บทที่ 258 - รอบสุดท้าย ไม่เกี่ยวกับแพ้ชนะ (ตอนจบ)

บทที่ 258 - รอบสุดท้าย ไม่เกี่ยวกับแพ้ชนะ (ตอนจบ)

“ตกลง เรายอมรับ” ยังไงเสียฝั่งชาติหัวของพวกเขาก็ชนะแล้ว ผู้รับผิดชอบไม่มีภาระทางใจใดๆ แม้แต่อาจารย์ฉินก็ไม่มีปัญหา เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ

งานแลกเปลี่ยนดนตรีจะกลายเป็นแบบนี้ เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

“เริ่มเถอะ อย่าเสียเวลาเลย” ฉินฉางอันเลือกผลงานที่จะนำออกมาเรียบร้อยแล้ว เดินขึ้นไปยังเวทีกลาง

จอห์นเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด ผลงานปิดท้ายของเขาชิ้นนี้ อย่างไรเสียก็ต้องนำออกมาโชว์ในแผ่นดินหัวให้ได้

เพราะเขาต้องการอาศัยผลงานชิ้นนี้ ทะยานขึ้นสู่สิบอันดับแรกของ ‘ชาร์ตเพลงจีน’ ให้ได้

มิฉะนั้นพวกเขาจะยอมจ่ายค่าตอบแทนมหาศาลเพื่อที่จะแข่งให้จบไปทำไม

“คุณซ่งคะ ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ” ผู้ช่วยที่วิ่งกลับมายังไม่ทันได้ตระหนักว่าเมื่อสักครู่ ‘ตำหนักหลันถิง’ เพิ่งจะปรากฏตัวขึ้นมาอย่างเหนือความคาดหมาย “เดี๋ยวพอจบงาน จะมีคนคอยกันนักข่าวที่อยู่ข้างนอกประตูให้ค่ะ”

“ให้พวกเขาจัดการตามสถานการณ์แล้วกัน” ดูเหมือนว่าซ่งอันหลานจะกังวลไปเองเสียแล้ว ‘ตำหนักหลันถิง’ เพลงเดียว ได้ถ่ายทอดความโรแมนติกทั้งหมดออกมา หรือกระทั่งทำให้เธอรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปบ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น ซ่งอันหลานกลับรู้สึกอยากจะคัฟเวอร์เพลง ‘ตำหนักหลันถิง’ ขึ้นมา นี่มันเรื่องอะไรกัน

หรือกระทั่งเกิดความรู้สึกอยากจะให้ฉินฉางอันแต่งเพลงให้ตัวเองขึ้นมา

ต้องรู้ไว้ว่า ตอนแรกที่มาเป็นนักร้องคู่บุญให้ฉินฉางอัน ซ่งอันหลานไม่ได้ขอให้ฉินฉางอันแต่งเพลงใหม่ให้เธอเลย

แต่เจ้าหมอนี่กลับทำผลงานได้ดีเกินคาด ผลงานชิ้นเอกระดับโลกปรากฏออกมาอย่างต่อเนื่อง สมองของเขาทำมาจากอะไรกันนะ

สามนาที…

ฉินฉางอันจัดการเนื้อเพลงเสร็จสิ้น เดินเข้าไปในห้องอัดเสียง

ยังคงเป็นเขาที่เขียนและร้องเอง

ฉากนี้ทำให้หลายคนตกตะลึง

“อะไรนะ อาจารย์ฉินไม่มีเพลงตุนไว้ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงจัดการเนื้อเพลงเสร็จเร็วขนาดนี้ นี่มันไม่เหมือนการเตรียมตัวเฉพาะหน้านะ…” นี่คือความคิดในใจของผู้ชมส่วนใหญ่

กรรมการชาวต่างชาติเหล่านั้นเห็นความเร็วในการสร้างสรรค์ผลงานของฉินฉางอันเร็วขนาดนี้ ก็กลัวว่าเจ้าหนุ่มนี่จะนำเพลงประเภทอื่นออกมา

ไม่นานนัก กรรมการจากประเทศเกาะก็กล่าวเตือน “ต้องเป็นผลงานเพลงสไตล์จีนเท่านั้น”

ฉินฉางอันไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขาเดินเข้าไปในห้องอัดเสียงแล้ว

ตั้งแต่เนื้อร้อง ทำนอง ไปจนถึงการขับร้อง ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ฉินฉางอันก็เดินออกมาจากห้องอัดเสียงแล้ว

ฉากนี้ทำให้หลายคนงุนงง

ดูท่าทางแล้ว อาจารย์ฉินน่าจะมีเพลงตุนไว้สิ แต่ทำไมตอนที่เจอกับผู้เข้าแข่งขันจากประเทศเกาะถึงใช้เวลานานขนาดนั้น

ไม่ถูก… หรือว่าอาจารย์ฉินแกล้งทำ

ก็แค่รอให้พวกฝรั่งตาน้ำข้าวพวกนี้กระโจนเข้ากองไฟเองงั้นหรือ

“เฒ่าหลิน คุณรู้สึกไหมว่า ‘ตำหนักหลันถิง’ อาจจะเป็นเพลงที่ตุนไว้เหมือนกัน ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง น่าจะยากที่จะสร้างสรรค์ออกมาได้” หวังฉาหลิงดูเหมือนจะมองเห็นอะไรบางอย่าง “เมื่อกี้ที่ฉินฉางอันแสดงท่าทีเหมือนไม่มีเพลงตุนไว้ ดูเหมือนจะกำลังขุดหลุมรอให้พวกเขากระโดดลงไป”

หลินจินเฟิงก็มองออกเช่นกัน สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยคือ “หรือว่าเด็กหนุ่มฉางอันคนนี้มีความสามารถในการหยั่งรู้อนาคต สามารถเดาได้ว่าฝั่งอเมริกาจะบริจาคเงิน”

บริจาคเงินให้ฝั่งชาติหัวหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือกระทั่งต้องควักเงินอีกห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐให้บริษัทจืออินไปบริหารจัดการ แปลงเป็นเงินหัวแล้วก็ประมาณหนึ่งพันล้านหยวน

“เรื่องพวกนี้ผมไม่สนใจหรอก” หลินเซี่ยนกวงเข้าร่วมวงสนทนาแล้วยิ้ม “ข้อมูลเพลงออกมาแล้ว ตอนนี้ผมสนใจเพลงใหม่ของฉินฉางอันมากกว่า”

งานแลกเปลี่ยนเดียว ปรากฏเพลง ‘บทเพลงประกาศศักดาเยาวชนชาติหัว’ และ ‘ตำหนักหลันถิง’ ขึ้นมา ทำให้วงการเพลงสไตล์จีนยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

ด้วยเหตุนี้ ฉินฉางอันจึงกลายเป็นจุดสนใจของทั้งงาน

ไม่นานนัก ข้อมูลของเพลงก็เริ่มปรากฏขึ้นแบบเรียลไทม์

ชื่อเพลง ตำราสมุนไพร

เนื้อร้อง ฉินฉางอัน (ฟางเหวินซาน)

ทำนอง ฉินฉางอัน (หลินไห่เคอ)

ขับร้อง ฉินฉางอัน (โจวเจี๋ยหลุน)

(จบแล้ว)