บทที่ 556 - ยอดเยี่ยมจนหาที่เปรียบมิได้ ยอดเยี่ยมจริงๆ (ตอนต้น)

บทที่ 556 - ยอดเยี่ยมจนหาที่เปรียบมิได้ ยอดเยี่ยมจริงๆ (ตอนต้น)

“พูดจาไร้สาระสิ้นดี”

นักข่าวคนหนึ่งของอู่-อู่ เอนเตอร์เทนเมนต์ตะคอกเสียงดัง “พูดจาเหลวไหลสิ้นดี ตอนที่จู่เทียนเอ๋อร์เดบิวต์ ก็ดูถูกเหยียดหยามวงการเพลงหัวอวี่ ไม่เห็นหัวดนตรีหัวอวี่เลยแม้แต่น้อย เป็นเฉินมู่เหยาที่บุกเดี่ยวไปยังจงโจวเพื่อท้าทายจู่เทียนเอ๋อร์ ต้องการจะทวงชื่อเสียงให้วงการเพลงหัวอวี่ พอมาถึงปากนายก็กลายเป็นหยิ่งยโสโอหังไปเสียแล้ว”

“ฝีมือไม่สู้คนเป็นความจริงใช่ไหมล่ะ” พอลหัวเราะเยาะ “ถ้าเธอมีความสามารถในการรับมือกับแรงกดดันทางจิตใจสักนิดหน่อย ก็คงไม่ต้องถึงกับเข้าโรงพยาบาล”

“ไอ้เ**้ย” แม้แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบางคนก็ยังสบถออกมา “อยากจะกระทืบมันสักทีจริงๆ แต่ก็กลัวจะตกงาน”

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเลี้ยงดูครอบครัว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนนี้คงจะวิ่งเข้าไปเตะพอลสองสามทีแล้ว

“แล้วเรื่องที่ซาโต้ เบคแลนด์ ฟอร์ลเจส ไคเจียเข้าโรงพยาบาลเพราะซึมเศร้านี่จะว่ายังไง” นักข่าวที่อู่-อู่ เอนเตอร์เทนเมนต์ส่งมาก็ฉลาดหลักแหลม รู้ว่าคำถามเมื่อสักครู่ไม่เป็นผลดีต่อฝ่ายตน จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

“อย่าเอาเรื่องหนึ่งมาปนกับอีกเรื่องสิ กำลังพูดถึงลูกศิษย์ของหลินจินเฟิงอยู่ พวกคุณก็ลากไปเรื่องอื่น นี่ถ้าไม่ใช่เพราะใจคอไม่ดีแล้วจะเป็นอะไรไป” มัตสึเอดะ เคนอิจิรู้ความ รีบยืนออกมา เตรียมจะช่วยคาเทอร์ลีนแก้ต่าง รอคำถามต่อไป

แต่ว่า พวกเขายังไม่รู้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์

ขณะนั้น นักข่าวที่ชื่ออาสี่ก็เบียดเข้ามาจนได้ ข้างๆ ยังมีช่างภาพคนหนึ่ง เขามองไปยังเทพแห่งเสียงเพลงสองสามคนแล้วพูดว่า “ทางโรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งเมืองลั่วเฉิงของเรา ได้จัดตั้งวอร์ดพักฟื้นโดยเฉพาะขึ้นมาแล้ว พวกคุณรู้ไหม”

“ฉัน…” พอลถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว เขาก็ไม่ใช่คนโง่ มองออกแล้วว่านักข่าวคนนี้น่าจะเป็นคนที่จืออินจัดมา

ต่อไปก็คงต้องให้มัตสึเอดะ เคนอิจิกับคาเทอร์ลีนจัดการแล้ว

มัตสึเอดะ เคนอิจิสงบนิ่งมาก เปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง “ในเมื่อเป็นงานแถลงข่าวสัมภาษณ์ทางดนตรี ก็ควรถามเรื่องที่เกี่ยวกับดนตรีบ้าง เรื่องอื่นที่ไม่สำคัญก็พยายามเลี่ยงไปเถอะครับ”

นักข่าวที่ชื่ออาสี่คนนั้น ก็เปลี่ยนประเด็นไปตามที่พวกเขาต้องการ “พวกท่านเทพแห่งเสียงเพลง ‘รุ่นพี่’ มากันอย่างเอิกเกริกขนาดนี้ ยังจะจัดงานแถลงข่าวสัมภาษณ์เป็นพิเศษอีก ถ้าพวกคุณห้าคนในฤดูแจ้งเกิดไม่สามารถเอาชนะอาจารย์ฉินได้ ก็จะเป็นสักขีพยานในแกรนด์สแลมฤดูกาลดนตรี เรื่องนี้พวกคุณมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างครับ”

มัตสึเอดะ เคนอิจิอยากจะช่วยคาเทอร์ลีนแก้ต่าง “ผมคิดว่า…”

ยังไม่ทันจะพูดจบ ก็ถูกนักข่าวอีกคนที่ชื่อจางเทียนเทียนขัดจังหวะ “ทันทีที่แกรนด์สแลมฤดูกาลดนตรีถือกำเนิดขึ้น ก็จะสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน เจน่า มัตสึเอดะ เคนอิจิ คาเทอร์ลีน ไคเจีย พอลทั้งห้าคน ก็จะเป็นสักขีพยานในประวัติศาสตร์หน้าใหม่นั้น”

อาสี่ก็พูดเสริมขึ้นมา “ใช่แล้วครับ และยังสอดคล้องกับวัฒนธรรมการท่องเที่ยวซึ่งเป็นสองวัฒนธรรมดั้งเดิมของวงการเพลงหัวอวี่ของเราด้วย”

วัฒนธรรมดั้งเดิมอะไร วัฒนธรรมการท่องเที่ยวอะไร…

มัตสึเอดะ เคนอิจิ ตามความคิดของพวกเขาไม่ทันเลย

ขณะนั้น ก็มีนักข่าวอีกคนวิ่งออกมาถาม “มาถึงหัวอวี่ของเราแล้ว ไม่ชื่นชมวัฒนธรรมดั้งเดิมสองอย่างนี้ ก็ถือว่ามาเปล่าแล้ว ขอถามอาจารย์เจน่าหน่อยครับ ท่านพาพวกเขามาหัวอวี่ มีแผนจะสัมผัสวัฒนธรรมดั้งเดิมของท้องถิ่นเราบ้างไหมครับ”

มุมปากของเจน่ากระตุก เธอก็ท่องอินเทอร์เน็ตบ่อยๆ รู้มานานแล้วว่าวัฒนธรรมดั้งเดิมสองอย่างของวงการเพลงหัวอวี่คืออะไร

หนึ่งในนั้นก็คือ “แหล่งท่องเที่ยว” ที่ชาวเน็ตล้อเลียนและเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย พูดง่ายๆ ก็คือการเข้าโรงพยาบาล

เพื่อไม่ให้อาจารย์เจน่าเสียอาการ พอลก็ตบไหล่เคนอิจิกับคาเทอร์ลีนข้างหลัง ให้พวกเขารีบออกไปแก้ต่าง

งานแถลงข่าวสัมภาษณ์ครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อสร้างกระแสให้ฉินฉางอัน

คำถามเด็ดๆ หลายข้อยังไม่ได้ถามเลย ถ้าถูกกวนจนเสียเรื่องแบบนี้ ก็เท่ากับเป็นการปูทางให้กระแสของฉินฉางอัน

พวกเขาไม่อยากจะเป็นคนโง่แบบนั้น

เปลือกตาของมัตสึเอดะ เคนอิจิกระตุกไม่หยุด ให้ตายสิ จะให้เขาแก้ต่างยังไง

คำถามติดต่อกันสองสามข้อ ทุกข้อล้วนเฉียบคมจนรับมือไม่ไหว

“กรุณาตอบคำถามนี้อย่างตรงไปตรงมาด้วยครับ” นักข่าวสองสามคนข้างหน้า ได้ขวางทางไว้แล้ว

อาจจะเป็นเพราะข้างหลังมีคนของตัวเองอยู่สิบกว่าคน ทำให้นักข่าวที่สถานทูตจัดมา ถูกเบียดไปอยู่ข้างหลังสุดหมดแล้ว

(จบแล้ว)