ตอนที่ 7 ซาดี้จังผู้หลงใหลการทรมานและชิริวแห่งสายฝน

เมื่อต้องเผชิญหน้าศัตรูที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ซาดี้รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมัวตกตะลึง

เธอดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลายเป็นจริงจัง

แส้ในมือฟาดเปรี้ยงกลางอากาศ เสียงดังก้อง

“ความเร่าร้อนแห่งอารมณ์แส้อสูรแดง!”

แต่ยังไม่ทันที่ซาดี้จะปล่อยท่าออกมา ร่างของชายที่ยืนอยู่ไกล ๆ ก็หายวับไปจากสายตา

สีหน้าเธอเปลี่ยนไปทันที รีบก้าวถอยหวังหลบหลีก

ทันใดนั้น มือที่ทั้งแข็งแรงและทรงพลังคว้าคอเธอไว้แน่น

ท่ามกลางเสียงฉ่าแสบหู ซาดี้ได้กลิ่นไหม้ลอยมาแตะจมูก

ความเจ็บแสบที่คอบอกเธอว่ากลิ่นนั้นคือกลิ่นผิวหนังของเธอที่ถูกไฟฟ้าช็อตจนไหม้

ฤทธิ์ชาของกระแสไฟทำให้เธอหมดแรงต่อต้าน แส้ในมือร่วงหล่นกระแทกพื้น

“เร็ว... เร็วมาก!”

“หุ่นไม่เลวนี่ อาวุธก็น่าสนใจ”

“ถ้าเป็นเวลาปกติ ฉันคงเล่นกับเธอสักพักให้หายเบื่อ”

แซนเดอร์สเหลือบมองรูปร่างเย้ายวนของซาดี้และอาวุธในมือเธอด้วยแววตายิ้มเยาะ

“แต่ตอนนี้ ฉันมีเรื่องสำคัญกว่านั้น”

พูดจบ แซนเดอร์สบีบคอเธอเบา ๆ แล้วเหวี่ยงออกไปอย่างไม่ใยดี

โครม!

เสียงกระแทกดังลั่น

ร่างของซาดี้กระแทกผนังอย่างแรง ผิวผนังแตกร้าวเป็นลายใยแมงมุม

ยังไม่ทันที่เธอจะได้หายใจหายคอ แซนเดอร์สก็ปล่อยสายฟ้าลูกหนึ่งใส่เธออย่างไม่ใยดี

ผมสีทองของเธอไหม้เกรียม หน้าดำเขม่าควัน ปากอ้าค้าง ดวงตากลอกกลับ ร่างทรุดฮวบลงพื้น

ตัวสั่นระริกอย่างกับโดนไฟดูด ควันดำบาง ๆ ลอยออกจากปากที่อ้าอยู่

หลังจากจัดการซาดี้กับสัตว์ผู้คุมทั้งสี่เรียบร้อย แซนเดอร์สก็เดินเรื่อย ๆ มุ่งหน้าสู่ชั้น 3

ที่ห้องควบคุม ฮันเนียบัลมองภาพตรงหน้าด้วยความตระหนก

เหงื่อไหลอาบหน้าผาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ใบหน้าที่ปกติเต็มไปด้วยความเครียดและความกร้าว ตอนนี้กลับมีเพียงความไม่อยากเชื่อ

“น่ากลัว... น่ากลัวเกินไป!”

“ทั้งซาดี้และสัตว์ผู้คุมถูกจัดการในพริบตา ไม่ได้โต้กลับเลยซักนิด!!”

เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ก็พากันหวาดกลัว

ในฐานะหัวหน้าผู้คุมของอิมเพลดาวน์ ซาดี้ถือว่าเป็นหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุดของเรือนจำนี้

ไหนจะมีสัตว์ผู้คุมทั้งสี่ช่วยอีก

แต่ต่อหน้าแซนเดอร์ส พวกเธอกลับไม่มีโอกาสแม้แต่จะสู้?!!

“ผู้ชายคนนี้... ถ้าเขาชนะแมกเจลแลนได้ หรือหนีออกจากอิมเพลดาวน์สำเร็จล่ะก็... ฉันอาจจะได้ขึ้นเป็นพัศดีแทนเขาก็ได้?”

ฮันเนียบัลพึมพำกับตัวเอง

“รองพัศดีฮันเนียบัล!!”

เจ้าหน้าที่ในห้องควบคุมหันมามองเขาด้วยแววตาไม่เชื่อสายตา

ฮันเนียบัลรีบเอามือปิดปาก

แย่แล้ว... ฉันเผลอพูดออกมาอีกแล้ว!

เมื่อแซนเดอร์สเดินทางมาถึงชั้น 3  เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

เจ้าหน้าที่พร้อมปืนไรเฟิลนับสิบคนปรากฏตัวตรงหน้าเขา

“นั่นไง นักโทษแหกคุกอยู่ตรงนั้น!”

“รีบแจ้งพัศดีแมกเจลแลน!”

ไม่รอคำสั่ง เจ้าหน้าที่ก็ยกปืนเล็งทันทีแล้วลั่นไก

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนปลิวว่อนใส่ร่างของแซนเดอร์ส

แต่แซนเดอร์สไร้ซึ่งความกลัว เขายังเดินต่อเหมือนไม่เห็นเจ้าหน้าที่พวกนั้นอยู่ตรงหน้าเลย

ในสายตาแซนเดอร์ส กระสุนที่พุ่งใส่เขาเหมือนเคลื่อนที่ช้าเป็นเต่า

เขาขยับตัวเล็กน้อยก็หลบพ้นกระสุนทั้งหมดอย่างง่ายดาย

เจ้าหน้าที่รู้ว่าแซนเดอร์สมีพลังจากผลปีศาจสายโลเกีย จึงเตรียมกระสุนหินไคโรมาด้วย

แต่แซนเดอร์สใช้ฮาคิสังเกตในการหลบหลีกแทน

แน่นอนว่าเขาจะใช้ฮาคิเสริมกำลังก็ได้ หรือจะรับกระสุนตรง ๆ เลยก็ไม่เป็นไรแต่ก็ไม่มีความจำเป็น

เมื่อเห็นว่ากระสุนชุดแรกไม่เป็นผล เจ้าหน้าที่ก็เตรียมยิงรอบสอง

แต่แววตาของแซนเดอร์สเปล่งประกาย

ฮาคิราชันปะทุออกเป็นระลอก คลื่นพลังจิตกลืนกินพวกเจ้าหน้าที่ทันที

ต่อหน้าจิตคุกคามระดับนั้น พวกเจ้าหน้าที่ก็เหมือนเรือเล็กกลางคลื่นยักษ์ ไร้เรี่ยวแรงต้าน

กว่าครึ่งของเจ้าหน้าที่ร่วงลงกับพื้นในทันที ดวงตาเหลือกหมดสติ

คนที่ยังยืนอยู่ก็ตัวแข็ง ไม่อาจขยับ

พวกเขาอยากเหนี่ยวไกสู้กลับ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย

ทำได้แค่ยืนมองแซนเดอร์สเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ด้วยความความสิ้นหวัง

หลังจากแซนเดอร์สเดินผ่านไป เจ้าหน้าที่ที่เหลือก็ทรุดลงกับพื้นตาม ๆ กัน ตาเหลือกลอย

ไม่นาน เขาก็มาถึงชั้น 3

ดูเหมือนว่าพวกเจ้าหน้าที่ที่เพิ่งถูกจัดการไปจะเป็นทีมที่รับผิดชอบดูแลชั้นนี้ เพราะตอนนี้มีเพียงร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

ชายผู้นั้นสูงใหญ่ สวมชุดหัวหน้าผู้คุม หมวกบดบังใบหน้า มือวางอยู่บนด้ามดาบ

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยกรามกว้างแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม ซิการ์ในปากปล่อยควันออกเป็นสาย

“ชิริว?”

แซนเดอร์สเลิกคิ้ว สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย

ในอิมเพลดาวน์ มีเพียงแมกเจลแลนกับชิริวเท่านั้นที่เขาให้ความสนใจ

“ดูเหมือนชื่อเสียงของฉันยังพอมีน้ำหนักอยู่บ้าง”

“แม้แต่อัจฉริยะกองทัพเรือยังรู้จักฉัน”

ชิริวจับดาบแน่น ค่อย ๆ เดินเข้าหาแซนเดอร์ส

“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แกฆ่าโจรสลัดไปไม่น้อยเลยใช่ไหม” แซนเดอร์สเอ่ยยิ้มบาง

ชิริวชอบทรมานและฆ่านักโทษมานานแล้ว โจรสลัดชั้น 6 ไม่น้อยต้องจบชีวิตด้วยน้ำมือเขา

“หึ อดีตอัจฉริยะของกองทัพเรือ พอเป็นนักโทษแล้วกลับสงสารโจรสลัดขึ้นมางั้นเหรอ?”

“ไม่รู้ว่าแกหนีออกจากคุกได้ยังไง... แต่ถึงเวลาแล้วล่ะ ที่จะกลับเข้าไปใหม่!”

“บางทีรอบนี้ รัฐบาลโลกอาจอนุญาตให้ฉันประหารแกก็ได้”

“ฉันฆ่าโจรสลัดกับอาชญากรมานับไม่ถ้วน... แต่ยังไม่เคยฆ่าทหารเรือมาก่อนเลย”

ชิริวพูดพลางชักดาบ “ไรอุ” ออกมา แสงเย็นเยียบสะท้อนบนใบมีด

รอยยิ้มอำมหิตปรากฏบนใบหน้า ดวงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น

“อยากรู้จริง ๆ ว่าเสียงกรีดร้องของแกจะไพเราะกว่าพวกมันมั้ย”