก

ผู้นำกองทัพที่หนึ่งเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

ว่ากันว่าตอนที่เขาเพิ่งเป็นมหาปราชญ์ยุทธ์ เขาได้บุกเข้าไปในอาณาจักรดวงดาว สังหารศัตรูนับไม่ถ้วน

ผู้หญิงบนก้อนหินกระโดดลงมา

เธอสวมชุดทหารลายพรางทะเลทราย รูปร่างสูง ขาเรียวยาว แต่ละก้าวดูมั่นใจ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้แข็งแกร่ง

เธอเดินมาหาพวกเขา

ไม่ได้มองมู่ฉิวแต่มองดูหลี่หยวนด้วยความอยากรู้อยากเห็น  "นี่คือคนที่เธอซ่อนไว้?"

"ดูดีนี่ หนุ่มน้อย สนใจเข้าร่วมกองทัพที่หนึ่งไหม? พี่สาวจะแนะนำแฟนให้ รับรองว่าสวยกว่ามู่ฉิวร้อยเท่า!"

หลี่หยวนมองดูยศของเธอ พันเอก เขารีบยืนตรงและพูด "รายงานครับ ผมอยู่กับกองทัพที่เก้าก็สบายดี  ไม่รบกวนท่านดีกว่าครับ"

ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม ไม่พูดอะไรต่อ

หันไปมองมู่ฉิว "พลังปราณอ่อนแอ จิตใจหดหู่...ดูเหมือนว่าที่เธอโดนเล่นงานสาหัสและโคม่า 2 วันจะเป็นเรื่องจริง?"

มู่ฉิวมองดูเธอ พูดอย่างใจเย็น  "ไม่ใช่เรื่องของเธอ"

"ยังปากร้ายเหมือนเดิม"

ผู้หญิงคนนั้นหันหลังเดินไปที่เฮลิคอปเตอร์ "ขับรถมา 2 ชั่วโมงคงจะหิวน้ำ ฉันเตรียมเบียร์เย็นๆไว้ให้ เป็นยี่ห้อที่เธอชอบ"

มู่ฉิวเดินตามไป"เธอไม่ได้วางยาใช่ไหม?"

"จะวางยาเธอไปทำไม? เอาไปขายในตลาดมืดเหรอ?"

...

ในห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์ มีโต๊ะเล็กๆ วางเบียร์เย็นๆและกับแกล้มไว้

หลี่หยวนรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นชื่อหลัวซวง เป็นทหารใหม่รุ่นเดียวกับมู่ฉิว ตอนนี้เป็นกึ่งสุดยอดปรมาจารย์ระดับ  6

ก่อนที่จะเจอมู่ฉิว

หลัวซวงเป็นอัจฉริยะยุทธ์ที่โดดเด่นที่สุดของกองทัพที่หนึ่ง

เริ่มจากค่ายฝึก เธอท้าทายทหารใหม่ที่แข็งแกร่งที่สุดของกองทัพ

ระดับของเธอก็เพิ่มขึ้น ได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะที่มีโอกาสเลื่อนขั้นเป็นมหาปราชญ์ยุทธ์มากที่สุดรองจากท่านผู้นำ

จากนั้นก็มีการแข่งขันของทหารใหม่ทั้งหมด

เธอได้พบกับมู่ฉิวจากกองทัพที่เก้า

ต่อหน้ากองทัพ ภายใต้เลนส์กล้องนับไม่ถ้วน

เธอแพ้มู่ฉิวภายใน 50 กระบวนท่า

ลิ้มรสความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรก

หลังจากนั้น หลัวซวงก็ท้าทายมู่ฉิวทุกเดือน

แต่ช่องว่างระหว่างทั้งสองก็กว้างขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่งปีที่แล้ว มู่ฉิวใช้แค่ดาวบินก็เอาชนะเธอได้แล้ว

ตั้งแต่นั้นมา เธอก็เลิกคิดที่จะแข่งกับมู่ฉิว

แต่ 3 เดือนก่อน

หลัวซวงได้พบกับจี้เหิงที่เพิ่งปลุกหัวใจดาบ

เธอจึงรับเขาเป็นศิษย์ทันที

ใช้ทรัพยากรทั้งหมดฝึกฝนเขา

ในเวลาเพียง 3 เดือน เขาก็แข็งแกร่งถึงขั้นฆ่าเผ่าพันธุ์ต่างดาวระดับ 5 ได้เพียงลำพัง

เขาแบกรับความปรารถนาของหลัวซวงในการเอาชนะมู่ฉิว

...

สิบนาทีต่อมา

มู่ฉิววางกระป๋องเบียร์ลง เงยหน้ามองท้องฟ้าทางซ้าย

หลี่หยวนก็มองไปรอบๆ

แสงเจิดจ้าปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

มันพุ่งมาทางนี้

แสงสว่างจางหายไป เผยให้เห็นชายหนุ่มรูปหล่อเหยียบอยู่บนดาบยาว

ในมือของเขาถือศพที่ดูเหมือนมนุษย์ต้นไม้

หลี่หยวนหรี่ตา

ในสายตาของเขา ชายหนุ่มคนนี้เหมือนดาบที่ไม่มีสิ่งเจือปน

บริสุทธิ์และแข็งแกร่ง

"แก่นแท้"

มู่ฉิวมองดูหลัวซวงที่ลุกขึ้นยืน"ไม่แปลกใจที่เธอมั่นใจ เขาเข้าใจ 'แก่นแท้'  ตั้งแต่ระดับ 3 ศิษย์ของเธอนี่เป็นอัจฉริยะดาบจริงๆ"

เฉพาะสุดยอดปรมาจารย์ระดับ 8 เท่านั้นที่สามารถเข้าใจ 'แก่นแท้' ของตัวเองได้

จี้เหิงเข้าใจ 'แก่นแท้' ของดาบตั้งแต่ระดับ 3

พรสวรรค์ดาบของเขาทำให้เขากลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดนับตั้งแต่ยุควิชายุทธเริ่มต้น

ปัง--!

ร่างของ 'มนุษย์ต้นไม้' ถูกโยนลงพื้น

จี้เหิงกระโดดลงจากดาบ คำนับหลัวซวง มู่ฉิวและหลี่หยวน

"คารวะอาจารย์และท่านทั้งสอง"

หลังจากโลกเข้าสู่ยุควิชายุทธ

การรับศิษย์ก็ได้รับอนุญาต เช่นหลัวซวงและจี้เหิง

ที่ทั้งสองมาที่นี่ ไม่ใช่แค่เพื่อมารับมู่ฉิวและหลี่หยวน

แต่ยังมาล่าอสูรต้นไม้ระดับ 5 ที่หนีออกมาจากอาณาจักรดวงดาว

หลัวซวงกระโดดลงจากเฮลิคอปเตอร์

เช็ดเหงื่อบนหน้าผากของจี้เหิง "เป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม?"

จี้เหิงหน้าแดงด้วยความอาย  "ไม่...  ไม่เจ็บครับ"

"ดีแล้ว"

หลัวซวงถอนหายใจและยิ้มหวาน "พอกลับไป ก็บันทึกผลงาน รับรางวัลทหารกล้า"

มู่ฉิวเห็นการกระทำของหลัวซวง

สีหน้าของเธอดูแปลกๆ "ไม่แปลกใจเลยที่ช่วงนี้เธอใจเย็นลง หลัวซวง จีนมีอัจฉริยะดาบอยู่คนเดียว เธอไม่กลัวว่าจะทำให้หัวใจดาบของเขาแปดเปื้อนเหรอ?"

หลัวซวงเม้มปา  ก้มลงกระซิบข้างหูของจี้เหิง"จี้เหิง อาจารย์ทำแบบนี้ทำให้เธอแปดเปื้อนไหม?"

"ไม่...ไม่ครับ"  จี้เหิงหน้าแดงก่ำ ตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ

หลี่หยวนถึงได้เข้าใจ

ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลัวซวงกับจี้เหิงจะซับซ้อน

จากนั้น เขาก็อดมองมู่ฉิวที่อยู่ข้างหน้าไม่ได้

มู่ฉิวรับรู้ถึงสายตาเขา แผ่นหลังยืดตรงทันที

ผิวเนียนบนคอเริ่มเกิดตุ่มขึ้นจากอาการขนลุก

หลี่หยวน“...”