บทที่ 459 - สร้างภาพลักษณ์ ดึงดูดกระแส

บทที่ 459 - สร้างภาพลักษณ์ ดึงดูดกระแส

“นักสร้างภาพอันดับหนึ่งของอเมริกา”

หวังจิ้งอันได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าดูถูก “นี่มันจะสร้างภาพเกินไปแล้ว”

“เจ้าหมอนี่…ฝีมือสูงส่งจริงๆ” หัวหน้าหวงหรี่ตาลง ด้วยความสามารถในการตัดสินอย่างมืออาชีพของเขา เขารู้สึกว่าเรื่องนี้มันมีอะไรลึกซึ้งกว่าที่เห็น

เห็นได้ชัดว่าเป็นการให้สัมภาษณ์สดเหมือนกัน วิธีการของเบคแลนด์นั้นจัดอยู่ในประเภทที่โอ้อวด

แต่พอมาเป็นฟอร์ลเจส ใช้วิธีการเดียวกัน กลับไม่ทำให้คนรู้สึกรำคาญใจ

หัวหน้าหวงถึงกับเริ่มสงสัยว่า การกระทำที่ยั่วโมโหในทางกลับกันเหล่านั้น เป็นฝีมือการกำกับและแสดงเองของฟอร์ลเจสหรือเปล่า

นี่คือการปั่นกระแสทางอ้อม เป็นการดึงดูดกระแสในทางกลับกัน

สุดยอดจริงๆ เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อแล้ว

ฉางอันมีหัวหน้าอย่างข้า ช่างเหมือนกับมีภรรยาที่ดีคอยช่วยเหลือ โชคดีจริงๆ

ถ้าหากไม่มีข้าอยู่ข้างๆ ฉางอันคงจะถูกคู่ต่อสู้เล่นงานจนตายไปแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นอาจารย์เจส ท่านคิดว่าฤดูกาลเดือนพฤศจิกายน จะถึงตาของวงการดนตรีประเทศไหนมาขัดขวางเหรอครับ” นักข่าวแถวหน้ามักจะเป็นคนแรกที่ถามคำถาม ครั้งนี้คนที่เอ่ยปากถามคำถามเป็นนักข่าวชาย

ฟอร์ลเจสทำหน้าอ่อนน้อม ยิ้มเผชิญหน้า “คำถามนี้ มีวิธีตอบสองแบบ แบบแรกคือยึดผมเป็นศูนย์กลาง เพราะผมมองเรื่องนี้จากมุมมองของผม ดังนั้นผมจึงคิดว่าอาจารย์ฉินจะไม่สามารถยืนหยัดไปถึงเดือนพฤศจิกายนได้ ความมั่นใจ เป็นสิ่งที่เทพแห่งเสียงเพลงทุกคนต้องมี ไม่ใช่เหรอครับ”

“แล้ววิธีตอบแบบที่สองล่ะครับ” นักข่าวชายคนนั้นถามต่อ

ฟอร์ลเจสยิ้ม “แบบที่สองคือการตอบตามความเป็นจริง อาจารย์ฉินเดินหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ตั้งแต่เดือนมกราคมจนถึงเดือนกันยายน ยิ่งเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น แถมยังเอาชนะเทพแห่งเสียงเพลงไปถึงสองคน หนึ่งในนั้นยังเป็นเพื่อนรักของผมมาหลายปีอีกด้วย ดังนั้นหากมองจากมุมมองที่เป็นกลาง ผมอาจจะพลาดท่าในเรื่องง่ายๆ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าอาจารย์ฉินก็ยังมีโอกาสที่จะคว้าแชมป์สิบสมัยซ้อน ยืนหยัดไปถึงเดือนพฤศจิกายนได้”

สีหน้าของหัวหน้าหวงเริ่มเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ “ท่าทีสุภาพอ่อนน้อม น้ำเสียงในการตอบก็มั่นใจแต่ไม่แสดงความโอ้อวด เจ้าฟอร์ลเจสคนนี้มีดีจริงๆ ถึงกับสามารถทำได้อย่างไร้ช่องโหว่”

ตอนนี้ดูเหมือนว่า โพสต์ที่ยั่วโมโหฟอร์ลเจสเหล่านั้น อาจจะไม่ใช่ฝีมือของจ้าวต้าฮวงจริงๆ อาจจะเป็นละครฉากใหญ่ที่ฟอร์ลเจสกำกับและแสดงเองก็ได้

หัวหน้าหวงมีลางสังหรณ์ว่า ถ้าหากงานโปรโมตนี้สามารถจบลงได้อย่างสวยงาม คืนนี้ขอเงินโปรโมตบนอินเทอร์เน็ตอีกระลอก ดึงคะแนนความนิยมของฟอร์ลเจสให้เต็มที่ จะสามารถสร้างผลลัพธ์ในการดึงดูดกระแสได้เป็นอย่างดี

และชาวเน็ตกินแตงส่วนใหญ่ ที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง ก็จะเริ่มมาเป็นแฟนคลับฟอร์ลเจสจริงๆ ฉางอันตกอยู่ในอันตรายแล้ว แต่ว่า…

มุมปากของหัวหน้าหวงพลันยกขึ้น อีกฝ่ายคำนวณมาอย่างดี แต่สิ่งเดียวที่ไม่ได้คำนวณก็คือ เพลงใหม่สำหรับไต่ชาร์ตเดือนตุลาคมที่ฉางอันเตรียมไว้นั้น ถือได้ว่าเป็นไพ่ตายสังหารอย่างแท้จริง

ผลงานระดับตำนานจะถือกำเนิดขึ้นมาอีกครั้ง นักดนตรีชั้นนำในวงการ จะต้องตกตะลึงจนตัวสั่นไปทุกอณู

กลยุทธ์การดึงดูดกระแสใดๆ ก็ตามจะถูกบดขยี้จนสิ้นซาก

ความกลัวทั้งหมด ล้วนมาจากพลังการยิงที่ไม่เพียงพอ

ทันทีที่พลังการยิงครอบคลุม ความกลัวก็จะหายไปเองโดยธรรมชาติ

เป็นไปตามคาด หลังจากที่ฟอร์ลเจสตอบคำถามนั้นจบ ผู้ชมในงานหลายคนก็พยักหน้า

“ไม่คิดเลยว่านักดนตรีต่างชาติ ก็มีคนที่มีนิสัยอ่อนโยนเหมือนกัน เมื่อเทียบกับเทพแห่งเสียงเพลงอย่างซาโต้ เบคแลนด์แล้ว ดีกว่ากันเยอะจริงๆ”

“จริงด้วย การยอมรับว่าคนอื่นยอดเยี่ยม ก็คือการก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวใหญ่ เรื่องนี้ไม่มีอะไรจะติได้เลย”

“งั้นก็ขอให้เพลงใหม่ของฟอร์ลเจสประสบความสำเร็จในเดือนตุลาคมแล้วกัน ถึงตอนนั้นฉันก็จะไปช่วยสนับสนุนด้วยคน”

“…”

เมื่อเห็นว่าผู้ชมในงานเริ่มคล้อยตาม นักข่าวแถวหน้าที่ตัวแทนเฟินลั่วจัดเตรียมไว้ ก็รีบฉวยโอกาสเข้าสู่ประเด็นที่ละเอียดอ่อนที่สุดทันที

“ถ้าอย่างนั้น…” ตอนที่นักข่าวชายที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดลุกขึ้นยืน กล้องจำนวนมากที่อยู่ข้างๆ ก็หันไปจับจ้องที่เขาทันที

เขาก็ไม่รีบร้อน ถามคำถามตามบท “ถ้าอย่างนั้นอาจารย์เจส ท่านคิดว่า ในอีกสองปีข้างหน้า อาจารย์ฉินมีหวังที่จะขึ้นสู่ระดับเทพเจ้าหรือไม่ครับ”

การขึ้นสู่ระดับเทพเจ้า เป็นเกียรติยศและคำยกย่องสูงสุดที่สมาคมดนตรีมอบให้กับคำว่า “ดนตรี” เทพแห่งเสียงเพลง นั่นก็คือตัวแทนของจุดสูงสุดแห่งดนตรี

ทันทีที่คำถามนี้ถูกถามออกมา ทั้งงานก็เงียบลง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ฟอร์ลเจสบนเวที

(จบแล้ว)