ตอนที่ 671 บัดซบ ฉันลืมบันทึกงาน!

มหาสมุทรสันติคือแดนต้องห้ามที่อันตรายเป็นอันดับ3ของโลก ถัดจากเขตเสมือนและขอบเหวนรก มันคือมหาสมุทรที่ใหญ่สุดในโลกซึ่งเชื่อมต่อ8ใน12เขตปลอดภัย ก่อนออกเขต7 มหาสมุทรที่คุณฟู่พาเขาไปฝึกเป็นแค่ส่วนเล็กๆของมหาสมุทรสันติในเขต7 เขต3เองก็เชื่อมต่อกับชายฝั่งตะวันออกของมหาสมุทรสันติ

มหาสมุทรสันติเต็มไปด้วยอันตรายเสียยิ่งกว่าชั้นสองของขอบเหวนรก นอกจากมอนสเตอร์ราชาสมุทรที่ใหญ่โตกว่ายักษ์ มันยังมีมอนสเตอร์ระดับจักรพรรดิและกึ่งเทพมากมาย มีท่าเรืออยู่4แห่งที่สามารถเข้าสู่มหาสมุทรสันติได้ ท่าเรือวิคตอเรียคือท่าเรือที่อยู่ใกล้กับเกาะที่ราชันย์ดาบขาวอยู่มากที่สุด มันอยู่ห่างออกไป16000ไมล์ทะเล(เกือบ3หมื่นกิโลเมตร)

จากทางใต้ที่หลิน ฮวงฝึก เขาต้องไปท่าเรือวิคตอเรียและขึ้นยานคริสตัลปีศาจไปยังเกาะฟาร์อีสต์(ตะวันออกไกล) เกาะฟาร์อีสต์คือเกาะที่ยานคริสตัลปีศาจสามารถเข้าถึงได้และอยู๋ใกล้กับเกาะที่ราชันย์ดาบขาวอยู่มากที่สุด ถึงแม้กระนั้น มันก็ยังห่างจากเกาะที่ราชันย์ดาบขาวอยู่ถึง8000ไมล์ทะเล  ดังนั้นหลิน ฮวงจึงยังต้องบินด้วยตัวเองต่อ

หลังวางเส้นทาง หลิน ฮวงก็ทำการซื้อตั๋วไปเมืองวิคตอเรียและเกาะฟาร์อีสต์ตอนตี1 ในตอนเช้า หลิน ฮวงได้เก็บของเขาและเช็คเอาท์หลังกินมื้อเช้า เขาพักอยู่ในเมืองกวาดถูมานานกว่าหนึ่งเดือน และเขาก็แทบไม่ได้ออกจากห้องพักโรงแรมเลย ตอนนี้มันเป็นปลายเดือนมิถุนายนแล้ว เขต3ส่วนใหญ่อยู่ในช่วงฤดูร้อน และทุกคนในเมืองกวาดถูก็แต่งตัวกันง่ายๆสบายๆ

หลิน ฮวงสวมเสื้อยืดสีขาวลายสัตว์ขนปุยและกางเกงยีน  ด้วยหน้าตาแสนหล่อเหลา หญิงสาวสองคนที่แผนกต้อนรับจึงแอบจับมือเขาหลายครั้งขณะกำลังเช็คเอาท์ หลังเขาจากไป หญิงสาวสองคนก็พูดคุยกับอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับเขา

หลังออกโรงแรม หลิน ฮวงอัญเชิญสายฟ้าและตรงไปประตูมิติของมหาสมุทรสันติ ประตูมิติสู่เมืองวิคตอเรียจะเปิดครั้งเดียวตอน9โมงเช้า มีเพียง6คนรวมถึงหลิน ฮวงเมื่อเขามาถึงประตูมิติ เนื่องจากเมืองวิคตอเรียคือเมืองท่าขนาดใหญ่ นักท่องเที่ยวหลายคนจึงไปนอนเล่นริมชายหาดในช่วงฤดูร้อน มีคนน้อยมากที่ประตูมิติเพราะมันคือปลายเดือนมิถุนายมและวันหยุดฤดูร้อนก็ยังไม่เริ่ม

เมื่อมันเป็นตอน9โมงตรง ประตูมิติก็เปิดขึ้น หลิน ฮวงสแกนตั๋วเขาพร้อมกับอีก5คน จากนั้นก็ก้าวไปในประตูมิติ ในไม่ช้า พวกเขาก็ก้าวออกประตูมิติและมาถึงเมืองวิคตอเรีย มันมีแดดจัดไร้หมู่เมฆ จากนั้นหลิน ฮวงก็หยิบประตูมิติเขาออกมาเพื่อตั้งพิกัด หลังยืนยันตำแหน่งของท่าเรือวิคตอเรียผ่านแหวนหัวใจจักรพรรดิ เขาก็อัญเชิญสายฟ้าอีกครั้งและตรงไปที่นั่น

20นาทีต่อมา สายฟ้าก็พาหลิน ฮวงมายังท่าเรือ มีเรือเพียงลำเดียวต่อสัปดาห์ที่มุ่งหน้าสู่เกาะฟาร์อีสต์และโดยบังเอิญ มันคือวันนี้ เรือจะออกเดินทางตอน11โมง ซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมหลิน ฮวงจึงรีบมาแต่เช้า หากเขาไม่ขึ้นเรือวันนี้ เขาจะต้องรอถึงสัปดาห์หน้า

เขาได้ซื้อตั๋วตอนกลางดึกและพบว่ามันมีราคาถึง3000คริสตัลชีวิต ซึ่งเทียบได้กับสมบัติเกรด2หรือ3 มันมีแค่ห้องมาตรฐานหรือก็คือห้องพักแบบสองคน ห้องพักส่วนตัวจะมีราคาถึง20000คริสตัลชีวิต ซึ่งก็คือราคาของสมบัติเกรด5 นอกจากจะเป็นห้องส่วนตัว มันยังมาพร้อมกับห้องน้ำส่วนตัวพร้อมอ่างอาบน้ำ แม้หลิน ฮวงจะมีเงิน ตั๋วสำหรับห้องส่วนตัวก็ขายออกจนหมดแล้ว แน่นอน มีห้องแบบประหยัดซึ่งถูกกว่าห้องมาตรฐานอยู่ มันเป็นห้องพักแบบ8คนโดยไม่มีห้องน้ำ ราคาของมันอยู่ที่500คริสตัลชีวิต ถึงแม้กระนั้น ตั๋วก็ยังขายหมดตั้งแต่ต้น

ทันทีที่เขามาถึงท่าเรือ หลิน ฮวงก็เห็นยานคริสตัลปีศาจขนาดมหึมากำลังลอยอยู่ มันใหญ่ยิ่งกว่ายานใดที่หลิน ฮวงเคยพบ มันราวกับยานรบ เขารู้ว่ายานเช่นนี้ถูกเรียกว่ายานจักรพรรดิและมันก็คือสมบัติสูงสุดที่ทำจากกระดูกของมอนสเตอร์ราชาสมุทรระดับจักรพรรดิ แม้มันจะเป็นแค่สมบัติสูงสุด แต่พลังป้องกันมันกลับเหนือยิ่งกว่าเกราะสมบัติโบราณ นอกจากนั้น มันยังมีอาวุธสังหารเทพและอาวุธอื่นๆบนยานที่สามารถใช้ขับไล่มอนสเตอร์ทะเล

ยานราวกับสมบัติกึ่งเทพ หากมันถูกขายในโรงประมูล มันคงมีราคาแพงยิ่งกว่าสมบัติกึ่งเทพ หลังหลิน ฮวงชื่นชมยานเสร็จ เขาก็ค้นหาสถานที่รอให้ยานออกเดินทาง เขาเหม่อมองรอบๆท่าเรือ แม้มันจะยังไม่ใช่วันหยุดฤดูร้อน มันก็ยังมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก

เกาะฟาร์อีสต์คือเกาะที่อยู่ทางตะวันออกสุดที่ยานคริสตัลปีศาจเขต3สามารถไปถึง ตัวเกาะสวยงามอย่างมาก และคุณสามารถชมดวงอาทิตย์ตกที่นั่นได้ ดังนั้นนักท่องเที่ยวจึงแห่กันไปที่นั่น หลิน ฮวงสังเกตรอบๆและในไม่ช้าก็เห็นร้านกาแฟกลางแจ้ง อย่างไรก็ตาม ที่นั่งทั้งหมดก็เกือบเต็มแล้ว มีเพียงที่นั่งเดียวภายใต้ร่ม

มีชายกล้ามโตกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามเก้าอี้ว่างนั้น เขาสวมแว่นกันแดด เสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้นลายชายหาด และรองเท้าแตะ เขากำลังกดคีย์บอร์ดเสมือนบนแหวนหัวใจจักรพรรดิเขาอยู่

“ลุง ตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ?”หลิน ฮวงถาม

ชายสวมแว่นกันแดดหันมามองเขาผ่านภาพฉายของแหวนหัวใจจักรพรรดิและกล่าวอย่างจริงจัง“นายควรเรียกฉันว่า’พี่ชาย’ หากนายอายุต่ำกว่า16 มันไม่เป็นไรที่จะเรียกฉันว่า’ลุง’ แต่มันเห็นได้ชัดว่านายอายุเกิน20ปีและฉันก็อายุแค่31 ฉันคิดว่านายไม่ควรเรียกฉันอย่างนั้น”

“โอ้...เอ่อ พี่ชาย ตรงนี้มีใครนั่งไหมครับ?”หลิน ฮวงแก้ไขสรรพนาม

“ไม่มี เชิญนั่ง”เขาหันกลับไปจ้องมองภาพฉายตรงหน้าเขาต่อ

หลิน ฮวงสั่งกาแฟแก้วขณะรอให้ยานออกบินอย่างอดทน ชายตรงข้ามเขาขมวดคิ้วเป็นครั้งคราว เกาหัวบ้างและบางครั้งก็กัดเล็บ  เขาดูเหมือนตกอยู่ในสภาวะหัวทึบขณะค่อยๆพิมพ์คีย์บอร์ดเสมือนช้าๆ แม้หลิน ฮวงจะอยากรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่ แต่เมื่อนึกถึงบทสนทนาก่อนหน้า เขาก็เลือกเก็บคำถามไว้กับตัว

เมื่อมันเป็นตอน10โมงครึ่ง การตรวจตั๋วก็เริ่ม เมื่อเห็นผู้คนจำนวนมากกำลังต่อคิว หลิน ฮวงก็สั่งกาแฟอีกแก้ว ชายตรงข้ามเขาเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นขณะยังคงพิมพ์คีย์บอร์ดต่อ สิบนาทีต่อมา หลิน ฮวงยืนขึ้นหลังสังเกตเห็นว่าเหลือคนไม่มาก

เพียงเมื่อเขากำลังคิดเดินไปต่อแถว เขาก็ตัดสินใจเตือนชายตรงข้าม

“พี่ชาย ยานกำลังจะออกแล้ว”

“ว่าไงนะ!”เขารีบปิดภาพฉายตรงหน้าและปล่อยเสียงโหยหวน

“บัดซบ ฉันลืมบันทึกงาน!”

หลิน ฮวงเมินชายคนนั้นและเดินขึ้นยานไป

ปล.ฟรีเน้อ น้ำล้วน