【450】พัสดุที่ส่งโดย ‘ถ้ามีปัญหาก็มาฆ่าฉันสิ’ มาถึงแล้ว! (ฟรี)

【450】พัสดุที่ส่งโดย ‘ถ้ามีปัญหาก็มาฆ่าฉันสิ’ มาถึงแล้ว!

“ฮ่า ๆ ๆ ไม่ต้องถ่อมตัวไปเลย!”

หลงกว่างตบไหล่สวีฝานหนัก ๆ แววตาเต็มไปด้วยเอ็นดูต่อคนรุ่นน้อง

เขาแทบอยากจะมอบตำแหน่ง ‘ผู้บัญชาการสูงสุด’ ของตัวเองให้เด็กหนุ่มคนนี้เสียเดี๋ยวนั้น

ไม่ใช่แค่หลงกว่างเท่านั้น เว่ยตงเหรินกับผู้เฒ่าจ้านเองก็มองสวีฝานด้วยสายตาชื่นชมไม่ต่างกัน

ทั้งคุณธรรม ทั้งความสามารถ ล้วนเป็นเลิศ!

แถมยังเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์และพลังบวก ใครอยู่ใกล้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมั่นใจ

เหมือนกับว่า...ตราบใดที่เขายืนอยู่ตรงนี้ อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น

เด็กหนุ่มแบบนี้ หาได้ยากเหลือเกิน!

หลังจากหลงกว่างเล่าเรื่องของตัวเองจบ ก็หันไปทางเว่ยตงเหริน

“ตงเหริน นายเองก็มีโปรเจกต์อยากคุยไม่ใช่เหรอ?”

เว่ยตงเหรินเหมือนนึกขึ้นได้ รีบตบหน้าผากตัวเอง “อ้อ จริงด้วย!”

“เสี่ยวสวี ไว้เธอจัดการธุระเสร็จเมื่อไร กองทัพอวกาศของเราก็อยากร่วมงานกับเธอเหมือนกัน!”

“อยากให้ช่วยออกแบบอุปกรณ์พิเศษสำหรับกองทัพอวกาศโดยเฉพาะ!”

“ฟังก์ชันหลัก ๆ คือ...ต้องพามนุษย์ขึ้นสู่ห้วงอวกาศได้ แล้วก็ขอให้มีระบบป้องกันตัวที่ไว้ใจได้ เรื่องอื่น ๆ ให้เธอดีไซน์เต็มที่เลย!”

พอพูดถึงเรื่องสร้างอุปกรณ์อวกาศ เว่ยตงเหรินก็อดรู้สึกจี๊ดขึ้นมาในใจไม่ได้

ถึงขั้นน้ำตาจะไหล!

เมื่อเทียบกับอีกสี่ปีกกล้าหาญแล้ว กองทัพอวกาศของเขานี่ช่างดูด้อยกว่าอยู่ไม่น้อย

จนแทบไม่กล้าเอาไปอวดใคร!

เหล่าลู่ เหล่าเกา พวกนั้นไม่เห็นใจเลยสักนิด

พอได้อุปกรณ์เทพ ๆ ไป ก็ตัวลอยกันสุด ๆ

ดูท่าทางแล้ว คนไม่รู้คงนึกว่ากองทัพของพวกเขาบุกถึงดาวอังคารแล้วแน่ ๆ!

คราวก่อนที่เจอกันที่สำนักงานใหญ่ทั้งห้าแต่ละคนก็พูดจาแทงใจดำไม่หยุด

“เอ๊ะ...อย่าบอกนะ ว่ายังมีกองทัพที่ไม่ได้ใช้หุ่นยนต์เกราะอีกเหรอ?”

ฟังดูสิ นี่คนพูดกันได้เหรอ!

จะไม่สู้เพื่อข้าวก็ยังดี ขอแค่ศักดิ์ศรีเท่านั้น!

คราวนี้ยังไงก็ต้องขอให้เสี่ยวสวีคิดค้นอุปกรณ์ใหม่ให้กองทัพอวกาศกลับมาภูมิใจอีกครั้ง!

สวีฝานพยักหน้าเมื่อได้ยินคำขอของเว่ยตงเหริน

ในหัวของเขาแวบขึ้นมาเป็นแนวคิดใหม่ทันทีในเสี้ยววินาที

ยานสำหรับส่งมนุษย์ขึ้นสู่อวกาศ—พูดง่าย ๆ ก็คือ ต้องบินออกไปนอกโลกให้ได้!

ส่วนระบบป้องกัน...การป้องกันที่ดีที่สุดก็คือการโจมตี นี่ใคร ๆ ก็รู้!

ที่เหลือก็คงต้องคิดยูนิฟอร์มพิเศษ ประมาณชุดเกราะไฮเทค วางแนวคิดตาม ‘เกราะเหล็กเลือดเหล็ก’ ก็เข้าที

เมื่อขยายไอเดียออกไป สวีฝานก็เริ่มมองเห็นทิศทางการพัฒนาอุปกรณ์ใหม่ได้อย่างชัดเจน

ที่เหลือก็แค่เก็บรายละเอียดให้สมบูรณ์

สวีฝานตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ

“ผู้บัญชาการเว่ย สบายใจได้เลยครับ! อุปกรณ์อวกาศใหม่ ผมจัดให้แน่นอน!”

“ดีมาก!”

เว่ยตงเหรินยิ้มจนแทบปริ รอยยิ้มกว้างจนใบหน้าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม ในที่สุดก็จะได้ยืดอกเสียที!

“เสี่ยวสวี ฝากด้วยแล้วกัน

รูปแบบการร่วมงานก็เหมือนเดิม เธอออกแบบอย่างเดียวก็พอ!”

สวีฝานพยักหน้า ในใจคิดว่าคราวนี้ต้องส่งเครื่องจักร LV4 ทั้งสองเครื่องทำงานคู่กันแล้ว

เว่ยตงเหรินตื่นเต้นจนอกพอง มือไม้สั่น หายใจแรงจนจมูกฟึดฟัด

สุดยอด!

ถ้าได้เสี่ยวสวีการันตีอย่างนี้ รับรองไม่มีพลาด!

ใคร ๆ ก็รู้ ผลงานแบรนด์เสี่ยวสวี มีแต่ของระดับท็อป!

ไม่งั้นเหล่าเกาก็คงไม่อวดดีขนาดนั้น เอาแต่พูดถึง ‘ยานอวกาศ’ ไม่หยุด หางแทบจะชี้ฟ้า!

เมื่อคุยงานกันจบ หลงกว่างก็ยังตื่นเต้นไม่หาย

ภารกิจต่อไปคือเร่งฝึกนักบิน ‘ฟู่โหยวเทียนเชวี่ย’ ให้ได้มากที่สุดในเวลาอันสั้น

พอเสี่ยวสวีสร้างยานอีกสี่ลำเสร็จ จะได้พร้อมใช้งานทันที

ทุกอย่างลงตัว หลงกว่างกับพวกก็พูดคุยเรื่องรายละเอียดการฝึกนักบินมือใหม่อีกเล็กน้อย

ห้านาทีต่อมา สวีฝานกับผู้เฒ่าทั้งสามก็เดินออกจากประตูโรงงาน

หลงกว่างตัดสินใจสุดท้าย ให้สวีฝานช่วยขนย้าย ‘ฟู่โหยวเทียนเชวี่ย’ ไปที่สนามฝึกกองทัพอากาศจงไห่ ก่อน

ที่นั่นตอนนี้ก็เป็นศูนย์ฝึกของหน่วยหุ่นยนต์เกราะพอดี จะได้ดึงคนมาร่วมทีมได้ทันที

สวีฝานเดินรั้งท้าย ในมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

“ฮัลโหลซืออวิ้นงานใหญ่สองงานรออยู่! เตรียมวัสดุให้พร้อม!”

....

ยามค่ำ โรงงานหมายเลข 136 เต็มไปด้วยเสียงเครื่องจักรคำราม

เสียงเหล็กกระทบกันและเสียงเชื่อมไฟฟ้าดังไม่ขาดสาย

กระบวนการผลิตฟู่โหยวเทียนเชวี่ยกำลังเร่งดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง

แขนกลระดับ LV5 นับร้อยที่ขยับว่องไวเหนือกว่าแขนกลรุ่นก่อนหลายเท่า

คล่องตัวเหลือเชื่อ ลวดลายสีทองที่ไหลเวียนอยู่บนแขนกลเหล่านั้น ที่จริงคืออนุภาคนาโนที่ช่วยให้แขนกลซึ่งดูบอบบางสามารถปลดปล่อยพลังและความแม่นยำได้เหนือมนุษย์!

ฝั่งโรงงานหมายเลข 137 ข้าง ๆ ก็เริ่มเดินเครื่อง ผลิตฟู่โหยวเทียนเชวี่ยเช่นกัน

แต่ด้วยข้อจำกัดทั้งพื้นที่และการส่งวัตถุดิบ ทำให้ยังไม่สามารถใช้โหมดผลิตสองงานพร้อมกันบนเครื่อง LV5 ได้

ทุกอย่างเป็นไปอย่างมีระบบ

สวีฝานเองก็เริ่มต้นออกแบบและพัฒนาอุปกรณ์อวกาศ

ที่มุมโต๊ะยังมีข้าวหน้าหมูทอดเปรี้ยวหวานที่ถังซืออวิ้นเพิ่งเอามาให้ วางอยู่ในกล่องร้อน ๆ

แต่สวีฝานไม่มีเวลาจะหยิบขึ้นมากิน

ในหัวของเขามีแต่เรื่องออกแบบอุปกรณ์อวกาศ

เขานึกถึงวิดีโอโฆษณาของกองทัพอวกาศที่เคยดูมาก่อน เลยยึดรูปลักษณ์พื้นฐานจากแบบนั้นเป็นหลัก

เพราะแบบนั้นทุกคนดูจะชอบอยู่แล้ว ใช้ของที่มีเลยก็แล้วกัน!

นอกจากแนวคิดหลักที่วางไว้แล้ว ที่เหลือก็เป็นพื้นที่ให้เขาสร้างสรรค์อย่างอิสระตามที่ผู้บัญชาการเว่ยต้องการ

ไหน ๆ ก็จะส่งขึ้นไปอวกาศทั้งที ขอเติมฟังก์ชันที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศเซี่ย หรือแม้แต่ทั้งโลกไปด้วยเลย

ในอวกาศ นั่นแปลว่าสถานีวงโคจร

ตอนนี้ก็มีอาวุธพลังงานจลน์จากฐานวงโคจร แล้ว งั้นเพิ่มอะไรอีกดี...เช่น ระบบควบคุมสภาพอากาศจากอวกาศ?

ดวงตาของสวีฝานค่อย ๆ ฉายแววเจิดจ้า

ปลายปากกาโลดแล่นบนกระดาษร่างแบบอย่างรวดเร็ว

ทีละขั้นตอนของการออกแบบ สูตรคำนวณ และแนวคิดต่าง ๆ ถูกถ่ายทอดลงบนหน้ากระดาษ จนเริ่มก่อตัวเป็นชิ้นส่วนสำคัญของอุปกรณ์อวกาศ

สวีฝานเขียนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนกระดาษบนโต๊ะกองพูน

แผนการออกแบบอุปกรณ์อวกาศก็ค่อย ๆ สมบูรณ์ขึ้นเรื่อย ๆ

แน่นอนว่าบางจุดก็มีความขัดแย้ง ต้องปรับแก้อย่างฉับไวและแยบยล

ผ่านไปสามชั่วยาม สวีฝานก็เขียนจบแผนสุดท้าย

รวบรวมต้นฉบับทั้งหมดกว่า 100 หน้า!

เขาเรียบเรียงทุกอย่าง แล้วเขียนชื่อผลงานขึ้นไปบนหน้าปก

‘โครงการออกแบบ บัลลังก์สุญญากาศ’

หลังจากทำแบบนี้เสร็จ สวีฝานก็ยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่าง

กองทัพอวกาศจะขึ้นไปอวกาศหรือกลับมาแต่ละที จะให้ ‘บัลลังก์สุญญากาศ’ ลงมารับทุกครั้งก็คงไม่ไหว

หรือจะให้หุ่นยนต์เกราะ ที่ดูอึดอัดไปส่งคนตลอดก็ไม่เวิร์ก

ถ้ามีเวลา จะสร้าง ‘ลิฟต์อวกาศ’ ขึ้นมาอีกอัน ก็คงจะสมบูรณ์แบบ!

แต่ตอนนี้ เอาแค่นี้ก่อน

เพราะตอนนี้ประเทศเซี่ยใช้ทรัพยากรอุตสาหกรรมหนักมาก เงินตราต่างประเทศก็ร่อยหรอลงทุกวัน

จะคิดอะไรต้องรอบคอบรอบด้าน

....

เย็นวันต่อมา

สวีฝานขนเจ้าเครื่องจักร LV5 หมายเลขหนึ่งกับหมายเลขสองไปที่ ‘คลังซูเปอร์ 139 และ 140’

เริ่มต้นสร้าง ‘ฟู่โหยวเทียนเชวี่ย’ สองลำสุดท้าย

เพิ่งจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความ

เปิดดูแล้วพบว่า “เรียนคุณลูกค้าซูเปอร์ของหลงเฟิงเอ็กเพรซ เพื่อนของคุณ ‘ถ้ามีปัญหาก็มาฆ่าฉันสิ’ ได้ส่งพัสดุล้ำค่าทางเครื่องบินจากประเทศทาเอ่อร์ มาถึงเมืองจงไห่แล้ว ขณะนี้เจ้าหน้าที่จัดส่งกำลังนำไปส่งให้ถึงมือท่าน”