บทที่ 268 ค่อนข้างประสาท

บทที่ 268 ค่อนข้างประสาท

หลี่ฝานเห็นว่าคนเหล่านั้นไม่ใช่มอนสเตอร์อัจฉริยะก็แปลกใจอยู่บ้าง แต่ในโลกสังหารมีทั้งเอลฟ์อย่างโมนิก้า ดังนั้น จะมีสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่นที่เข้ามาก่อนเขาก็ไม่แปลก

อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะออกมา หลี่ฝานจึงไม่ได้คิดที่จะทักทายพวกเขา

เพียงแต่ในใจมีความระแวดระวังอยู่บ้าง

ในเวลานี้ จิ้งจอกแดงได้เดินทางมาถึงถ้ำของราชาปฐพีแล้ว

ในใจมันรู้สึกกระวนกระวายมาก กลัวว่าหากพูดผิดแม้เพียงเล็กน้อยก็จะถูกตำหนิ

“ราชาแห่งปัญญา! เจ้าช่างอาจหาญนัก กล้าดียังไงมารบกวนการนอนของข้า”

สีหน้าของราชาแห่งปัญญาหมองลงในทันที

“ขออภัยท่านราชาปฐพี ข้างนอกมีผู้บุกรุกที่แข็งแกร่งมากเข้ามา มอนสเตอร์อัจฉริยะหลายตนถูกสังหาร”

“พวกเรารับมือมันไม่ไหว”

จิ้งจอกแดงรีบเอ่ยปากอธิบาย ใบหน้าแหลมๆของมันเต็มไปด้วยความนอบน้อมและประจบสอพลอ

ทันใดนั้นทั่วทั้งถ้ำก็สั่นสะเทือน ในความมืดมิดปรากฏจุดแสงสีแดงฉานสองสาย

“ประเสริฐนัก เช่นนั้นไปดูกันว่าผู้มาเยือนเป็นใคร”

ส่วนหลี่ฝาน เขากำลังยืนเผชิญหน้ากับเหล่ามอนสเตอร์อัจฉริยะ

ฝั่งตรงข้ามเขา กลุ่มมอนสเตอร์อัจฉริยะมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่ได้บุกหาเขา คล้ายกำลังรอคำสั่งอยู่

ในเวลานี้ สมาชิกของกลุ่มสิ่งมีชีวิตอื่นที่แอบสังเกตการณ์อยู่ก็เริ่มเกิดอาการขาสั่น

ฉากแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาพบเห็นก็จริง

แต่ทุกครั้งที่พบเห็น พวกเขาจะมีสหายร่วมรบอยู่เคียงข้าง มีกำแพงเมืองของดินแดนคอยปกป้อง

แต่ตอนนี้ พวกเขามีแค่ตัวเอง

หลี่ฝานยิ้ม เก็บทีน่าเข้าไปในอาณาจักรเทพ

เขาหยิบปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าออกมา ยิงใส่มอนสเตอร์อัจฉริยะเหล่านั้นไปหลายนัด

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เหล่ามอนสเตอร์อัจฉริยะล้มตายเป็นฝูง

สมาชิกหน่วยย่อยมองดูด้วยความตกตะลึง

เมื่อครู่นี้ หลี่ฝานยังไม่ลงมือเพราะกลัวว่ามอนสเตอร์อัจฉริยะเหล่านี้จะหนีไป

แต่ตอนนี้ เขาแค่อยากจะบุกตะลุยอย่างหนักหน่วง

มังกรแดงที่กำลังต่อสู้อยู่ก็ถอนตัวออกจากสนามรบ มันส่งเสียงร้อง  บินต่ำลงมาที่ข้างกายหลี่ฝาน

หลี่ฝานรีบขึ้นขี่มังกรแดง ยืนอยู่บนหลังของมัน ถือปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าระดมยิงอย่างต่อเนื่อง

เพียงครู่เดียว ป่าทั้งผืนก็ลุกเป็นไฟ เหล่ามอนสเตอร์อัจฉริยะต่างตื่นตระหนก

พากันวิ่งหนีอย่างอลหม่าน ฉากนั้นชุลมุนวุ่นวายขึ้นมาทันที

สมาชิกกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่ซุ่มดูอยู่ตึงเครียดขึ้นมาทันที เพราะเหล่ามอนสเตอร์อัจฉริยะกำลังวิ่งตรงมาทางพวกเขา!

อย่างไรก็ตาม หนีได้ไม่กี่วินาที พวกเขาก็ถูกกลืนหายไป

จากนั้น บนพื้นก็ไม่หลงเหลืออะไรอีก

พวกเขาถูกมอนสเตอร์อัจฉริยะที่กำลังอลหม่านเหยียบตายกันหมด!

ณ อาณาจักรเขาเดียว จุดเกิดใหม่สว่างขึ้น ปรากฏร่างหลายร่างที่ดูตื่นตระหนก

“อ้าว นี่ไม่ใช่หน่วยย่อยกลิ่นทองคำหรอกเหรอ? พวกนายไปสืบข่าวในป่าแห่งผืนดินนี่? ทำไมถึงกลับมาสภาพนี้?”

สมาชิกในดินแดนเห็นพวกเขา ต่างพากันสงสัย

“โอ๊ย พวกนายไม่รู้หรอก เมื่อกี้นี้…”

สมาชิกหน่วยย่อยรีบบอกสิ่งที่พวกเขาเห็นออกมาทั้งหมด

ทันใดนั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้น สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“สิ่งที่พวกนายพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ? ป่าแห่งผืนดินนั้นเป็นภารกิจดินแดนของพวกเรานะ!”

“ถ้ามันหายไป ดินแดนของพวกเราจะเลื่อนขั้นได้ยังไง?”

“ไม่ได้การ! พวกเราต้องไปดู จะปล่อยให้ไอ้หมอนั่นกวาดล้างมอนสเตอร์ตัดหน้าพวกเราไม่ได้!”

คนในอาณาจักรเขาเดียวรีบระดมพล แล้วมุ่งหน้าไปยังป่าแห่งผืนดิน

ในเวลานี้ ราชาปฐพีได้ปรากฏตัวต่อหน้าหลี่ฝานแล้ว สัตว์ประหลาดหมียักษ์สูงห้าเมตรทำให้หลี่ฝานรู้สึกกดดันในทันที

เขาทำการตรวจสอบข้อมูลของมัน

[สายพันธุ์: จ้าวปฐพี (ราชาปฐพี)]

[ระดับ: Lv112 จิตเทพ]

[คุณสมบัติ: HP 2.3 พันล้าน, พละกำลัง 1 ล้าน, ความว่องไว 5 ล้าน, จิตใจ 3 ล้าน, ความอดทน 3.5 ล้าน, กำลังกาย 3.8 ล้าน]

[ทักษะ: หมัดพิฆาต, ศาสตร์แห่งการรักษา, เหยียบย่ำ…]

[จุดอ่อน: หัวใจ]

[หมายเหตุ: ปีศาจระดับเทพ ตราบใดที่เท้าติดพื้นดิน ก็จะได้รับพลังอย่างต่อเนื่อง]

ราชาปฐพีก็ตรวจสอบหลี่ฝานเช่นกัน

[สายพันธุ์: มนุษย์คาร์บอน]

[หมายเลข: SJ, 8848, หลี่ฝาน]

[พลัง: Lv1]

[คุณสมบัติ: พลังต่อสู้ของคุณต่ำเกินไป ไม่สามารถตรวจสอบได้]

ดวงตาของราชาปฐพีหดลงทันที ในฐานะเทพ มันกลับไม่สามารถตรวจสอบมนุษย์ตรงหน้าได้

นี่เป็นไปได้อย่างไร?

“มนุษย์ตัวจ้อย เจ้ามารบกวนการนอนของข้าทำไม?”

ราชาปฐพีพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน น้ำเสียงเย็นชา เต็มไปด้วยอารมณ์ที่รุนแรง

“อ้อ พอดีเป็นความคิดของเจ้าเด็กเทพตนหนึ่ง เด็กเทพที่ถูกปีศาจวิญญาณเกาะแกะตามตัวนั่นน่ะ”

ภายในอาณาจักรเทพ จอมปีศาจราตรีที่เฝ้ามองอยู่ตลอดเวลาก็โกรธขึ้นมาทันที

มันเท้าเอวตะโกนอย่างบ้าคลั่งในอาณาจักรเทพ

“มนุษย์ตัวจ้อย เราไม่ใช่เด็กนะ!”

อย่างไรก็ตาม หลี่ฝานไม่ได้ยินเสียงของมันแล้ว เวลานี้สมาธิเขาจมอยู่กับสิ่งตรงหน้า เพื่อจะได้สู้กับราชาปฐพีอย่างเต็มที่

เขาก็อยากวัดเหมือนกันว่าตอนนี้พลังของเขาแข็งแกร่งเพียงใด

“เด็กเทพที่ถูกปีศาจวิญญาณเกาะแกะ? เจ้าหมายถึงจอมปีศาจราตรี? ในเมื่อเจ้ารู้จักจอมปีศาจราตรี งั้นพวกเราก็ไม่จำเป็นต้องสู้กันต่อแล้ว”

ราชาปฐพีไม่ต้องการสู้กับหลี่ฝาน เพราะเกรงว่าอาจสู้ไม่ไหว

ก็ขนาดข้อมูลของหลี่ฝานมันยังมองไม่ออก งั้นจะไปชนะได้ยังไง? ไม่จำเป็นต้องสู้ ยอมแพ้โดยตรงดีกว่า

“ไม่ล่ะ ฉันสู้กับเทพมาหลายตนในแถบนี้แล้ว แต่ไม่มีใครสู้ได้นานเลย ฉันอยากวัดพลังของตัวเอง ฉะนั้นแกต้องเป็นหนูทดลอง”

หลี่ฝานพูดจบ ก็กางปีกสีขาวบริสุทธิ์ออกด้านหลัง ร่างกายค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า เผชิญหน้ากับราชาปฐพี

“งั้นข้ายอมแพ้เลยก็ได้ ข้าแค่อยากกลับไปนอน”

มุมปากของหลี่ฝานกระตุก ไอ้ปีศาจบ้านี่เป็นอะไร? ทำไมเหมือนคนกลัวหัวหดแบบนี้?

“แกช่วยมีใจสู้หน่อยสิวะ!”

หลี่ฝานพูดจบ กำลังจะลงมือ แต่ในเวลานี้ กลับมีคนกลุ่มใหญ่พุ่งออกมาอย่างกะทันหัน ยืนขวางระหว่างหลี่ฝานและราชาปฐพี

“หยุด!”

ในเวลานี้ ชายร่างกำยำ และมีหนึ่งเขางอกอยู่บนหัว ได้เดินมาหยุดหน้าหลี่ฝาน

อีกฝ่ายมองขึ้นๆ ลงๆ อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่สามารถเห็นข้อมูลทั้งหมดของหลี่ฝาน

[สายพันธุ์: มนุษย์คาร์บอน]

[หมายเลข: SJ, 8848, หลี่ฝาน]

[พลัง: Lv1]

[คุณสมบัติ: พลังต่อสู้ของคุณต่ำเกินไป ไม่สามารถตรวจสอบได้]

ทั้งๆที่มีระดับแค่ Lv1 แต่ข้อมูลอื่นๆ กลับไม่สามารถตรวจสอบได้เพราะระดับต่ำเกินไป

เรื่องนี้ทำให้เขาไม่เข้าใจ!