บทที่ 100 จิ้งจอกน้อยคือทายาทเทพยุคบรรพกาล

บทที่ 100 จิ้งจอกน้อยคือทายาทเทพยุคบรรพกาล

◉◉◉◉◉

"นี่คือซากศพของจอมอสูรอินหยางจริงๆ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันตายแล้ว"

"ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์ยังจำวิชาพิสดารสายเลือดของเผ่าอสรพิษเก้าเศียรได้หรือไม่"

หยางซิวไม่ได้ปิดบังอะไร พูดออกมาโดยตรง

ผู้ที่สังหารบุตรศักดิ์สิทธิ์เถิงหลงจนทั้งร่างและวิญญาณแหลกสลาย และล้างบางเผ่าอสรพิษเก้าเศียรในครานั้น แท้จริงแล้วคือจอมอสูรอินหยาง

เป้าหมายของมัน คือโลหิตมังกรแท้จริงบรรพกาลที่อยู่ในสายเลือดของเผ่าอสรพิษเก้าเศียร

ในเมื่อตอนนี้มันรวบรวมโลหิตมังกรแท้จริงบรรพกาลไปได้แล้ว ก็ย่อมเป็นไปได้สูงว่า มันจะเชี่ยวชาญวิชาพิสดารสายเลือดของเผ่าอสรพิษเก้าเศียรไปด้วย

จักรพรรดิอสูรจูเชว่ที่อยู่ตรงมุมห้อง เมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันเงยหน้าขึ้น เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"เจ้าหนู เจ้าหมายความว่า ผู้ที่สังหารสหายเก่าของข้า จริงๆ แล้วคือจอมอสูรอินหยางรึ"

"มิฉะนั้นเล่า?"

หยางซิวกรอกตาไปมา ทำหน้าตาเบื่อหน่าย

ที่แท้เฒ่าจิ้งจอกเฒ่าผู้นี้เพิ่งจะมาตระหนักได้เอาตอนนี้นี่เอง

มันไม่คิดบ้างเลยรึว่า แดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูจะหาเรื่องเผ่าอสูรไปเพื่ออะไร? เพราะพวกมันแก่? หรือเพราะพวกมันไม่ชอบอาบน้ำ?

เผ่าอสูรในตอนนี้ ไม่ได้รุ่งโรจน์เหมือนในยุคบรรพกาลนานแล้ว ไม่มีทางคุกคามสถานะของแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูได้เลย

พูดให้มันน่าเกลียดหน่อยก็คือ บางทีตั้งแต่ต้นจนจบ เหล่าอาจารย์ลุงอาจารย์อาของเขาก็ไม่เคยเห็นเผ่าอสูรอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

แม้แต่ในสงครามครั้งนี้ ก็ยังพากันมาแค่เจ็ดคน

หากไม่ใช่เพราะมีไส้ศึกห้าคน ป่านนี้เขาทางซานคงถูกไถจนราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว

หากทุกอย่างดำเนินไปตามเส้นทางในชาติที่แล้ว

ข้าถูกขับออกจากแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู ถูกจอมอสูรอินหยางรับเป็นศิษย์ หลังจากนั้นก็ถูกประทับผนึกตราของบรรพชนอสูรบรรพกาล

เมื่อพลังของข้าแข็งแกร่งขึ้น บรรพชนอสูรบรรพกาลก็จะสามารถยืมร่างของข้า กลับคืนสู่โลกหล้าได้

เพียงแต่ในชาติที่แล้ว ก่อนที่เรื่องนั้นจะเกิดขึ้น ข้าก็ดันมาตายในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับบุตรแห่งโชคชะตาเสียก่อน

แต่ในชาตินี้ เพราะการเกิดใหม่ของข้า อนาคตจึงเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่ตอนประลองใหญ่สำนัก

ข้ายังคงเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งไท่ชู จอมอสูรอินหยางจึงทำได้แค่ประทับผนึกตราของบรรพชนอสูรบรรพกาลลงบนตัวข้าก่อนกำหนด

แต่ใครจะคาดคิดว่า การเดินทางไปแดนอัคคีคราวนั้น ผนึกตราจะถูกลบล้างไปได้

จอมอสูรอินหยางจึงจนปัญญา ทำได้แค่เปลี่ยนไปใช้วิธีอื่นเพื่อช่วยให้บรรพชนอสูรบรรพกาลกลับคืนสู่โลกหล้า

นั่นก็คือการเปิดห้วงบรรพกาล

หยางซิวก็เพิ่งมารู้หลังจากที่ได้เกิดใหม่เช่นกัน

โลกที่พวกเขาอาศัยอยู่นี้ ว่ากันว่าถูกสร้างขึ้นโดยอสูรเทพบรรพกาลที่ทรงพลังตนหนึ่งในห้วงบรรพกาล

และในยุคแรกเริ่ม โลกนี้ไม่ได้มีการแบ่งแยกเก้าสวรรค์สิบดินแดน

เพียงเพราะการต่อสู้ครั้งหนึ่ง ทำให้มันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

นับตั้งแต่สงครามครั้งใหญ่ที่ฟ้าดินทลายในครั้งนั้น โลกที่เคยสมบูรณ์แบบ รวมถึงกฎเกณฑ์แห่งมรรคาเต๋าที่สมบูรณ์ ก็ถูกแบ่งออกเป็นสิบเก้าชิ้นส่วน

ชิ้นส่วนเหล่านั้นมีขนาดแตกต่างกันไป จำนวนและความเข้มข้นของกฎเกณฑ์ในแต่ละชิ้นส่วนก็ย่อมแตกต่างกัน

ในระดับพลังเดียวกัน หากอยู่ในโลกที่อยู่ชั้นสูงกว่า

พลังฝีมือก็จะยิ่งแข็งแกร่งกว่า

และบรรพชนอสูรบรรพกาล รวมถึงสามเผ่าพันธุ์บรรพกาล ก็คือสิ่งมีชีวิตจากยุคที่โลกยังคงสมบูรณ์แบบ

ในห้วงบรรพกาล ไม่ได้มีเพียงบรรพชนอสูรบรรพกาลที่ทรงพลังเพียงตนเดียว ยังมีการดำรงอยู่ทีน่าสะพรึงกลัวอีกนับไม่ถ้วน

หากห้วงบรรพกาลถูกเปิดออก สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ที่ถูกเนรเทศไป ก็จะกลับมาทีละตน

และเงื่อนไขในการเปิดห้วงบรรพกาล ก็คือการใช้สายเลือดของสามเผ่าพันธุ์บรรพกาล ได้แก่ มังกรแท้จริง หงสา และกิเลน

เหตุผลที่จอมอสูรอินหยางวางแผนยุยงให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเผ่าอสูรและแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู ก็เพื่อการนี้

ตอนนี้เขาทางซานถูกถล่มราบ ยอดฝีมือเผ่าจูเชว่ล้มตายจำนวนมากในการต่อสู้เมื่อครู่ การที่จอมอสูรอินหยางไม่ปรากฏตัวก่อนหน้านี้ เกรงว่าคงกำลังยุ่งอยู่กับการรวบรวมสายเลือดของเผ่าจูเชว่

บัดนี้ ในมือของมัน ได้รวบรวมสายเลือดของสองเผ่าพันธุ์บรรพกาลได้สำเร็จแล้ว ขาดเพียงเผ่ากิเลนเท่านั้น

"ในโลกนี้ ยังมีมิติพิเศษเช่นนี้อยู่อีกรึ"

เย่ชิงอวิ๋นยังคงไม่ปักใจเชื่อเสียทีเดียว

เพราะข่าวนี้น่าตกตะลึงเกินไป

หากห้วงบรรพกาลถูกเปิดออกจริงๆ มันจะเป็นหายนะครั้งใหญ่ของเก้าสวรรค์สิบดินแดน

"ท่านอาจารย์ พวกท่านไม่ต้องกังวลไป เผ่ากิเลน หนึ่งในสามเผ่าพันธุ์บรรพกาล ไม่มีทายาทหลงเหลืออยู่ในโลกนี้แล้ว แผนการของจอมอสูรอินหยางไม่มีทางสำเร็จหรอก"

หยางซิวเอ่ยปลอบ

ในชาติที่แล้ว จอมอสูรอินหยางก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยลองใช้วิธีนี้เปิดห้วงบรรพกาล

แต่สุดท้ายก็ต้องล้มเลิกไป

เพราะจนกระทั่งถึงช่วงท้ายของเนื้อเรื่อง ก็ไม่เคยมีเผ่าพันธุ์ใดในแดนรกร้างที่อ้างตัวว่าเป็นทายาทของเผ่ากิเลนปรากฏตัวออกมา

ดังนั้น แผนการนี้ของมัน จึงถึงคราวตันแล้ว

หยางซิวยิ้มบางๆ

"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ"

เย่ชิงอวิ๋นถอนหายใจ

การที่ถูกเหล่าปราชญ์เนรเทศไป ก็เพียงพอที่จะอธิบายปัญหาได้แล้ว

หากห้วงบรรพกาลเปิดออกอีกครั้ง แดนรกร้างที่จะต้องรับเคราะห์ก่อนเป็นที่แรก จะต้องกลายเป็นทะเลเลือดภูเขาซากศพ สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนจะต้องล้มตายในหายนะครั้งนี้

กลายเป็นสมรภูมิระหว่างอสูรเทพบรรพกาลและยอดฝีมือจากแดนสวรรค์เบื้องบน

"อันที่จริง การที่ห้วงบรรพกาลเปิดออกอีกครั้ง ก็อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับพวกเราเสมอไป"

หยางซิวกลับมีท่าทีที่ผ่อนคลาย หรืออาจจะไม่ได้ใส่ใจมากนัก

เขาไม่ใช่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่ห่วงใยคนทั้งใต้หล้า

หากเหล่าอสูรเทพบรรพกาลกลับมาสู่โลกนี้จริงๆ คนแรกที่จะต้องปวดหัว ก็คือยอดฝีมือจากสวรรค์เบื้องบนกลุ่มนั้น

หยางซิวไม่เชื่อหรอกว่า อสูรเทพบรรพกาลเหล่านั้นจะยอมจำกัดตัวเองอยู่ในแดนรกร้างเล็กๆ แห่งนี้

เป็นไปได้มากที่สุดว่า พวกมันจะไม่แม้แต่จะชายตามองสรรพชีวิตในแดนรกร้างด้วยซ้ำ

แต่จะมุ่งตรงไปยังโลกที่กว้างใหญ่กว่าในแดนสวรรค์เบื้องบน หรืออาจจะมุ่งไปถึงแดนเซียนเก้าสวรรค์เลยก็ได้

ม่านกั้นระหว่างสองแดนก็จะถูกทำลายลง

พวกเขาก็จะสามารถใช้โอกาสนี้ ทะลวงออกจากคุกฟ้าดินแห่งนี้ได้

"คงต้องดูกันไปทีละก้าว"

เย่ชิงอวิ๋นถอนหายใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

"แทนที่จะมาคิดเรื่องพวกนี้ สู้ไปจัดการเรื่องที่อยู่ตรงหน้าก่อนดีกว่า"

น้ำเสียงของหยางซิวเข้มขึ้น

เผ่าอสูร ถูกจอมอสูรอินหยางหลอกใช้ ที่ลงมือกับแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูก็เพราะความแค้นจากการล่มสลายของเผ่าอสรพิษเก้าเศียร

อีกทั้งตั้งแต่ต้นจนจบ การกระทำของเผ่าอสูรก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้กับแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูมากนัก

เพิ่งจะประกาศสงครามได้ไม่ทันไร ก็ถูกท่านอาจารย์ของเขาบุกมาถึงถิ่น สังหารจนฟ้าดินพลิกคว่ำ

ตอนนี้จักรพรรดิอสูรจูเชว่ก็ยังนั่งร้องไห้อยู่ที่มุมห้องนู่น

ช่างเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายโดยแท้ พอจะให้อภัยได้

ส่วนตระกูลสือ นี่มันพวกตัวป่วนชัดๆ เกรงว่าใต้หล้าจะไม่วุ่นวาย ชอบทำแต่เรื่องที่สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านโดยที่ตัวเองก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร

ที่บังเอิญไปกว่านั้นคือ ทายาทตระกูลสือในรุ่นนี้ ยังเป็นพ่อแท้ๆ ของศัตรูคู่แค้นในชาติที่แล้วของข้าอีก

สีหน้าของหยางซิวพลันเปลี่ยนเป็นประหลาดขึ้นมาทันที

สืออี้แก่กว่าสือฝาน ผู้อาวุโสประจำตระกูลสือแก่กว่าสืออี้ และเขาก็แก่กว่าผู้อาวุโสประจำตระกูลสือ

เท่ากับว่าตอนนี้ สือฝาน ตามหลังเขาอยู่ถึงสองรุ่นคน

ผลลัพธ์เช่นนี้ แม้แต่หยางซิวเองก็ยังรู้สึกขำไม่ออกร้องไห้ไม่ถูก

"ในเมื่อตระกูลสือทำเรื่องเช่นนี้ ก็สมควรถูกกำจัดทิ้ง!"

เย่ชิงอวิ๋นเข้าใจความหมายของหยางซิวได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าพลันเย็นชา

ดูเหมือนว่าช่วงนี้ แดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูจะเก็บตัวเงียบเกินไป จนทำให้ใครหน้าไหนก็กล้ามาขี้รดหัวพวกเขาแล้ว

"ไม่ เผ่ากิเลนยังมีทายาทหลงเหลืออยู่ เพียงแต่ไม่เป็นที่รู้จักของชาวโลกเท่านั้น" จักรพรรดิอสูรจูเชว่เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน บัดนี้เมื่อได้รู้ความจริง

มันถึงได้รู้ว่าศัตรูที่แท้จริงของเผ่าอสูรคือจอมอสูรอินหยาง มันจึงไม่ลังเลที่จะเปิดเผยเบาะแสที่ตนรู้

"ผู้ใด?"

ทั้งหยางซิวและเย่ชิงอวิ๋นต่างก็ใจสั่นสะท้าน

"เผ่าจิ้งจอกชิงชิว จิ้งจอกน้อยที่พวกเจ้าพาตัวกลับไปที่แดนศักดิ์สิทธิ์นั่นแหละ"

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]