【019】การทดสอบขีดความสามารถในการรบ มีดอนุภาคความถี่สูง

【019】การทดสอบขีดความสามารถในการรบ มีดอนุภาคความถี่สูง

“กั๋วจง...ที่นายพูดหมายถึงอยากดูศักยภาพในการรบของมันใช่ไหมล่ะ?”

เฒ่าหวังลูบเคราแล้วยิ้มพลางถาม

“ใช่ ๆ ผมน่ะหมายความแบบนั้นแหละ!”

หลี่กั๋วจงพยักหน้าหนักแน่น

ได้เห็น หุ่นยนต์เกราะ ทดสอบศักยภาพการรบกับตาตัวเองแบบนี้ ใครจะพลาดได้!

แถมต้องดูให้ละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว!

“ดี งั้นเดี๋ยวฉันจัดการให้เอง”

เฒ่าหวังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหา หวังอี้เสวี่ย สั่งการสั้น ๆ

ขณะนั้น หวังอี้เสวี่ย ซึ่งนั่งอยู่ใน ห้องนักบินของ หุ่นยนต์เกราะ กำลังจะพักเครื่อง ก็ได้ยินเสียงคุณปู่สั่งว่าผู้นำอยากดูการทดสอบจริง

เธออดไม่ได้ที่จะเบ้ปากนิด ๆ

ก็เธอทดสอบใน วงโคจรใกล้โลก มาแล้ว ดีเยี่ยมทุกอย่าง

ขอแค่ใช้ เรดาร์อาเรย์ควบคุมเฟสต้นกำเนิดควอนตัม ล็อกเป้าหมาย

ปืนรางแม่เหล็กติดบ่า ก็พร้อมยิง ใครหน้าไหนก็กลายเป็นพลุไฟในพริบตา สวยสุด ๆ

หลี่กั๋วจงเรียกผู้คุมเข้ามาขับรถมารับทุกคน มุ่งหน้าสู่สนามทดสอบ

ขบวน ตงเฟิงเหมิงสือ สิบคันแล่นฝ่าลมไปอย่างรวดเร็ว

ยี่สิบนาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึง ฐานวิจัยจงไห่ สนามยิงพิเศษ

ที่นี่คือสถานที่ทดสอบอุปกรณ์ใหม่ล่าสุด

เป้าหมายทดสอบทุกรูปแบบมีพร้อมสรรพ

ตอนที่ หลี่กั๋วจง กับคณะมาถึง หวังอี้เสวี่ย ก็แอบงีบใน ห้องนักบินไปเรียบร้อย

ระยะทางที่พวกเขาต้องใช้ยี่สิบนาที หวังอี้เสวี่ย ขับ หุ่นยนต์เกราะ ใช้เวลาไม่ถึงหกสิบวินาที

หลับตาแล้วลืมตาอีกทีก็ถึงแล้ว

เร็วเกินบรรยาย

“กั๋วจง หุ่นยนต์เกราะตัวนี้ชื่อ เจี้ยนเทียนหมายเลขหนึ่ง ตอนนี้ติดอาวุธโจมตีอยู่สองอย่าง”

เฒ่าหวัง นึกถึงข้อมูลที่ประกาศก่อน หุ่นยนต์เกราะ ขึ้นบิน อธิบายว่า

“ถ้าฟังจากเสียงประกาศก่อนขึ้นบิน อาวุธทั้งหมดควรจะมีสี่อย่าง”

“ดูตรงนั้นสิ!”

เฒ่าหวัง ชี้ไปที่ปากกระบอกดำมะเมื่อมบนไหล่ หุ่นยนต์เกราะ

“นั่นคือ ปืนรางแม่เหล็กติดบ่า”

“ส่วนที่หลังนั่นคือ มีดอนุภาคความถี่สูง”

“อีกสองอย่างคือ อาวุธลำแสง กับ ระบบอัศวินมังกร ยังไม่ได้ติดตั้ง”

ได้เห็น เจี้ยนเทียนหมายเลขหนึ่ง ใกล้ ๆ อีกครั้ง หลี่กั๋วจง ก็ยังอดกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่

ผลงานชิ้นเอกนี้ ราวกับหลุดออกมาจากโลกอนาคต

“เฒ่าหวัง ของแบบนี้สร้างขึ้นมาได้ คงไม่ง่ายเลยใช่ไหม!” หลี่กั๋วจง อุทาน

ไม่ว่าจะมองมุมไหน มันก็เหนือชั้นกว่าสิ่งที่ อินทรีเคยมี

จินตนาการได้เลยว่าพวกนักวิทยาศาสตร์อย่าง เฒ่าหวัง ต้องผ่านความยากลำบากมามากแค่ไหนกว่าจะสร้างมันขึ้นมาได้

“จะบอกอะไรให้นะ เจี้ยนเทียนหมายเลขหนึ่ง ไม่ใช่ผลงานของศูนย์วิจัยเรา”

เฒ่าหวัง พูดพลางคิด

“คนที่สร้างมันชื่อ สวีฝาน เป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัยเท่านั้นเอง—มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีป้องกันประเทศจงไห่”

“อะไรนะ???”

หลี่กั๋วจง เบิกตากลมโต

“เฒ่าหวัง นี่ท่านไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม?”

“กั๋วจง เรื่องมันยังไม่หมดแค่นั้น!”

อาจารย์ฮวา เสริม

“จะบอกให้ตกใจยิ่งกว่า หุ่นยนต์เกราะตัวนี้ ตั้งแต่เริ่มโครงการจนเสร็จสมบูรณ์ ใช้เวลาไม่ถึงสองวัน!”

“หา???”

หลี่กั๋วจง กลั้นหายใจแน่น

สมองชาวาบไปหมด ไม่รู้จะพูดอะไร

รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น ชั่วขณะหนึ่งคิดอะไรไม่ออก

ถ้าคำพูดนี้ออกจากปากใครคนอื่น เขาคงสวนกลับทันทีว่าเพ้อเจ้ออะไร

แต่กับ เฒ่าหวัง และ อาจารย์ฮวา—สองบุคคลที่เขานับถืออย่างสุดหัวใจ—ไม่มีทางพูดเล่นแน่

คนระดับนี้ คำพูดแต่ละคำมีน้ำหนัก

ถ้าพูดออกมาแล้ว แทบจะเชื่อได้เกือบหมด

สวีฝาน คนนี้เป็นใครกันแน่ ถึงสร้างของวิเศษแบบนี้ขึ้นมาได้

หลี่กั๋วจง ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่

“กั๋วจง อาวุธสองอย่าง จะทดสอบอันไหนก่อนดี?”

เสียง เฒ่าหวัง ดึง หลี่กั๋วจง กลับจากภวังค์

“อะไรก็ได้ ท่านเลือกเลย!” หลี่กั๋วจง ยิ้มตอบ

“งั้นเริ่มที่ มีดอนุภาคความถี่สูง ก่อน”

เฒ่าหวัง ตัดสินใจทันที

แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหา หวังอี้เสวี่ย

“เสี่ยวอี้เสวี่ย ลองทดสอบมีดอนุภาคก่อนนะ ที่ สนามยิงเป้า 277 มี รถถัง T54 เก่าหลายคัน

ฟันใส่ด้านหน้ารถถังดูสักสองสามที ขอภาพถ่ายด้วยนะ”

ข้าง ๆ หลี่กั๋วจง ทำตาโตงุนงง

มีดฟัน รถถัง T54?

พูดอะไรเพ้อเจ้อ!

เกราะของ T54 หนา 10 เซนติเมตร เป็นเหล็กกล้าอัลลอย

ขนาดขีปนาวุธยังทะลุไม่ง่าย

จะเอามีดไปฟันเนี่ยนะ?

หลี่กั๋วจง มุมปากกระตุก รู้สึกแทบกลั้นขำไม่อยู่

นายทหารที่ตามมาด้วยก็ช็อกจนตาค้าง

ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ คงโดนหามส่งโรงพยาบาลบ้าไปแล้ว

แต่ใน ห้องนักบิน หวังอี้เสวี่ย กลับตอบกลับมา

“คุณปู่ เดี๋ยวหนูจะส่งปลั๊กอินถ่ายทอดภาพจากหมวกนิรภัยโฮโลกราฟิกไปที่มือถือปู่นะ

ติดตั้งแล้วดูภาพพร้อมกันได้เลย!”

“ดีเลย”

เฒ่าหวัง กดรับไฟล์ใน โทรศัพท์หัวเว่ย ไม่กี่คลิก ภาพจาก หุ่นยนต์เกราะ ก็ฉายขึ้นจอ

คล้ายกับที่เคยเห็นในมือถือ หวังอี้เสวี่ย

แค่ไม่มีแผงสื่อสารซ้ายล่างกับแผงข้อมูลขวาล่าง

เฒ่าหวัง ส่งปลั๊กอินต่อให้ หลี่กั๋วจง

ทุกคนในทีมก็ได้เห็นภาพถ่ายทอดสดพร้อมกัน

ขณะนั้น หวังอี้เสวี่ย หาวเบา ๆ ยืดเส้นยืดสาย

แล้วพูดเสียงใสว่า “ทุกท่าน ดูให้ดีล่ะ!”

พูดจบ

เจี้ยนเทียนหมายเลขหนึ่ง ชัก มีดอนุภาคความถี่สูง ออกจากหลัง

ขาทั้งสองงอเล็กน้อย ก่อนจะออกแรงดีดตัว

“โครมมม——”

พื้นคอนกรีตเสริมเหล็กแตกระเบิดเป็นหลุมกว้างห้าเมตร

เศษหินกระจายว่อน

เหล็กเส้นรับแรงกระแทกขาดกระจุย โผล่ให้เห็นระเกะระกะ

หุ่นยนต์เกราะ ทั้งตัวเหมือนกระสุนปืนใหญ่ ทะยานขึ้นฟ้า

หัวฉีดเวกเตอร์ ไม่ได้พ่นไฟแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าเครื่องยนต์ไฮโดรเจนยังไม่ต้องทำงานด้วยซ้ำ

กลางอากาศ

หุ่นยนต์เกราะ กำ มีดอนุภาคความถี่สูง ไว้แน่น

มีดเปล่งแสงน้ำเงินอมฟ้ายาวสี่เมตรออกมา “หวืด” เดียว

แสงนั้นไหลเอื่อยราวกับของเหลว สว่างวาบจนแสบตา

“ครืนนน——”

เสียงกัมปนาทดังสนั่นจากหุบเขาไกล

พื้นดินใต้เท้าพวก เฒ่าหวัง สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

หลี่กั๋วจง กับนายทหารทั้งหลายสัมผัสแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า

ต่างก็อึ้งพูดไม่ออก

ภาพในมือถือเหมือนพวกเขาได้เข้าไปนั่งอยู่ใน ห้องนักบิน จริง ๆ

กระโดดขึ้นฟ้าไปพร้อมกับ หุ่นยนต์เกราะ แล้วร่วงลงพื้นอย่างแรงจนฝุ่นตลบ

“ตึก ตึก ตึก...”

หัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก

ทุกคนมีความคิดเดียวกัน

ถ้าในชีวิตนี้ได้ขับ หุ่นยนต์เกราะ สักครั้ง ตายก็ไม่เสียดาย!

หุ่นยนต์เกราะ—คือความโรแมนติกที่เป็นของผู้ชายโดยแท้

ผู้หญิงไม่มีวันเข้าใจ!

หุ่นยนต์เกราะ ลงจอด

หยุดตรงหน้ารถถัง T54 เก่าคันหนึ่ง

รถถังคันนี้ถูกทิ้งมาหลายปี

อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ข้างในแทบไม่เหลือ

แต่เกราะเหล็กหนา 10 เซนติเมตรยังอยู่ครบ

หวังอี้เสวี่ย ควบคุม หุ่นยนต์เกราะ สองมือจับ มีดอนุภาคความถี่สูง

ตั้งท่าลากดาบ

หน้าจอโทรศัพท์ หลี่กั๋วจง กับนายทหารทุกคนกลั้นหายใจ

จ้องหน้าจอไม่กระพริบ

กลัวพลาดแม้แต่เสี้ยววินาทีถัดไป

ในใจทุกคนมีแต่คำถามเดียว—

เมื่อ มีดอนุภาคความถี่สูง ปะทะกับเกราะรถถัง ใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน?