บทที่ 28 พี่เสี่ยวชวน ห้ามพี่คบกับเธอนะ

บทที่ 28 พี่เสี่ยวชวน ห้ามพี่คบกับเธอนะ

◉◉◉◉◉

อะไรนะ

เฉินเสี่ยวชวนทำหน้างง แม้ว่าในใจเขาจะแอบชอบโจวเสี่ยวมู่อยู่บ้างก็จริง แต่นี่มันก็ลือกันเป็นตุเป็นตะ สำหรับคำพูดของหนิวเสี่ยวฮวา เฉินเสี่ยวชวนไม่ได้สงสัยเลยแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าน้องสาวเสี่ยวฮวาผู้ใสซื่อคนนี้ของเขาไม่มีทางโกหกแน่นอน

กลับกัน ถ้ามีเรื่องหรือคำพูดอะไรในหมู่บ้านที่ไม่ดีต่อเขา ทันทีที่เธอรู้ เธอก็จะรีบมาบอกเขาก่อนใครเพื่อน อย่างเช่นครั้งนี้... เฉินเสี่ยวชวนมองหนิวเสี่ยวฮวาที่กระพริบตาสองข้างปริบๆ แล้วถามว่า "เสี่ยวฮวา เรื่องนี้เธอไปได้ยินมาจากใคร"

ในดวงตากลมโตที่กระพริบปริบๆ ของหนิวเสี่ยวฮวา พลันฉายแววสงสัยออกมา แล้วถามว่า "พี่เสี่ยวชวน บอกฉันมาสิว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า"

"จริงอะไรกัน ครูเสี่ยวมู่เป็นถึงคุณหนูจากในเมือง ส่วนฉันเป็นแค่ชาวนาบ้านนอกคนหนึ่ง เธอคิดว่ามันเป็นไปได้เหรอ นี่มันเห็นได้ชัดเลยว่ามีคนอยู่เบื้องหลังพูดจาใส่ร้ายฉัน ทำลายภาพลักษณ์ของฉัน"

หนิวเสี่ยวฮวามองเฉินเสี่ยวชวนที่อยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าเธอไม่เชื่อว่าพี่เสี่ยวชวนที่เธอแอบชอบมาตลอดจะไปมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น และเดิมทีหนิวเสี่ยวฮวาก็ไม่เชื่อเรื่องนี้เลย เพราะเรื่องนี้ตอนแรกเป็นหวังเฉียง ลูกชายผู้ใหญ่บ้านเป็นคนปล่อยข่าวออกมา แต่ตอนหลังเธอได้ยินพี่สะใภ้ชุนฮวาพูดแบบนี้ เธอก็เลยเริ่มจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง และทันทีที่ได้ยินข่าวนี้ เธอก็รีบวิ่งมาถามเฉินเสี่ยวชวนทันที

"นั่นสิ ฉันก็คิดอย่างนั้น"

"เสี่ยวฮวา เธอไปได้ยินเรื่องพวกนี้มาจากไหน"

"ตอนแรกหวังเฉียง ลูกชายผู้ใหญ่บ้านเป็นคนพูด เราก็ไม่เชื่อกันหรอก แต่เขาบอกว่าพี่สะใภ้ชุนฮวาเป็นพยาน แล้วพี่สะใภ้ชุนฮวาก็บอกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเห็นพี่กับครูเสี่ยวมู่อยู่ในถ้ำบนภูเขาฉางโซ่วตั้งนานสองนาน อ้อ ใช่แล้ว เรื่องวันนั้นที่ฝนตกหนักนั่นแหละ"

ในใจของเฉินเสี่ยวชวนพลันเกิดไฟโทสะลุกโชนขึ้นมา

"ไอ้หวังเฉียงเวรตะไล อย่าให้ข้าจับได้นะ ไม่อย่างนั้นข้าจะฉีกปากมันให้แหลก"

เฉินเสี่ยวชวนรู้สึกหงุดหงิด ในใจก็ยิ่งเกลียดตัวเองที่ใจอ่อน ไม่นึกเลยว่าหวังเฉียงกับพี่สะใภ้ชุนฮวาจะมาเล่นบทโจรใส่ร้ายคนอื่น พอนึกถึงเอ้อร์โก่วจื่อที่ต้องไปหาเช้ากินค่ำแบกอิฐอยู่ในเมืองทุกวัน เฉินเสี่ยวชวนก็รู้สึกว่าความลำบากของเอ้อร์โก่วจื่อมันช่างไม่คุ้มค่าเลย และในใจของเฉินเสี่ยวชวนก็เกิดความเกลียดชังต่อพี่สะใภ้ชุนฮวาขึ้นมาด้วย เขาตัดสินใจว่าจะต้องหาเวลาไปพูดคุยกับพี่สะใภ้ชุนฮวาให้รู้เรื่อง

ส่วนหวังเฉียงนั้น เฉินเสี่ยวชวนอยากจะไปหาเขาแล้วสั่งสอนให้หนักๆ สักที

แต่ตอนนี้เสี่ยวชวนไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องพวกนี้หรอก ยังไงก็ต้องปลูกมะเขือเทศอภิมหาของตัวเองให้ได้ก่อน เปิดตลาดได้แล้ว ถึงจะสามารถแก้ไขวิกฤตของหมู่บ้านมั่งคั่งในตอนนี้ได้อย่างแท้จริง

เรื่องนี้เฉินเสี่ยวชวนเตรียมจะรอหลังจากพรุ่งนี้ที่ขนมะเขือเทศอภิมหาไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหงฝูในเมืองหลวงแล้วค่อยกลับมาว่ากัน

"พี่เสี่ยวชวน อย่าโกรธไปเลย คนในหมู่บ้านไม่มีใครเชื่อหรอก พี่สะใภ้ชุนฮวานั่นปากมากจะตายไป ไม่แน่อาจจะได้รับผลประโยชน์อะไรจากบ้านผู้ใหญ่บ้านก็ได้ เพราะตอนนี้พี่กับบ้านผู้ใหญ่บ้านก็เรียกได้ว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันแล้ว"

เฉินเสี่ยวชวนพยักหน้า

"เสี่ยวฮวา เรื่องนี้เธออย่าเพิ่งไปสนใจเลย ปัญหาโรงเรือนบ้านเธอ พรุ่งนี้ฉันจะมาจัดการให้ วันนี้ฉันยังมีธุระอยู่ อ้อ ใช่แล้ว เธอกลับไปบอกพี่ชายเธอหน่อยนะว่าพรุ่งนี้เช้าฉันจะขอยืมรถห้องเย็นบ้านเธอหน่อย ฉันเตรียมจะขนมะเขือเทศพวกนี้ไปลองขายในเมืองดู..."

ได้ยินคำพูดของเฉินเสี่ยวชวน หนิวเสี่ยวฮวาก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย

"อื้มๆ ถ้าอย่างนั้นพี่เสี่ยวชวนก็ต้องสัญญากับฉันเรื่องหนึ่งนะ"

เฉินเสี่ยวชวนมองหนิวเสี่ยวฮวาแล้วยิ้มเบาๆ "สัญญา เรื่องของน้องเสี่ยวฮวา พี่สัญญาหมดทุกอย่าง"

ได้ยินคำพูดนี้ หนิวเสี่ยวฮวาก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "พี่เสี่ยวชวน ฉันจริงจังนะ"

"จริงจังๆ ถ้าน้องเสี่ยวฮวาพูดมาสิว่าเรื่องอะไร"

"พี่เสี่ยวชวน สัญญากับฉันได้ไหมว่าจะไม่คบกับครูเสี่ยวมู่"

เฉินเสี่ยวชวนได้ยินคำพูดของหนิวเสี่ยวฮวาก็ถึงกับอึ้งไปเลย ในใจคิดว่าปัญหานี้เขาก็เคยคิดมาก่อน แต่มันดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย และเฉินเสี่ยวชวนก็เจียมตัวดี ครูเสี่ยวมู่เป็นคนในเมือง ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องกลับไป

"เสี่ยวฮวา พูดอะไรของเธอน่ะ ครูเสี่ยวมู่ไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจเหรอ"

หนิวเสี่ยวฮวาทำปากยื่น แล้วก็พูดอย่างไม่พอใจว่า "ยังไงก็ตาม ยังไงพี่เสี่ยวชวนก็ห้ามคบกับครูเสี่ยวมู่คนนั้น"

"พี่เสี่ยวชวน พี่... พี่จะคบ ก็ต้อง... ก็ต้องคบกับฉัน"

หา?

เฉินเสี่ยวชวนได้ยินคำพูดนี้ก็ตกใจทันที มองไปที่หนิวเสี่ยวฮวาที่กำลังก้มหน้าอยู่ ใบหน้าแดงก่ำ

"เสี่ยวฮวา พูดอะไรของเธอน่ะ เธอยังเด็กอยู่เลย จะไปรู้อะไร"

หนิวเสี่ยวฮวาได้ยินคำพูดนี้ก็ยืดอกเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมาทันที ใบหน้าแดงก่ำโต้กลับว่า "หนู... หนูไม่เด็กแล้วนะ พี่เสี่ยวชวน ไม่เชื่อ... ไม่เชื่อพี่ก็ลอง..."

คำพูดที่เหลือหนิวเสี่ยวฮวาพูดไม่ออกจริงๆ ก่อนหน้านี้เธอก็เป็นเพราะได้ยินพี่สะใภ้ชุนฮวากับหวังเฉียงพูดกันว่าเฉินเสี่ยวชวนกับครูเสี่ยวมู่ไปทำอะไรกันในถ้ำบนภูเขาฉางโซ่ว เป็นเรื่องที่น่าอายทั้งนั้น ยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ ถึงกับโต้เถียงกับพี่สะใภ้ชุนฮวาต่อหน้า แต่ตอนนั้นพี่สะใภ้ชุนฮวาพูดเป็นฉากๆ เธอจึงโกรธจัดแล้ววิ่งมาหาเฉินเสี่ยวชวนเพื่อถามให้รู้เรื่อง

"นี่... เสี่ยวฮวา วันๆ เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย รีบกลับไปได้แล้ว ไม่แน่เดี๋ยวฉันอาจจะไปหาพี่ชายเธอยืมรถแล้ว"

พูดจบ เฉินเสี่ยวชวนก็ดันหนิวเสี่ยวฮวาออกไปนอกโรงเรือน

ตอนนี้หนิวเสี่ยวฮวาไม่อยากจะไป แต่คำพูดที่เธอเพิ่งพูดออกไปทำให้เธอเองก็ยังไม่เชื่อตัวเอง รู้สึกอายที่จะอยู่ที่นี่ต่อ ตอนที่เฉินเสี่ยวชวนดันเธอออกไป เธอก็กึ่งผลักกึ่งยอมออกจากโรงเรือนไป

"วันๆ อย่าคิดฟุ้งซ่าน รู้ไหม พอฉันขายมะเขือเทศคันนี้ได้แล้ว จะซื้อของขวัญกลับมาให้แน่นอน เธออยากได้เครื่องสำอางชุดหนึ่งไม่ใช่เหรอ พรุ่งนี้กลับมาจะซื้อให้..."

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หนิวเสี่ยวฮวาได้ยินคำพูดนี้คงจะดีใจจนกระโดดโลดเต้น แต่ครั้งนี้ไม่รู้เป็นอะไร หนิวเสี่ยวฮวากลับรู้สึกไม่สบายใจ

"พี่เสี่ยวชวน พี่สัญญากับฉันนะว่าจะไม่คบกับครูเสี่ยวมู่"

เฉินเสี่ยวชวนจนปัญญา มองหนิวเสี่ยวฮวาที่ตอนนี้กลายเป็นสาวงามแล้ว ก็ได้แต่หัวเราะทั้งน้ำตา

"ได้ๆๆ ฉันสัญญากับเธอ คราวนี้พอใจหรือยัง"

ได้ยินคำตอบที่แน่วแน่ของเฉินเสี่ยวชวน หนิวเสี่ยวฮวาก็ยิ้มออกมาทันที แล้วก็โผเข้ากอดเฉินเสี่ยวชวน หอมแก้มเขาไปฟอดหนึ่ง

จุ๊บ...

"พี่เสี่ยวชวน ฉันกลับไปเตรียมรถให้พี่แล้วนะ..."

กว่าเฉินเสี่ยวชวนจะรู้ตัว หนิวเสี่ยวฮวาก็วิ่งไปไกลแล้ว เขาเอามือลูบแก้มตัวเอง ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนโดนเด็กคนนี้หลอกเข้าแล้ว

แต่เฉินเสี่ยวชวนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว เพราะเขารู้สึกว่าระหว่างเขากับโจวเสี่ยวมู่ส่วนใหญ่คงจะเป็นไปไม่ได้

เขาชอบคนเดียวมันจะมีประโยชน์อะไร

เมื่อเทียบกันแล้ว เฉินเสี่ยวชวนรู้สึกว่าหนิวเสี่ยวฮวาดีกว่ามาก เพียงแต่หลังจากเรื่องเมื่อครู่ เฉินเสี่ยวชวนก็พบว่าน้องสาวเสี่ยวฮวาที่คอยตามก้นเขาต้อยๆ ดูเหมือนจะโตเป็นสาวแล้ว...

มองหนิวเสี่ยวฮวาที่หายลับไปแล้ว เฉินเสี่ยวชวนก็ส่ายหัว หันหลังเข้าโรงเรือน เขาจะต้องเร่งปลูกมะเขือเทศอภิมหาให้ได้ห้าร้อยชั่งก่อนค่ำนี้ ซึ่งสำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่งานง่ายเลย ดังนั้นเขาจึงต้องรีบลงมือ

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]