บทที่ 450 [ข้าจะไปคนเดียว (ตอนจบ)]

บทที่ 450 [ข้าจะไปคนเดียว (ตอนจบ)]

◉◉◉◉◉

หอมจัง!

ตอนที่เฉินเสี่ยวชวนดึงมือข้างนั้นกลับมาปิดจมูก ความรู้สึกนั้นยิ่งทำให้เฉินเสี่ยวชวนรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว ถึงขนาดที่ในตอนนี้ เฉินเสี่ยวชวนรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองเริ่มสับสนอลหม่านไปหมด

เฉินเสี่ยวชวนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่!

เพราะในตอนนี้ เฉินเสี่ยวชวนรู้สึกทำอะไรไม่ถูกอย่างมาก แม้ว่าเขาจะเป็นยอดฝีมือระดับเซียนเทียน ถึงขนาดที่พลังจิตแข็งแกร่งจนถึงขีดสุด แต่เห็นได้ชัดว่าในตอนนี้ เฉินเสี่ยวชวนไม่มีประสบการณ์ในการรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้เลยแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังแอบเหลือบมองไปยังกางเกงในตัวจิ๋วลลายมิกกี้เมาส์น่ารักตัวนั้น ก็พบว่ามีรอยคราบเลือดจางๆ ติดอยู่ด้วย

นี่มัน...

ให้ตายเถอะ...

เฉินเสี่ยวชวนยืนงงอยู่ครู่ใหญ่ ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรับมือกับเรื่องนี้ยังไงดี นี่ถ้าเดี๋ยวเฉินเคอฟื้นขึ้นมา เธอจะไม่จับเขากินทั้งเป็นเลยเหรอ

แม้ว่าผู้หญิงอย่างเฉินเคอ โดยนิสัยแล้วอาจจะน่ารักมาก ไม่โกรธใครง่ายๆ แต่ถ้าเฉินเคอรู้ว่าเขาดันมาทำเรื่องแบบนี้กับเธอเข้า ตอนนั้นเธอจะกลายเป็นยังไงบ้าง ตัวเขาเองก็ยากที่จะรับไหว

แต่สิ่งที่เฉินเสี่ยวชวนนึกไม่ถึงก็คือ นี่มันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น ฉากที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ต่างหาก ที่ทำให้เฉินเสี่ยวชวนตะลึงงันไปโดยสมบูรณ์

อืม...

ในขณะที่มือเล็กๆ ที่อยู่ไม่สุขซึ่งถูกเขากดทับไว้กำลังดิ้นรนเล็กน้อย มืออีกข้างหนึ่งก็พลันคว้าจับลำคอของเฉินเสี่ยวชวนไว้โดยตรง จากนั้นก็ออกแรงดึงเฉินเสี่ยวชวนเข้ามาอย่างแรง กดร่างทั้งร่างของเฉินเสี่ยวชวนให้จมหายเข้าไปในหน้าอกของเธอ

เปรี้ยง!

ในวินาทีนี้ ในสมองของเฉินเสี่ยวชวนพลันมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมา และสายฟ้าฟาดสายนี้ก็ทำให้เฉินเสี่ยวชวนสะท้านไปทั้งตัวในทันที

กลิ่นหอมเย้ายวนใจผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดจากลมหายใจของเขาเอง โถมเข้าสู่ร่างกายของเฉินเสี่ยวชวนโดยสมบูรณ์

“อู้อี้ๆ...”

“คือ... คุณเฉิน...”

เฉินเสี่ยวชวนในตอนนี้พยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นพูด แต่เฉินเคอในตอนนี้กลับไม่เปิดโอกาสให้เขาเลยแม้แต่น้อย ถึงขนาดที่ในตอนนี้ มือเล็กๆ ข้างนั้นยังพยายามจะกระชากกางเกงในตัวจิ๋วของตัวเองอีก

“อย่านะ อย่า...”

แม้ว่าเฉินเสี่ยวชวนจะชอบสาวสวยที่จู่โจมเข้าหาแบบนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าเฉินเคอในตอนนี้กำลังตกอยู่ในโลกแห่งจิตอันลึกลับบางอย่าง การกระทำเหล่านี้ล้วนเป็นพฤติกรรมที่ไม่ได้เกิดจากจิตสำนึกของตัวเอง

เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเสี่ยวชวนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แม้ว่าในตอนนี้ กลิ่นหอมนั้นจะทำให้เขาทั้งร่างแข็งทื่อจนรู้สึกอึดอัดไปบ้าง แต่เฉินเสี่ยวชวนในตอนนี้ก็จำต้องฝืนทนไว้ พลังจิตพลันพุ่งผ่านฝ่ามือของเขา เข้าสู่ร่างของเฉินเคอในทันที ทะลวงเข้าสู่ทะเลแห่งจิตของเธอในชั่วพริบตา

ในตอนนี้ เฉินเสี่ยวชวนแทบจะไม่ได้ไปมองเลยว่าโลกแห่งจิตที่เฉินเคอกำลังจมดิ่งอยู่นั้นเป็นโลกแบบไหน เขาเพียงแค่ใช้มือยักษ์ที่สร้างขึ้นจากพลังจิต สอดลึกเข้าไปในโลกแห่งจิตที่เฉินเคอกำลังจมดิ่งอยู่ในตอนนี้ และดึงเธอออกมาอย่างแรง

“พี่เสี่ยวชวน...”

น้ำเสียงอันหวานไพเราะนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เห็นได้ชัดว่าเฉินเคอในตอนนี้ยังคิดว่าตัวเองกำลังทำเรื่อง "แบบนั้น" แล้วถูกเฉินเสี่ยวชวนจับได้คาหนังคาเขา แม้จะอยู่ในโลกแห่งจิต ใบหน้าของเฉินเคอก็ยังแดงก่ำราวกับลูกท้อ แววตายังคงเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม

ดูออกเลยว่าเฉินเคอในตอนนี้ยังรู้สึก "ยังไม่สุด"

แต่เฉินเสี่ยวชวนในตอนนี้กลับไม่มีอารมณ์จะไปพูดอะไรมากความกับเฉินเคอที่อยู่ตรงหน้านี้ ร่างกายเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรงในทันที

ท้ายที่สุดแล้ว เฉินเคอในตอนนี้กำลังใช้แรงทั้งหมดกดศีรษะของเฉินเสี่ยวชวนไว้กับหน้าอกของเธอ เฉินเสี่ยวชวนรู้สึกว่าถ้าตัวเองยังไม่รีบดิ้นให้หลุดล่ะก็ เกรงว่าคงจะมีบางเรื่องที่อธิบายยังไงก็ไม่เคลียร์แน่!

แต่โชคช่างไม่เข้าข้างเอาเสียเลย ในจังหวะที่เฉินเสี่ยวชวนกำลังดิ้นรนไม่หยุดนั่นเอง เฉินเคอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพอดี แต่เมื่อเฉินเคอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดทั่วทั้งร่างในตอนนี้ แถมยังได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เธอก็พลันกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นในทันที

“อ๊า!”

จากนั้นก็ยกเท้าถีบเฉินเสี่ยวชวนที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าอกของเธอในสภาพที่จมูกเต็มไปด้วยเลือด กระเด็นลอยออกไปทันที

ปัง!

ในสถานการณ์เช่นนี้ เฉินเสี่ยวชวนไม่ได้ทันได้ป้องกันตัวเลยแม้แต่น้อย เขาถูกเท้าคู่นี้ถีบกระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องโดยตรง จากนั้นก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น

จะว่าเจ็บมันก็ไม่เจ็บหรอก เพียงแต่เฉินเสี่ยวชวนทำได้เพียงแค่ยิ้มขื่นๆ

เขากลืนน้ำลายที่แห้งผากลงคออึกหนึ่ง จากนั้นก็ขยี้จมูกตัวเอง แล้วก็มุดเข้าห้องน้ำไปโดยตรง

เปิดก๊อกน้ำแล้วก็ล้างหน้าล้างตาเป็นการใหญ่

สุดท้ายยังต้องใช้กระดาษชำระอุดจมูกตัวเองไว้ ถึงได้เดินออกมาจากห้อง

เมื่อเฉินเสี่ยวชวนเดินออกมาจากห้อง เฉินเคอที่ก่อนหน้านี้ยังมีสีหน้างุนงง ทำอะไรไม่ถูก ก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

เพียงแต่ในตอนนี้ ใบหน้าของเฉินเคอแดงก่ำไปหมด ดวงตาทั้งสองข้างไม่กล้าสบตาเฉินเสี่ยวชวนเลย

“คือ... คุณเฉินเคอ... ผม...”

“ไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะ ฉันเข้าใจหมดแล้ว คุณก็แค่ต้องการช่วยฉัน! คุณไม่ต้องห่วง ฉันไม่ให้คุณรับผิดชอบหรอกค่ะ พี่เสี่ยวชวน ฉันรู้ คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ให้เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเราสองคนพอนะคะ?”

เฉินเสี่ยวชวนเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะอธิบาย ทันใดนั้นเฉินเคอก็พูดขัดคำพูดของเฉินเสี่ยวชวนขึ้นมาทันที แถมตัวเธอเองก็ยังพูดจาติดๆ ขัดๆ ไม่รู้ว่าพูดอะไรออกมาบ้าง แต่ในตอนนี้เฉินเคอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

แต่พอเฉินเสี่ยวชวนได้ยินคำพูดนี้เข้า เมื่อมองดูใบหน้าที่แดงก่ำของเฉินเคออีกครั้ง ก็พลันรู้สึกว่า ดูเหมือนเฉินเคอที่อยู่ตรงหน้านี้จะต้องเข้าใจอะไรผิดไปไกลมากแน่ๆ

แต่สำหรับเรื่องนี้ เฉินเสี่ยวชวนก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ต่อความยาวสาวความยืดในตอนนี้ ท้ายที่สุดแล้ว เขายังต้องลงไปที่ชั้นใต้ดินเพื่อจัดการกับอสรพิษเงินอีก

“เฉินเคอ คุณออกจากที่นี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปจัดการอสรพิษเงินเสร็จแล้วจะรีบตามไปหา คุณไปรอที่โรงแรมก่อน!”

เฉินเสี่ยวชวนรีบเปลี่ยนเรื่องคุยกับเฉินเคอที่อยู่ตรงหน้า ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเฉินเสี่ยวชวนก็ไม่อยากอยู่ตามลำพังกับเฉินเคอในตอนนี้

“ไม่ค่ะ ฉันจะไปกับคุณ!”

เฉินเคอพูดโดยไม่มองหน้าเฉินเสี่ยวชวน เอาแต่ก้มหน้ามองพื้น สองมือยังคงกุมกันแน่น นิ้วหัวแม่มือบดขยี้กันไปมาไม่หยุด

“เอางี้แล้วกัน คุณไปหารถมาสักคัน ไปรออยู่ข้างนอกวิลล่า พวกเราแยกกันทำงาน เดี๋ยวไปเจอกันข้างนอกวิลล่า!”

เฉินเสี่ยวชวนย่อมไม่สามารถให้เฉินเคอตามตัวเองไปจัดการอสรพิษเงินได้อยู่แล้ว ต้องรู้ด้วยว่าในตอนนี้ เฉินเสี่ยวชวนจำเป็นต้องใช้หนอนน้อยทองคำไปจัดการกับอสรพิษเงิน นี่คือความลับสุดยอดของเฉินเสี่ยวชวน ไม่สามารถให้คนอื่นรู้ได้ง่ายๆ

อีกอย่าง ถ้าเฉินเคอตามติดอยู่ข้างกายเขา ก็จะส่งผลกระทบต่อพลังการต่อสู้ของเขาด้วย ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเฉินเสี่ยวชวนก็ไม่มีทางยอมให้เฉินเคอไปร่วมสังหารอสรพิษเงินกับเขาด้วยแน่ แบบนั้นมันอันตรายเกินไปสำหรับทั้งสองคน!

เฉินเคอได้ยินคำพูดของเฉินเสี่ยวชวน ก็พยักหน้าทันที จากนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวผ่านข้างกายเฉินเสี่ยวชวนไป ท่าทางที่ก้มหน้าก้มตานั่นก็น่ารักดีเหมือนกัน

แต่เฉินเสี่ยวชวนมองตามร่างของเฉินเคอที่จากไป ได้แต่ยิ้มขื่นๆ ออกมา นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย พอนึกถึงคำพูดของเฉินเคอเมื่อครู่ ความรู้สึกนั้นมันเหมือนกับว่าเขาเพิ่งจะ "ทำอะไร" เธอไปอย่างนั้นแหละ

หรือว่าเขาจะคิดมากไปเอง?

ช่างเถอะ อย่าไปคิดเลย ตอนนี้รีบไปจัดการอสรพิษเงินให้สิ้นเรื่องสิ้นราวดีกว่า...

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]