ตอนที่ 2 ทะลวงสู่ขั้นหนึ่ง

หลายกิโลเมตรออกไป

ในกองบัญชาการชั่วคราว

หน้าจอขนาดใหญ่ห้าจอถูกติดตั้งเรียงกัน แบ่งออกเป็นช่องๆ หนึ่งในนั้นคือโรงงานร้างที่หลี่หยวนอยู่

"มีอะไรน่าสนใจเกี่ยวกับทหารใหม่คนนี้บ้างไหม?"

ผู้พูดเป็นนายทหารยศพันตรี

เขาอายุประมาณสามสิบปี ผิวคล้ำ รูปร่างผอมเพรียว ให้ความรู้สึกสงบนิ่งและน่าเกรงขาม

"หัวหน้าเส้า ทหารใหม่รุ่นนี้มีทั้งหมด 485 นาย ในจำนวนนี้เป็นนักรบขั้น 1 เจ็ดนาย มีพลังปราณ 14 ขึ้นไปประมาณ 43 นาย ปลุกพรสวรรค์ยุทธ์ได้ 37 นาย และหนึ่งในนั้นเป็นระดับ A ด้วยซ้ำครับ"

"พรสวรรค์ยุทธ์ระดับ A ?"

พันตรีที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าเส้าเลิกคิ้วขึ้นมาทันที "เอาภาพขึ้นมา"

หน้าต่างบนหน้าจอถูกซูมเข้าไป

เป็นมู่ป้าเทียนที่กำลังถือหอกสายฟ้าสีม่วง ต่อสู้กับหมูเงาเลือดระดับ 1

"ธาตุสายฟ้าสินะ ไม่เลว พอโตขึ้นก็เป็นอาวุธสังหารรูปร่างมนุษย์ในสนามรบได้เลย"

หัวหน้าเส้ายิ่งดูก็ยิ่งพอใจ ในใจเริ่มวางแผนฝึกฝนเฉพาะทางไว้คร่าวๆ แล้ว

ลูกทีมที่อยู่รอบข้างมองที่หน้าจอ เห็นร่างที่ถือหอกสายฟ้า ตอนเผชิญหน้ากับการโจมตีของหมูเงาเลือดระดับ 1 กลับมีท่าทีหวาดกลัว เกือบจะถูกต้อนจนจนมุมก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ "พรสวรรค์ดี แต่ดูเหมือนความกล้าหาญจะต้องฝึกฝนอีกเยอะ"

ปีศาจหมูเงาเลือดที่ปล่อยออกมาให้ทหารใหม่กลุ่มนี้ล้วนถูกถอนเขี้ยวที่อันตรายที่สุดออกไปแล้ว แทบจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีดาบโลหะผสมระดับ D หลายเล่มที่แข็งแกร่งพอจะตัดผ่านเกราะป้องกันของปีศาจหมูเงาเลือดได้

ผลลัพธ์กลับถูกบีบบังคับจนเป็นแบบนี้ น่าเกลียดจริงๆ

"ไม่เป็นไร"

หัวหน้าเส้าพูดอย่างใจเย็น "ทหารใหม่เหล่านี้เกือบทั้งหมดเพิ่งออกมาจากโรงเรียน ยังเด็กอยู่ เพิ่งเคยเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรร้ายเป็นครั้งแรก แค่กล้าสู้กลับก็เก่งแล้ว"

ในตอนนี้เอง

ไม่ไกลออกไป ลูกทีมคนหนึ่งก็ตะโกนออกมา "หัวหน้าเส้า ปรากฏทหารใหม่ที่สังหารสัตว์อสูรได้เป็นคนแรกแล้วครับ!"

หน้าต่างบนหน้าจอถูกซูมเข้าไป

ทหารใหม่คนหนึ่งกำลังเหยียบร่างของปีศาจหมูเงาเลือด ดึงดาบโลหะผสมออกจากหัวใจของมัน

เป็นหลี่หยวน

"ท่วงท่าคล่องแคล่ว เด็ดขาดในการสังหาร สีหน้าก็ไม่ค่อยผันผวน..."

หัวหน้าเส้าจ้องมองไปที่ภาพหลี่หยวนหยิบดาบโลหะผสมเปื้อนเลือด เดินตรงไปยังฝูงปีศาจหมูเงาเลือด

แววตาเหมือนค้นพบขุมทอง "อ่านข้อมูลของเขาให้ฉันฟัง"

ลูกทีมที่อยู่ด้านหลังรีบค้นหาข้อมูลของหลี่หยวน

"หลี่หยวน เพศชาย เกิดที่เมืองเทียนหยาง ปีศักราชที่ 218 บิดามารดาเสียชีวิตจากเหตุการณ์คลื่นสัตว์อสูรตอนอายุสามขวบ ถูกส่งไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เติบโตขึ้นมาเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายเทียนหยางหมายเลข 2 สมัครเข้าร่วมกองทัพในช่วงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย พลังปราณ 12.3 วิชายุทธได้แก่มวยและเพลงดาบ พรสวรรค์ยุทธยังไม่ถูกปลุก"

หัวหน้าเส้าพยักหน้าอย่างช้าๆ

ในหน้าจอ

หลี่หยวนพบปีศาจหมูเงาเลือดตัวหนึ่งที่กำลังโจมตีทหารใหม่ ก็รีบพุ่งเข้าไปพร้อมกับดาบในมือ

ครึ่งนาทีต่อมา

ปีศาจหมูเงาเลือดตัวนั้นก็สิ้นใจ

เดินหน้าต่อไปยังทิศทางที่มีการเคลื่อนไหว ทิ้งไว้เพียงทหารใหม่มือไม้สั่นเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

แววตาของหัวหน้าเส้ายิ่งเต็มไปด้วยความชื่นชม "เขาเป็นทหารโดยกำเนิด!"

ลูกทีมที่อยู่ข้างๆ หัวเราะ "เทียบกับคนที่มีพรสวรรค์ยุทธ์ระดับ A แล้วเป็นไงบ้างครับ?"

หัวหน้าเส้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ในแง่ของอาณาจักรบ่มเพาะ พรสวรรค์ยุทธ์ระดับ A ย่อมดีกว่า แต่ฉันยังคงมองคนนี้ในแง่ดีมากกว่า"

"งั้นทหารใหม่คนนี้ก็โชคดีไป" รอยยิ้มของลูกทีมแฝงไปด้วยความสะใจเล็กน้อย

ในขณะที่กำลังพูดคุยกัน

หลี่หยวนก็สังหารปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 1 ตัวที่สามได้แล้ว

จากนั้น ภายใต้สายตาจับจ้องของหัวหน้าเส้า เขาก็แอบไปที่มุมหนึ่งของซากปรักหักพัง

ไม่นานนัก

ปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 ที่ขนเปล่งประกาย ร่างกายแข็งแกร่งราวกับกระทิงก็เดินมาอย่างช้าๆ

ในดวงตาสีเลือดขุ่นมัวมีแสงวิญญาณริบหรี่

ความหิวโหยอย่างรุนแรงไม่ได้ทำให้มันคลุ้มคลั่งเข้าโจมตีทหารใหม่

แต่กลับเริ่มเดินเลียบไปตามขอบอาคารโรงงานร้าง ดูไม่ค่อยสงบ เหมือนอยากจะหลบหนี

"หมอนี่คงจะไม่ไปซุ่มโจมตีปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 หรอกนะ?"

ลูกทีมที่อยู่หน้าจอเฝ้าระวังอุทานออกมาด้วยความตกใจ

หัวหน้าเส้าไม่พูดอะไร จ้องมองไปที่หลี่หยวนในหน้าจอไม่วางตา

ปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 เดินผ่านที่ซ่อนของหลี่หยวนอย่างรวดเร็ว ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ก็เดินต่อไปอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีเลือดจ้องมองไปที่รั้วเหล็กด้านหน้า กีบเท้าตะกุยพื้นอย่างไม่สบายใจ

ทันใดนั้นเอง

หลี่หยวนก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างจับดาบโลหะผสมแน่น ต้องการฟันเข้าที่หลังของปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2

ทว่าดูเหมือนปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 จะรู้ตัวมานานแล้ว

มันหันกลับมาอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าใส่ราวกับสายฟ้าสีเลือดพร้อมกับกลิ่นคาวเลือด

กองบัญชาการชั่วคราว

ลูกทีมคนนั้นส่ายหัว "ปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 มีประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นที่ไวมาก และมีความฉลาดอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่ามันรู้ตัวเรื่องหลี่หยวนมานานแล้ว และกำลังรอให้เขาออกมาเอง"

หัวหน้าเส้าไม่พูดอะไร สายตาจ้องมองที่หน้าจอไม่วางตา

เผชิญหน้ากับปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 ที่พุ่งเข้าหา

หลี่หยวนหยุดชะงัก ใช้แรงเฉื่อยจากการพุ่งตัว ขว้างดาบโลหะผสมยาวเกือบหนึ่งเมตรออกไปอย่างรุนแรง

ปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 มีร่างกายที่แข็งแกร่ง ความเร็วในการพุ่งชนนั้นรวดเร็วมาก แต่ความยืดหยุ่นนั้นมีจำกัด

ไม่อาจหลบดาบโลหะผสมได้ทัน ถูกฟันเข้าที่กะโหลกที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างจัง

โครม!

ดาบโลหะผสมถูกสะท้อนกลับมา

ปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 ร้องเสียงดัง บนกะโหลกด้านซ้ายมีรูโหว่ เลือดสีดำไหลออกมาอย่างช้าๆ

"เจ้าเด็กนี่!"

หัวหน้าเส้าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "รู้ว่าซ่อนตัวจากสัตว์อสูรระดับ 2 ไม่ได้ ก็เลยทำตรงกันข้าม แกล้งทำเป็นเปิดช่องโหว่ ทำร้ายปีศาจหมูเงาเลือด"

จากนั้นก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย "น่าเสียดายที่วิธีการรับมือยังไม่เฉียบคมพอ ดาบโลหะผสมระดับ D เป็นวิธีเดียวที่เขาจะสามารถทำร้ายปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 ได้ ถ้าขว้างออกไปตรงๆ ถึงจะทำร้ายได้จริง แต่ก็ไม่ถึงตาย"

พูดจบก็มองไปที่เจ้าหน้าที่ประสานงาน "แจ้งลูกทีมที่อยู่ตรงนั้น เตรียมตัวช่วยเหลือ..."

ทันใดนั้นเอง!

แสงสีทองก็สว่างวาบขึ้นบนหน้าจอ

หัวหน้าเส้าเงยหน้าขึ้นมอง

ลุกขึ้นยืนพรวดเดียว จ้องมองไปที่หน้าจอด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

ในหน้าจอ

หลี่หยวนอาศัยจังหวะที่ปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 เคลื่อนไหวไม่สะดวก หลังจากที่โยนดาบโลหะผสมออกไปแล้ว ก็ใช้ท่าไถลตัวหลบการพุ่งชน ลุกขึ้นยืนอย่างคล่องแคล่ว กระโดดขึ้นไปบนหลังของปีศาจหมูเงาเลือด

บนพื้นผิวร่างกายปรากฏแสงสีทองสว่างจ้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขากำหมัดสีทองแน่น ต่อยเข้าที่หลังหัวของปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2

โครม!

ปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 ร้องลั่น ร่างกายที่แข็งแกร่งราวกับกระทิงล้มลงกับพื้น

โครม!

หมัดสีทองยังคงกระหน่ำซัดลงมาไม่หยุด ปากและจมูกของปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 มีเลือดไหลออกมา เสียงร้องคำรามดังไม่หยุด

ขนสีดำบนคอที่เปล่งประกายจางๆ ตั้งขึ้นเหมือนเข็มเหล็ก แต่ไม่อาจทำร้ายหลี่หยวนที่อาบแสงสีทองได้เลยแม้แต่น้อย

"นักรบพรสวรรค์ระดับ S !!"

กองบัญชาการชั่วคราว

หัวหน้าเส้าจ้องมองที่หน้าจอ พูดออกมาคำหนึ่ง

ในตอนนี้เขาถึงกับกลั้นหายใจ

มีแต่นักรบพรสวรรค์ระดับ S เท่านั้นที่สามารถเพิกเฉยต่อความเสียหายที่เกิดจากปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 โดยไม่ต้องเข้าสู่อาณาจักรแรก

เพล้ง!

ปากกาในมือของลูกทีมที่อยู่ข้างๆ หล่นลงบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ระดับ... ระดับ S ? หัวหน้า... หัวหน้าเส้า แน่ใจนะครับ?!"

นักรบพรสวรรค์ระดับ S ?

กี่ปีแล้วที่หน่วยของเราไม่มีคนแบบนี้?

ถ้าผู้นำรู้เข้าต้องดีใจมากแน่ๆ!!

"ไม่มีทางผิดพลาด!"

หัวหน้าเส้าแทบจะปิดปากตัวเองไม่อยู่ มองดูหลี่หยวนที่อาบแสงสีทองสว่างจ้าในภาพ รู้สึกว่าการทุบตีนั้นช่างน่าพึงพอใจ

"คัดลอกวิดีโอ ฉันจะไปที่กองบัญชาการกองทัพทันที!"

"ครับ"

ลูกทีมรีบดึงฮาร์ดดิสก์ออกมา

...

โรงงานร้าง

หลี่หยวนปล่อยหมัดสุดท้าย ปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 ที่อยู่เบื้องล่างก็สิ้นใจ

จากนั้นเขาก็ยืนขึ้น

สัมผัสได้ถึงพลังปราณที่พลุ่งพล่านในร่างกาย รู้สึกเบิกบานใจเป็นพิเศษ

[เจ้าของ : หลี่หยวน]

[อาณาจักรบ่มเพาะ : นักรบขั้น 1]

[ค่าพลังปราณ: 15.3]

[พลังจิต: 7.1]

[พรสวรรค์: กายาทองคำอมตะ (S)]

[วิชายุทธ:  มวยขั้นกลาง (1/10)  เพลงดาบขั้นพื้นฐาน (5/10)]

[แต้มอัปเกรด: 10]

สังหารปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 1 สามตัว ได้รับสามแต้มอัปเกรด

สังหารปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 2 หนึ่งตัว ได้รับสิบแต้ม

รวมเป็นสิบสามแต้ม

ก่อนที่จะลงมือซุ่มโจมตี เพิ่มค่าพลังปราณไปสามแต้ม หลังจากที่ไปถึงมาตรฐานนักรบขั้น 1 แล้ว ก็ยังเหลืออีกสิบแต้ม

คิดอยู่ครู่หนึ่ง

หลี่หยวนแบ่งสามแต้มไปเพิ่มความเชี่ยวชาญวิชามวยขั้นพื้นฐาน

ยกระดับเป็นมวยขั้นกลาง

จากนั้นก็ไปเก็บดาบโลหะผสมที่ถูกสะท้อนกลับมา พุ่งตรงไปยังทิศทางที่มีการเคลื่อนไหวของปีศาจหมูเงาเลือดระดับ 1