บทที่ 120 บุตรแห่งโชคชะตา เจ้าก็มีวันนี้ด้วยรึ?

บทที่ 120 บุตรแห่งโชคชะตา เจ้าก็มีวันนี้ด้วยรึ?

◉◉◉◉◉

"หยวนป้า!!!"

หั่วหลิงเอ๋อร์ที่กำลังต่อสู้กับสือฝาน เมื่อเห็นน้องชายของตนได้รับบาดเจ็บ พลันจิตใจก็สับสนวุ่นวาย

โอกาสดี

เมื่อเห็นภาพนี้ ในดวงตาของสือฝานก็พลันสาดประกายเจิดจ้า

เรียบร้อย

ขอเพียงแค่สืออี้สังหารหั่วหยวนป้าได้สำเร็จ สองบุรุษใหญ่รุมผู้หญิงคนเดียว หรือว่าจะยังสู้ไม่ได้อีก?

"เจ้าแข็งแกร่งมาก น่าเสียดายที่เจ้าเลือกคู่ต่อสู้ผิดคน"

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์คลี่คลายแล้ว สืออี้ก็ก้มมองหั่วหยวนป้าที่บาดเจ็บสาหัสอยู่บนพื้น มุมปากยกยิ้ม

ราวกับนกยูงที่หยิ่งผยอง ก้มมองเหยื่อที่หมอบราบอยู่แทบเท้า

ครืนนน!

ในชั่วขณะนั้น พลังโลหิตบนร่างของหั่วหยวนป้ากลับเดือดพล่านลุกไหม้ขึ้นอีกครั้ง แถมยังมีร่างเงาของสัตว์ร้ายที่ราวกับหลุดออกมาจากยุคบรรพกาล กำลังคำรามก้องฟ้า

นั่นคือสัตว์ร้ายที่มีรูปร่างคล้ายนกอินทรี แต่กลับมีขนาดใหญ่กว่านกอินทรีไม่รู้กี่เท่า

ขนทั่วทั้งร่างเป็นสีทอง ส่องประกายเย็นเยียบที่เจิดจ้าและคมกริบอย่างหาที่เปรียบมิได้ ราวกับว่าแค่ดึงออกมาเพียงเส้นเดียว ก็สามารถทะลวงโลกได้แล้ว

มันกรีดร้องเสียงแหลม เสียงดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้า

ขณะเดียวกัน พลังที่บ้าคลั่งถึงขีดสุดก็ระเบิดออกมาจากร่างของมัน ทำให้มิติทั้งผืนถึงกับหยุดนิ่ง

"นี่... นี่มัน"

สืออี้ตกตะลึง ร่างเงานี้มันช่างสมจริงเหลือเกิน ทำให้เขารู้สึกกดดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้แต่หายใจก็ยังลำบาก

ในขณะเดียวกัน บาดแผลบนร่างของหั่วหยวนป้าก็กำลังสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่าน

"โฮก!"

หั่วหยวนป้าคำรามลั่น ร่างราวกับดาวตก พุ่งเข้าปะทะอย่างแรง รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด จนคนมองตามไม่ทัน

ปัง!!!

ค้อนยักษ์พันชั่งฟาดฟันออกไป ฉีกกระชากท้องฟ้า

กระแทกเข้าที่หน้าอกของสืออี้โดยตรง

แคร็ก!

เสียงกระดูกหักดังขึ้นมา

สืออี้ถูกซัดจนกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบเมตร

กระอักเลือดออกมาเต็มปาก ใบหน้าซีดเผือด

"แย่แล้ว ร่างในชาติก่อนของเจ้าเด็กนี่ถูกปลุกออกมาแล้ว"

ในแหวน เสียงตกตะลึงของเทียนจุนร้อยอสูรดังขึ้น ในวันที่เห็นหั่วหยวนป้าครั้งแรกในการประลองชุมนุมยอดฝีมือ เขาก็รู้สึกว่ากลิ่นอายของเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาแล้ว

คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเกี่ยวข้องกับสัตว์เทวะตนหนึ่งในยุคบรรพกาล

แต่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ตัวตนของอีกฝ่ายจะเป็นถึงนกการเวกปีกทอง

นี่คือสัตว์อัศจรรย์ที่อาศัยอยู่ในยุคบรรพกาล

ในตำนานเล่าว่า มันกินมังกรเป็นอาหาร พละกำลังมหาศาล

ในชั่วขณะที่ใกล้ตายเมื่อครู่ กลับปลุกร่างในชาติก่อนของนกการเวกปีกทองที่กลับชาติมาเกิดผู้นี้ขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

"ไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายพี่หญิงข้าได้!!!"

ร่างเงานกการเวกปีกทองวนเวียนอยู่รอบกาย ดวงตาทั้งคู่ของหั่วหยวนป้าแดงก่ำ พลังกดดันอันยิ่งใหญ่แผ่ไปทั่วทุกทิศ ที่ใดที่มันพาดผ่าน สรรพสิ่งล้วนดับสูญ

แผ่นดินแตกสลาย ต้นไม้หักโค่น ห้วงมิติแตกสลาย เผยให้เห็นรอยแยกนับไม่ถ้วน

"กายาบรรลุปราชญ์!"

สืออี้สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย หั่วหยวนป้าหลังจากที่ปลุกร่างในชาติก่อนขึ้นมาได้ พลังฝีมือก็เหนือกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก

หากหยางซิวมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ คาดว่าคงจะได้หัวเราะเยาะอย่างสะใจ

ตะโกนลั่นว่า บุตรแห่งโชคชะตา เจ้าก็มีวันนี้ด้วยรึ

ถูกต้อง ภาพที่เกิดขึ้นในนครหยกขาวตอนนี้

ในชาติที่แล้ว ก็เคยเกิดขึ้นกับหยางซิวเช่นกัน

ในตอนนั้น หั่วหลิงเอ๋อร์กับสือฝานรักกันดูดดื่ม

ดังนั้น หั่วหยวนป้าจึงถูกบุตรแห่งโชคชะตาผู้นี้ชักชวนมาเป็นพวก กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกรุ่นบุกเบิกที่สำคัญ

ในภายภาคหน้า เมื่อสือฝานสืบทอดตำแหน่งต่อจากราชาเฒ่า กลายเป็นราชาแห่งมนุษย์แคว้นหั่วคนใหม่

อีกฝ่ายก็คือขุนพลอันดับหนึ่งใต้บัญชาของเขา

ในการต่อสู้ครั้งหนึ่ง หยางซิวสามารถจัดการน้องเมียของบุตรแห่งโชคชะตาผู้นี้จนปางตายได้อย่างง่ายดาย ผลลัพธ์คือคาดไม่ถึงเลย

ในชั่วขณะแห่งวิกฤต อีกฝ่ายกลับโกงซึ่งๆ หน้า นกการเวกปีกทองเข้าสิง กายาบรรลุปราชญ์ กฎเกณฑ์นับหมื่นไม่อาจเข้าใกล้กาย ใช้พลังเดียวทะลวงหมื่นวิชา

เล่นงานหยางซิวที่ตอนนั้นเป็นถึงจอมมารคนหนึ่งจนอ่วมอรทัย

และในตอนนี้ หลังจากที่ตัวร้ายอย่างเขาเลือกที่จะนอนราบ

ไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนแปลงเส้นทางชีวิตของหั่วหยวนป้าที่ต้องไปติดตามสือฝาน

ยังทำให้ทั้งสองกลายเป็นศัตรูกัน ไม่เผาผีกันอีกด้วย

หากหยางซิวมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ คาดว่าคงได้หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งไปแล้ว

ส่วนในใจของสือฝานกับสืออี้ ก็คงจะขมขื่นอย่างที่สุด

แค่หั่วหลิงเอ๋อร์ที่มีกายามังกรแท้จริงคนเดียวก็รับมือยากขนาดนี้แล้ว นี่ยังต้องบวกหั่วหยวนป้าที่กลับชาติมาเกิดเป็นนกการเวกปีกทองเข้าไปอีก

สองพ่อลูกสบตากัน

โดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งสองก็เลือกที่จะหนีไปในทันที

หั่วหลิงเอ๋อร์ก็ไม่ได้เลือกที่จะไล่ตาม ตอนนี้นางสรุปเป็นกฎเกณฑ์ได้แล้ว

สือฝานคนนี้ แม้ว่าจะไร้ประโยชน์สิ้นดี พรสวรรค์ก็ไม่มี หน้าตาก็ไม่มี จิตใจก็ไม่มี แต่กลับมีวาสนาหนุนนำอย่างน่าประหลาด

ตลอดทางที่ผ่านมา วาสนาเล็กใหญ่นับไม่ถ้วน ราวกับรีบวิ่งมาป้อนถึงปาก

แถมทุกครั้งที่ใกล้ตาย ก็สามารถพลิกวิกฤตเป็นโอกาสได้ตลอด

ดังนั้น นางก็เลยคิดได้ ไม่ฆ่าสือฝานก็ไม่ฆ่า ตราบใดที่นางไม่ฆ่าสือฝาน มันก็ไม่สามารถพลิกวิกฤตเป็นโอกาสในตอนใกล้ตายได้

และนางก็จะชิงวาสนาทั้งหมดของอีกฝ่ายมาล่วงหน้า

แปดร้อยลี้ห่างออกไป

เมื่อเห็นหั่วหลิงเอ๋อร์กำลังดูดซับแก่นอสูรมังกรอุทกบรรพกาลอยู่ไกลๆ หน้าของสือฝานก็พลันเขียวปี๋

นั่นมันแก่นอสูรมังกรอุทกของข้า!!!

"บัดซบ นังแพศยานี่มันเหมือนพลาสเตอร์หนังหมาจริงๆ สลัดยังไงก็ไม่หลุด"

สือฝานกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน

ตั้งแต่ลานเต๋าหมื่นมังกร มาจนถึงแก่นอสูรมังกรอุทกในตอนนี้

นังแพศยานี่มันเห็นข้าเป็นต้นหอมรึไง? นึกอยากจะมาตัดก็มาตัด

ที่แย่คือเขายังต้านทานไม่ได้

"ช่างเถอะ แก่นอสูรมังกรอุทกถึงจะหายาก แต่เมื่อเทียบกับวาสนาอื่นๆ ในนครหยกขาวแล้ว ก็ไม่นับว่ามีค่าอะไร"

"ข้าผู้เฒ่ายังรู้อีกที่หนึ่ง"

การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันนี้ แม้แต่เทียนจุนร้อยอสูรก็ยังคาดไม่ถึง

เขารู้วิธีเรียกใช้อาคมต้องห้ามของเซียนในโบราณสถานแห่งนี้จริงๆ แต่ต้องไปถึงใจกลางของพื้นที่ก่อน ถึงจะลงมือได้

"อดทนหน่อยเถอะ"

เทียนจุนร้อยอสูรรีบปลอบสือฝานที่ใกล้จะสติแตกเต็มที

ในไม่ช้า ภายใต้การนำทางของเทียนจุนร้อยอสูร สือฝานกับสืออี้ทั้งสอง ก็ได้เดินทางมาถึงหน้ายอดเขาที่สูงตระหง่านราวกับกระบี่เทวะอีกครั้ง

"ศิษย์รัก เจ้าคิดว่าเขาลูกนี้เหมือนอะไรอีก?"

"เหมือนกระบี่เล่มหนึ่ง!"

สือฝานเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งคู่เป็นประกาย

"ถูกต้อง"

เทียนจุนร้อยอสูรยิ้มที่มุมปาก

"นี่คือหนึ่งในสิบสุดยอดกระบี่มารบรรพกาล กระบี่เฝินจี้ที่แปลงกายมา ในนั้นมีเคล็ดวิชากระบี่ขั้นสุดยอดซ่อนอยู่"

สิบสุดยอดกระบี่มาร!!!

สือฝานเบิกตากว้างอีกครั้ง เขาเองก็เป็นผู้ฝึกกระบี่ หากสามารถได้รับกระบี่เฝินจี้ที่ถูกผนึกไว้ที่นี่ และได้รับเคล็ดวิชากระบี่ขั้นสุดยอดที่อยู่ในนี้

พลังต่อสู้จะต้องพุ่งสูงขึ้นอย่างแน่นอน

ข้าคือผู้ที่สวรรค์เมตตาอย่างแท้จริง!!!

ขอเพียงแค่ได้รับเคล็ดวิชากระบี่ขั้นสุดยอดที่อยู่ตรงหน้านี้ได้สำเร็จ ข้าก็ไม่ต้องกลัวการคุกคามของหั่วหลิงเอ๋อร์กับซูชิงเฉิงอีกต่อไป

เมื่อนึกถึงแก่นอสูรมังกรอุทกที่เพิ่งถูกแย่งชิงไป

สือฝานก็กำหมัดแน่น ในแววตามีจิตสังหารเดือดพล่าน

"สามสิบปีฟากตะวันออก สามสิบปี..."

เดี๋ยวก่อน

พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง

สือฝานก็รีบหันขวับไปมองด้านหลัง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา เขาถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

"กระบี่เฝินจี้ ข้ามาแล้ว!"

ในขณะที่สือฝานก้าวเท้าเข้าไป ก็ราวกับไปกระตุ้นกลไกอะไรบางอย่าง

ยอดเขาทั้งลูกก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

พื้นดินแตกออก รอยแยกนับไม่ถ้วนราวกับใยแมงมุมแผ่ขยายออกไป

ปัง! พื้นดินระเบิดออกโดยสิ้นเชิง

ร่างหลายสายพุ่งออกมา กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ระเบิดออกในทันที

นี่มัน...

สือฝานหรี่ตาทั้งสองข้าง ในตอนนี้ ที่อยู่ตรงหน้าเขา คือร่างที่ห่อหุ้มอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำหลายสาย ในมือของแต่ละร่างล้วนกุมกระบี่เสมือนจริงที่ส่องสว่างอยู่

"ร่างเหล่านี้ล้วนเกิดจากพลังกระบี่"

สืออี้เปิดใช้นัยน์ตาซ้อนในทันที มองทะลุทะลวงทุกสิ่ง

แยกแยะความจริงเท็จของร่างเหล่านี้ได้ในทันที

และเข้าใจในทันทีว่า นี่คือด่านทดสอบบนเขา

กระบี่ หากต้องการได้กระบี่มาร ก็ต้องเอาชนะร่างที่เกิดจากการรวมตัวของพลังกระบี่เหล่านี้ให้ได้ก่อน

เรียกสั้นๆ ว่า คนกระบี่

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]