ตอนที่ 506 ทุกข์ยาก

“ขอแสดงความยินดีด้วย!ท่านได้รับการ์ดทักษะพิเศษระดับตำนาน(การบิน) โปรดตั้งชื่อทักษะ”

“เรียกมันว่าจักรพรรดิทะยาน!”หลิน ฮวงคิดก่อนจะตั้งชื่อทักษะใหม่ เขายิ้มเมื่อมองดูชื่อทักษะที่ปรากฏบนการ์ดม่วง มันมีคำพูดที่ส่งต่อกันในหมู่มนุษย์หลุดพ้นว่า“คนจะถูกพิจารณาให้เป็นผู้หลุดพ้นได้ไงหากไม่อาจบินได้?!”

นับตั้งแต่การสร้างอักขระบินเสร็จ ในที่สุดหลิน ฮวงก็เป็นผู้หลุดพ้นจริงๆ เขาพยามใช้ผลการบินของจักรพรรดิทะยาน ความเร็วการบินปกติมันสามารถเร็วได้ถึง1200กิโลเมตรซึ่งเกือบเท่า1มัค เขาสามารถเร่งความเร็วได้ถึง2500กิโลเมตรต่อชั่วโมงหากเขาเร่งความเร็ว ซึ่งเกินกว่า2มัค แต่มันใช้พลังชีวิตมากกว่า5เท่าเมื่อเทียบกับความเร็วปกติ การเร่งความเร็วสองเท่าจะทำให้เขาบินด้วยความเร็วสูงถึง3700กิโลเมตรต่อชั่วโมงและใช้พลังชีวิตอย่างน้อย50เท่าจากความเร็วปกติ

โดยปราศจากการเปิดใช้งานความเร็วฑูตสวรรค์ หลิน ฮวงสามารถเร่งความเร็วได้ถึง4000กิโลเมตร ซึ่งช้ากว่าสายฟ้าและไคลี่ หากเขาต้องการไปยังที่ซึ่งอยู่ไกลออกไปในพริบตา มันจะดีกว่าการขี่สายฟ้า อักขระที่คุณฟู่ส่งให้เขาคืออักขระบินชั้นนำ อักขระทั่วไปจะเร่งความเร็วได้เพียงเท่าตัวเดียว โดยที่อักขระหายากมากหน่อยจะเร่งความเร็วได้สองเท่าและมีความเร็วแค่2.5มัค ความเร็วการบินจะไม่เปลี่ยนไปมากสำหรับเพลิงสวรรค์ อย่างไรก็ตาม เมื่อบรรลุระดับนิรันดร์ อักขระจะพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นและความเร็วจะเพิ่มกว่าเดิม30%-40%

“ตอนนี้ ฉันใช้จักรพรรดิทะยานได้คล่องแคล่วแล้ว ฉันจะใช้เวลาอีกสองวันเพื่อทำความคุ้นเคยกับทักษะมอนสเตอร์ จากนั้นก็จะมุ่งหน้าไปเขตอันตรายเพื่อจบสิ้นสิ่งที่ฉันต้องทำ”หลิน ฮวงมองปฏิทินที่ฉายออกมาจากแหวนหัวใจจักรพรรดิ มันเป็นวันพุธและเขาก็ไม่อาจออกจากโรงเรียนได้เพราะเขามีสอนวันศุกร์ เขามักจะใช้เวลาอย่างน้อย1วันเพื่อทำสิ่งที่เขาต้องการ แต่มันจะใช้เวลากว่าหนึ่งวันหากมีเหตุบังเอิญ เขาไม่อยากเสี่ยงพลาดการสอนเขา ดังนั้นเขาจึงคิดใช้เวลาปรับตัวให้เข้ากับทักษะมอนสเตอร์ใหม่และไปเขตอันตรายหลังการสอนวันศุกร์

ในไม่ช้า สองวันก็ผ่านไปและมันก็เป็นวันศุกร์ สัปดาห์แรกของเดือนพฤศจิกายนควรเริ่มด้วยการทดสอบ อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน รัฐบาลกลางยังคงจัดการปัญหากับองค์กรมืดอยู่ ดังนั้นสถาบันนักล่ายุทธ์จึงเลื่อนการทดสอบครั้งนี้ไปเพื่อความปลอดภัย นักเรียนชั้นปี1ทั้งหมด

มันเป็นตอนบ่ายโมง40และหลิน ฮวงก็มาถึงห้องทำงาน เมื่อผ่านมาจนถึงบ่ายโมง50 ฉิน เทียนซิ่งก็มาถึงห้องทำงานแต่กลับยังไม่เห็นมู่ เสี่ยวหลาน

“พี่ชายฉิน อาจารย์มู่ละ?”หลิน ฮวงถามฉิน เทียนซิ่งเมื่อไม่เห็นเธอ

“เธอลาออกแล้ว”ฉิน เทียนซิ่งส่ายหัว

“ลาออก?!”

“เธอไม่อาจลืมหวัง หยานได้และดูเหมือนว่ารัฐบาลกลางก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเกี่ยวกับพวกนักบุญ  เธอไม่พอใจ ดังนั้นเธอจึงขอลาออก เธอกล่าวว่าเธออยากลองทะลวงผ่านระดับเพลิงขาวและเข้าร่วมภารกิจต่อสู้กับนักบุญ สำนักทะเบียนและฉันได้ขอให้เธออยู่แต่เธอกลับไม่ฟัง”ฉิน เทียนซิ่งเล่าให้เขาฟัง

“ทำไมภารกิจถึงยังไม่หมดลง?มันผ่านมากว่าเดือนแล้วนะ”หลิน ฮวงงุนงง เขาเป็นเพียงนักล่าระดับทองในสมาคมนักล่า ดังนั้นเขาจึงไม่อาจค้นข่าวสำหรับผู้หลุดพ้นได้ อย่างไรก็ตาม ฉิน เทียนซิ่งได้เข้าร่วมกลุ่มบริหารสมาคมนักล่า ดังนั้นเขาจึงมีสิทธิ์เข้าถึงข่าวภายในบางส่วน

“เมื่อรัฐบาลกลางไปถึงสำนักงานใหญ่พวกมัน พวกมันก็หายไปหมดแล้ว มันกลับกลายเป็นว่างเปล่าและสาขาทั้งหมดในเมืองอื่นก็เช่นกัน โชคดี ตอนนี้พวกนักบุญคือศัตรูของทุกคน พวกนอกรีตและตลาดมืดยังให้การช่วยเหลือด้านข้อมูลทุกประเภท สมาชิกนักบุญกว่า80%ที่ซ่อนตัวต่างถูกจับกุม แต่การจับพวกมันทั้งหมดก็ยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยอีกครึ่งเดือน”ฉิน เทียนซิ่งอธิบาย

“หวังว่าอาจารย์มู่จะไม่เป็นไร”หลิน ฮวงส่ายหัวและถอนหายใจ นอกจากฉิน เทียนซิ่ง มู่ เสี่ยวหลานคืออาจารย์ที่เขาสนิทด้วย ด้วยความที่ทั้งคู่มีสอนวันเดียวกัน ทั้งคู่จึงเห็นหน้ากันทุกวันศุกร์ หลิน ฮวงไม่อยากให้เรื่องเลวร้ายอะไรเกิดขึ้นกับเธอ

“มันเกือบถึงเวลาแล้ว นายควรอยู่ในห้อง เมื่อมองไปที่กองทัพรัฐบาลกลาง อาจารย์มู่คงเข้าร่วมกองกำลังเหล่านั้น เธอควรจะไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลหรอก”ฉิน เทียนซิ่งตบไหล่หลิน ฮวง

...

ในเมือง7B99-เมืองทุกข์ยาก

เมืองทุกข์ยากตั้งอยู่ทางตอนเหนือสุดของเขต7 มันเป็นสถานที่สำหรับนักโทษในอดีต มันกล่าวกันว่ามีพระองค์หนึ่งได้เดินผ่านมายังสถานที่แห่งนี้และตั้งชื่อมันว่าทุกข์ยากเพราะคนเร่ร่อนตามเมือง นับตั้งแต่ยุคใหม่ รัฐบาลกลางจึงใช้ชื่อนี้เมื่อสร้างเมืองขึ้นใหม่

มู่ เสี่ยวหลานได้ฆ่ามอนสเตอร์กลายพันธ์ระดับหลุดพ้นเมื่อ5วันก่อน ขณะที่เธอเลื่อนเป็นเพลิงขาว เธอก็มุ่งตรงไปเมืองทุกข์ยากโดยไม่รอให้การเปลี่ยนแปลงเธอเสร็จสิ้น เธอได้ยินจากตลาดมือว่าเมืองทุกข์ยากคือหนึ่งในที่ซ่อนตัวของพวกนักบุญ ด้วยความที่เธอเป็นนักล่าระดับทอง เธอจึงใช้อุโมงค์มิติพิเศษสำหรับนักล่าและมาถึงเมืองทุกข์ยากหลังใช้เวลาหนึ่งวันในการข้ามมิติระหว่างเมือง

วันต่อมา เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในตลาดมืดเพื่อถามเกี่ยวกับพวกนักบุญ ด้วยภารกิจของรัฐบาลกลาง มีนักล่าจำนวนมากที่มาที่นี่เพื่อฆ่านักบุญ สำหรับความปลอดภัย เธอเลือกพังในโรงแรมของนักล่า ในวันนั้น ชายสวมแว่นกรอบทองและชุดคลุมขาวได้เดินมาหาเธอเมื่อเธอเพิ่งออกจากตลาดมืด มู่ เสี่ยวหลาน ผู้ที่สวมชุดคลุมดำได้เพิ่มความระมัดระวังขึ้น

“สวัสดีครับ คุณมู่”ชายคนนั้นหยุดเดินและยิ้มให้เธอเมื่ออยู่ห่างจากเธอไม่ถึงสองเมตร

“คุณคงจำคนผิด”มู่ เสี่ยวหลานยังคงความเย็นชาขณะที่ใบหน้าเธออยู่ภายใต้ฮู้ด

“คงไม่ คุณคือมู่ เสี่ยวหลาน อาจารย์สถาบันนักล่ายุทธ์ คุณตกหลุมรักกับอาจารย์หนุ่มชื่อหวัง หยาน โชคไม่ดี หวัง หยานถูกฆ่าเมื่อพวกนักบุญเข้าโจมตีเดือนก่อน ดังนั้นคุณจึงลาออกและวางแผนลางแค้นโดยการฆ่าพวกนักบุญ”ชายสวมแว่นมองเธอภายใต้แสงไฟสลัว

“คุณเป็นใคร?”มู่ เสี่ยวหลานถอดฮู้ดและจ้องมองชายตรงหน้า

“ไม่ต้องห่วง ผมไม่ใช่พวกนักบุญ คุณสามารถเรียกผมว่าหมอได้”เขายิ้มขณะแนะนำตัวเอง

“คุณรู้เกี่ยวกับตัวฉันมากนัก แม้ว่าคุณจะไม่ได้มาจากองค์กรนักบุญ คุณก็ต้องไม่ใช่คนดี ฉันไม่สนใจจะคุยกับคุณ ไปให้พ้น”มู่ เสี่ยวหลานระวังแม้เขาจะไม่ใช่พวกนักบุญ

“เอาละงั้น ผมก็ควรจะบอกเจตนาผม”เขาดันแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

“ผมได้ยินว่าหลิน ฮวงคือเพื่อนคุณและพวกคุณก็สนิทกันมาก ผมต้องการบางสิ่งเกี่ยวกับเขาจากคุณ”

“ไสหัวไปซะ!”ในที่สุดมู่ เสี่ยวหลานก็รู้ว่าชายคนนั้นมาที่นี่ก็เพราะหลิน ฮวง

“คุณหญิง นี่ไม่ใช่ทางเลือก”เขาถอดแว่นออก อักขระพุ่งออกจากตาซ้ายเขาและมู่ เสี่ยวหลานก็หมดสติไป

ทันใดนั้น แสงสีทองก็ยิงออกจากสมบัติในมือเขาและปกคลุมร่างมู่ เสี่ยวหลานที่กำลังล้มลง เมื่อแสงสีทองหายไป มู่ เสี่ยวหลานก็หายไปเช่นกัน ชายคนนั้นอัญเชิญสมบัติมิติและก้าวเข้าไป ในไม่ช้า สมบัติมิติก็ปิดลงและตรอกซอยตลาดมืดก็เงียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น