บทที่ 25 พี่เสียวเหลี่ยนผู้มากน้ำใจ

บทที่ 25 พี่เสียวเหลี่ยนผู้มากน้ำใจ

 

ตอนที่เฉินเสี่ยวเลี่ยนฟื้นขึ้นมาก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังอิงอยู่กับอะไรนุ่มๆ

 

ลืมตาขึ้นมาก็ได้ยินเสียงร้องอย่างยินดีของชิซูกะ

 

หลังกะพริบตาอยู่หลายที เฉินเสี่ยวเลี่ยนก็มั่นใจว่าตัวเองกำลังถูกกอดไว้ในอ้อมอกของชิซูกะ ศีรษะหนุนอยู่บนขายาวเรียวสวยคู่นั้น

 

หันไปมองก็เห็นซูซูนั่งคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่ด้านข้าง มือคู่เล็กออกแรงดึงมุมเสื้อของตนไว้

 

“ยังไม่ตาย... ฮ่าๆ ดีจริงๆ”

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนระบายลมหายใจ

 

ชิซูกะหน้าแดงเล็กน้อย เธอหดขาแล้วพยุงเฉินเสี่ยวเลี่ยนลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง

 

“คุณเป็นยังไงบ้าง?”

 

ได้ยินเสียงอ่อนโยนของแอร์โฮสเตสสาว เฉินเสี่ยวเลี่ยนก็มองเธอทีหนึ่ง... อืม เธอสวมเสื้อแล้ว... เห็นชัดว่าเป็นเสื้อตัวนอกของซูซู ไซส์ของสาวน้อยโลลิเล็กเกินไปอย่างเห็นได้ชัด เสื้อนอกตัวเล็กจิ๋วถูกเธอสวมไว้จึงรัดรูปแน่นเอี๊ยด ซ้ำยังมีบางส่วนที่โผล่ออกมา

 

แสงสว่างส่องริบหรี่จากชุดเครื่องแบบแอร์โฮสเตสฉีกขาดที่เป็นของชิซูกะ มันถูกฉีกจนแหว่งวิ่น มีน้ำยาสกัดจากกบหิ่งห้อยอยู่ด้านบน สงสัยคงถูกพวกเธอเก็บกลับมาละมั้ง

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนมองชิซูกะแค่ครู่เดียวก็รีบหันเหสายตาไปทางอื่น

 

จากนั้นเขาก็เลิกคิ้ว ทั้งสามยังคงอยู่ในพื้นที่ราบ!

 

ที่นี่ไม่ใช่ที่ปลอดภัยอะไร...

 

ในอุโมงค์ทั่วหน้าผานั้นยังมีแมงมุมซ่อนอยู่อีกมาก! ถึงแม้พวกมันจะถูกแม่ม่ายดำไล่ไป แต่ถ้ามันปีนออกมาสักหลายตัว พวกเขาสามคนก็คงต้องจบเห่ที่นี่แน่

 

เขาพลิกตัวลุกขึ้นยืน เฉินเสี่ยวเลี่ยนก้มลงมองหน้าอกของตน... บาดแผลที่ลึกจนเห็นกระดูกนั้นสมานสนิทแล้ว กระทั่งไหล่ซ้ายที่ได้รับบาดเจ็บหนักมาก่อนหน้าก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีก

 

อืม เลือดบำรุงขั้นกลาง ให้ผลดีกว่าเลือดบำรุงขั้นต้นจริงๆ

 

“ฉันหลับไปนานแค่ไหน?” เฉินเสี่ยวเลี่ยนหันไปมองหญิงสาวทั้งสอง

 

“ไม่รู้ ที่นี่ดูเวลาไม่ได้” ชิซูกะตอบอย่างระมัดระวัง “น่าจะประมาณ...ครึ่งชั่วโมงละมั้ง”

 

ครึ่งชั่วโมง? ค่อยยังชั่ว...

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนรีบเรียกการ์ฟีลด์ออกมา มันเปลี่ยนเป็นแมวอ้วนที่อยู่ในโหมดน่ารักแล้ว หลังป้อนบิสกิตแมวให้มันชิ้นหนึ่ง จิตใจที่ห่อเหี่ยวก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา

 

จู่ๆ เฉินเสี่ยวเลี่ยนก็รู้สึกว่ามุมเสื้อของตนถูกกระตุก ก้มลงมองก็เห็นซูซูใช้ตากลมโตมองตนอยู่ “โอปป้า สัตว์ประหลาดตัวนั้น? ถูกพี่ฆ่าตายแล้วเหรอคะ?”

 

“อือ... ฆ่าตายแล้วละ”

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางลูบหัวเธอ เขาหันกลับไปมองในพื้นที่ราบตรงตำแหน่งที่ควรเป็นซากศพของแม่ม่ายดำแวบหนึ่ง...

 

เขาเดินเข้าไปตรวจดู ซากศพหายไปแล้ว บนพื้นมีของชิ้นหนึ่งวางอยู่

 

เหอ... ดาบเลเซอร์ของเขา?

 

เขาเก็บขึ้นมา

 

จากนั้นก็นึกถึงข้อความแจ้งเตือนจากระบบก่อนตัวเองหมดสติขึ้นมาได้...

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนรีบดูระบบทันที ตอนที่เขาเห็น ‘รางวัลมือใหม่สังหารมอนสเตอร์ระดับ A ครั้งแรก’ หัวใจเฉินเสี่ยวเลี่ยนก็แอบเต้นตึกตัก จากนั้นกดยืนยัน

 

‘แจ้งเตือน ตามหลักของมือใหม่ เมื่อมือใหม่สังหารสังหารมอนสเตอร์ระดับ A หรือสูงกว่าครั้งแรก จะได้รับรางวัลนี้ รางวัลนี้สามารถแลกรับตอนใดก็ได้ โดยผู้เล่นแต่ละคนสามารถรับได้เพียงครั้งเดียว ต้องการดูรายละเอียดหรือไม่?’

 

ไร้สาระ มันก็ต้องดูอยู่แล้วสิ!

 

‘รายละเอียดรางวัล: เนื่องจากคุณได้สังหารมอนสเตอร์ระดับ A จึงได้รับรางวัลจากระบบ สามารถเลือกเพิ่มค่าสเตตัสได้หนึ่งอย่างจากทั้งหมด ผลการเพิ่มจะอัพเกรดสเตตัสที่เลือกขึ้นหนึ่งระดับ’

 

อัพเกรดสเตตัสที่เลือกขึ้นหนึ่งระดับ?

 

รางวัลเจ๋งนี่หว่า!

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนรีบเปิดดูค่าสเตตัสตัวเอง

 

ความแข็งแกร่ง: C

 

พละกำลัง: D

 

ความว่องไว: B

 

ค่าพลังงาน: ไม่มี

 

อืม... ยังไม่ต้องสนใจค่าพลังงาน ตนเองไม่มีสกิลระยะไกลใดๆ ตอนนี้ยังไม่ต้องใช้ค่าพลังงานชั่วคราว

 

ถ้าเป็นระยะใกล้... พลังน่าจะเกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่ง! ดาเมจของเขาต่ำมาก ถ้าเพิ่มดาเมจละก็...

 

ว่องไวก็ไม่เลว ถ้าเพิ่มไปอีกหนึ่งระดับ เวลาหนีก็จะได้เร็วขึ้นอีก...

 

ช่างเถอะ เขาถือเผือกร้อนอยู่สองหัว ตัวเองวิ่งเร็วแล้วจะมีประโยชน์อะไร... ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ว่ากันตามนิสัยเขาแล้ว เฉินเสี่ยวเลี่ยนรู้ตัวดีว่าเขาคงทิ้งผู้หญิงทั้งสองคนไว้แล้วหนีไปคนเดียวไม่ได้แน่ นั่นมันโคตรไม่แมนเลย!

 

เพิ่มความแข็งแกร่งแล้วกัน พลังเพิ่มขึ้นแล้ว พลังในการโจมตีระยะใกล้ก็คงเพิ่มไปด้วย

 

ทว่าตอนที่เฉินเสี่ยวเลี่ยนเตรียมจะใช้ผลเลื่อนระดับหนึ่งขั้นกับ ‘ความแข็งแกร่ง’ อยู่นั้น...

 

‘แจ้งเตือน ต้องการเพิ่มค่าความแข็งแกร่งหรือไม่? ขณะนี้ความแข็งแกร่งอยู่ระดับ C หลังเพิ่มแล้วจะเป็นระดับ C+’

 

เหอ? เปลี่ยนแค่จาก C เป็น C+ เหรอ... ฉันนึกว่าจะเปลี่ยนเป็น B ซะอีก...

 

แต่ว่าพอเป็นแบบนี้ เฉินเสี่ยวเลี่ยนก็ลังเลแล้ว!

 

การเพิ่มระดับละเอียดขนาดนี้...หมายความว่าแต่ละระดับมีความต่างกันมาก!

 

หากว่าตามประสบการณ์การเล่นเกมมาเป็นเวลาหลายปีของเฉินเสี่ยวเลี่ยน... ไม่ว่าเกมอะไร ช่วงต้นเกมการอัพเกรดเลื่อนระดับล้วนง่ายทั้งสิ้น พอถึงช่วงกลางความต่างของแต่ละระดับก็จะมีช่องว่างต่างกันมาก!

 

เงื่อนไขที่มองไม่เห็นเช่นนี้ รางวัลเพิ่มหนึ่งระดับตรงหน้า...เอามาใช้ช่วงต้นออกจะสิ้นเปลืองไปหน่อยมั้ง?

 

จาก C เปลี่ยนเป็น C+ ใช้วิธีอื่นอาจจะคุ้มกว่า! (อย่าลืมว่าก่อนหน้านี้ที่เฉินเสี่ยวเลี่ยนอัพเกรด ใช้แต้มที่ได้จากห่อมือใหม่แค่ร้อยแต้มก็ทำให้ความแข็งแกร่งกับว่องไวเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับแล้ว!) แต่ว่า... เมื่อคาดเดาตามการเล่นเกมมามาก หากถึงช่วงปลายแล้ว การเลื่อนขึ้นหนึ่งระดับเช่นนี้ สมมุติว่าช่วงกลางถึงปลาย จากระดับ A+ เปลี่ยนไปเป็นระดับ S... ไม่แน่ว่าอาจต้องใช้แต้มหลายพันหรือหลายหมื่นแต้ม!

 

บางทีอาจเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็นเลยก็ได้!!

 

รางวัลเพิ่มระดับแบบนี้ ไม่สู้เอาเก็บไว้ใช้ช่วงปลายดีกว่า....

 

ใครๆ ก็พูดว่าพอพัฒนาถึงระดับหนึ่งแล้วก็ต้องมุมานะต่อไป นั่นถึงจะเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของที่สุด ไม่สู้เก็บรางวัลเพิ่มระดับที่ไร้เงื่อนไขนี้เอาไว้ใช้ตอนที่ต้อง ‘มุมานะต่อไป’ ดีกว่า?

 

ถึงแม้...ในใจลึกๆ จะแอบด่าตัวเองว่า เวลาแบบนี้ยังนึกถึงเรื่องหลังจากนี้บ้าบออะไรอีกวะ!! มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าเดี๋ยวต้องเจอกับเรื่องยุ่งยากอะไรอีก!! เป้าหมายสำคัญที่สุดคือหนีออกไปจากที่นี่แล้วกลับบ้านไม่ใช่หรือไง? ไปสนอะไรกับเรื่องหลังจากนี้เล่า! เพิ่มพลังก่อน เพิ่มความหวังในการเอาชีวิตรอดก็พอแล้ว!!

 

แต่ว่า...หลังเฉินเสี่ยวเลี่ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังกดเลือก ‘ไม่’ ตรงตัวเลือก ‘ต้องการเพิ่มค่าความแข็งแกร่งหรือไม่’ อยู่ดี

 

เขาส่ายหัวแรงๆ ขับไล่ความสับสนในหัวทิ้งไป

 

อืม ยังมีอีกอย่างที่เก็บได้นี่นา...

 

วิญญาณแม่ม่ายดำ!

 

‘จับวิญญาณแม่ม่ายดำได้ ต้องการเลือกเป็นสัตว์เลี้ยงหรือไม่?’

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนหัวเราะ!!

 

ฮ่าๆๆ! ของกากแลกของเทพไหมละ!!!

 

แม่ม่ายดำโคตรเทพขนาดนั้น!!!

 

เขาก้มลงมองแมวอ้วนที่กำลังใช้หัวอ้วนกลมถูไถรองเท้าบูทของตน...

 

เทพกว่าแกเยอะเลย รู้เปล่า?!

 

ฮึ อีกหน่อยแกแค่ทำตัวแบ๊วๆ ก็พอ!! เรื่องต่อสู้ยกให้แม่ม่ายดำเถอะ!

 

“ยืนยัน!!”

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนยิ้มปากแทบฉีก

 

แต่ว่าครู่เดียวเขาก็ได้แต่นิ่งอึ้งไป

 

‘แจ้งเตือน เนื่องจากขีดจำกัดของเลเวล คุณสามารถมีสัตว์เลี้ยงได้เพียงตัวเดียวเท่านั้น ต้องการสับเปลี่ยนหรือไม่? หากทำการสับเปลี่ยน สัตว์เลี้ยงในขณะนี้จะถูกระบบกำจัดทิ้ง’

 

...กำจัดทิ้ง!

 

ตัวอักษรสีแดงเถือกนี้โดดเด้งขึ้นมาในสายตาของเฉินเสี่ยวเลี่ยน!

 

เขาก้มลงมองแมวอ้วนที่กำลังถูไถรองเท้าบูทของเขาไปมา...

 

ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง...ก็เลือก ‘ไม่’

 

พ่อไม่ใช่พวกลืมบุญคุณคนนะเว้ย

 

ถึงเจ้าแมวอ้วนนี่จะกวนตีนไปหน่อย...แต่ว่าตอนสู้กับแม่ม่ายดำ ถ้าไม่ได้มันสู้แทบตาย ตัวเองคงไม่มีโอกาสยืนหยัดจนถึงตอนท้าย นึกถึงตอนมันโดนขาแม่ม่ายดำกรีดจนเหวอะหวะ...

 

ถ้ามีแม่ม่ายดำ แล้วให้มันเกษียณไปทำตัวแบ๊วเฉยๆ ยังพอว่า

 

แต่ว่า... กำจัดทิ้ง?

 

เฉินเสี่ยวเลี่ยนไม่ลังเลสักนิดก็ตัดสินใจแบบนี้!

 

เขาก้มตัวลงไปอุ้มแมวอ้วนขึ้นมากอดไว้ในอก ลูบหัวอ้วนกลมของมันไปมา

 

“ไอ้ตัวแสบ ฉันให้ใจแกไปแล้วนะ จากนี้ก็พยายามต่อสู้ให้ดีๆ รู้หรือเปล่า? อย่ากวนตีนเจ้าของอีกนะ”

 

“ม้าววว...”

 

…………………………